چهارپاره

همه ی برگه های باطله را
جزوه های کثیفِ شیمی و زیست
گشته ام داخل کمد ها را
توی رگ های من هوایت نیست

قصه ی غصه های من بودی
داخل چشمِ روبرویی ها
زشت و زیبا روایتت کردند
آینه های دستشویی ها

من فقط جوجه اردکی بودم
رانده از خواهر و برادر ی ات
آسمان بسته شد و افتادم
فضله ای بودم از کبوتری ات

چشم بستم شبم تو را برداشت
تا چراغ نرفتنم باشی
تا تو هر جا و هر کسی بشوی
زیر هر چادری زنم باشی

درس می داد از تو دانشگاه
ادبیات و فلسفه با هم
عشق ِ ما را به هم نفهمیدند
چشم های حراستی ها هم

دور باطل زدم به هیچ طرف
نیچه از طاقچه زمین افتاد
ناخودآگاهم عشق را بلعید
رختخوابم فروید را پس داد

خواب دیدم هنوز بیدارم
باز کردم در ِ اتاقت را
حس ِتنهایی ِ بزرگ تری
می گرفت از دلم سراغت را

همه ی برگه های باطله را
پنجره باز کرد و با خود برد
توی رگ های من هوایت نیست
حال من از خودم به هم می خورد ...