شب آخر

۲ دقیقه
۱۵۱۲
آزاد
امشب شبِ آخرِ عمر منه من طلوع ِفردارو نمي بينم
چقد دلم واسه خورشيد مي گيره وقتي كه تنهاي تنها مي شينم
چه پر عذابه انگار نمي گذرن ساعت و دقيقه ها و ثانيه
هر كي که نگا مي كنه تو چشام با سكوتش مي گه اون يه جانيه
يه حصار دور خودم مي كشم ُ از همه آدمكا جدا مي شم
نمي خوام روي كسي ُ ببينم جز تو كه اگه بشه بياي پيشم

آخه تو مي شناسي اين شكسته رو خيلي خوب مي دوني كه من چي مي گم
تو بايد بياي حلالم بكني اگه كه واست گذاشتم چيزي كم

آخ چقد سخته واسم تجسمش صبح فردا لحظه ي اعدام من
تو نگام يه دنيا التماسه ُ اونجا كه با كسي شوخي ندارن
وقتي كه پاهاي بي قرار من پي ِ يك وجب زمين ِ خاكي ان
همه ي آدما هورا مي كشن اينجوري مي گن كه از من شاكي ان
بوي كافور مي پيچه تو لحظه هام سلولاي تن من مي ميرن
توي اين دقيقه هاي پر تپش باز سراغ تو ازم مي گيرن

آخه تو مي شناسي اين شكسته رو خيلي خوب مي دوني كه من چي مي گم
تو بايد بياي حلالم بكني اگه كه واست گذاشتم چيزي كم
۰

نظرات (۱۲)

Ctrl+Enter برای ارسال سریع ۰ / ۲۰٬۰۰۰
1 + 1 = ?

نظر شما پس از تایید نمایش داده می‌شود