پشت تاریکي و تنهاییِ شب های دلم
دشتِ سبزیست
که رز های کبود
به تماشای کسی منتظرند
که شبی می آید
اندکی دور تراز دشت اساطیری من
چشمه ساریست که از گوشه ی چشمانِ ترم
می جوشد
کلبه ی کوچکِ تنهایی من
که به اندازه ی خورشید حرارت دارد
همچنان منتظر است
وبه من می نگرد
و من از شرمِ نگاهش..
همچنان ..می سوزم
هیچ کس جز لاله ها ی وحشي این دشتِ سبز
جان فدا ی عشقِ پاکِ من نکرد
سرِ تعظیم به پا ی تو نهادند و شبی
همگی از غمِ تنهاییِ ما
پژمردند
و وصیت کردند
که به اندازه ی خورشید بتابم بر تو
تا تو احساس کنی می شود از پنجره ی عشق به دنیا نگریست
مهداص 1382
دشتِ سبزیست
که رز های کبود
به تماشای کسی منتظرند
که شبی می آید
اندکی دور تراز دشت اساطیری من
چشمه ساریست که از گوشه ی چشمانِ ترم
می جوشد
کلبه ی کوچکِ تنهایی من
که به اندازه ی خورشید حرارت دارد
همچنان منتظر است
وبه من می نگرد
و من از شرمِ نگاهش..
همچنان ..می سوزم
هیچ کس جز لاله ها ی وحشي این دشتِ سبز
جان فدا ی عشقِ پاکِ من نکرد
سرِ تعظیم به پا ی تو نهادند و شبی
همگی از غمِ تنهاییِ ما
پژمردند
و وصیت کردند
که به اندازه ی خورشید بتابم بر تو
تا تو احساس کنی می شود از پنجره ی عشق به دنیا نگریست
مهداص 1382
نظرات (۱۳)