برق چشمانش بود یا لرزش صدایش نمی دانم!
هرچه که بود قلبم را فشرد و آبستن چیزی شبیه عشق کرد...
و سرانجام این قلبم بود که عشق را در اوج تنهایی اش به دنیا آورد
زایمان سختی بود برایش...
و عشق نوزادی بود که سینه ی قلبم را به دهان گرفت وآرام شیره اش را مکیدو آرام آرام پا گرفت...
زمین ها خورد و راه رفتن را بلد شد و بالغ شد و مرد شد...
من حواسم به هیچ کدام از این ها نبوداولین بار وقتی پرنده های سادگی اش را دیدم که یک به یک دانه برچیدند و پریدند حواسم جمعش شد به خودم آمدم...
حالا او مانده بود و حیله گری های روباه جوانی اش...
حالا او مانده بود و جایی که می پنداشت دیگر برایش تنگ است...
به قلبم که مادرش بود فشار می آورد برای رهایی...
و در نبردی عشق آلود، خود را از آغوشش بیرون کشید و رفت...
مدت هاست جای بزرگتری دارد
جایی به سبک و سیاق دنیا ...
بزرگ است
اما دیگرقلب نیست
حالا نوبت او بود که به خودش بیاید
آمد
وقتی که سرمای جای جدید بدنش را در آغوش کشید...
با اولین خنجری که از پشت به او زدند گرمای عجیبی بدنش را فرا گرفت
گرمایی که از دنیا بعید بود...
او به گرمای نمناک از خون عادت داشت...
اما خون دل ،نه خون جنگ و دشمنی...
حالا جایی دارد که روی در و دیوارش رد خون است،خون دل نه ، که خون دشمنی و کینه...
جایی دارد با دیوارهای سنگی
نه دیوار هایی از جنس دل...
حالا می خواهد برگردد
حالا که دیگر آنقدر بزرگ شده که قلبم هرکاری می کند جایش نمی شود...
هرچه که بود قلبم را فشرد و آبستن چیزی شبیه عشق کرد...
و سرانجام این قلبم بود که عشق را در اوج تنهایی اش به دنیا آورد
زایمان سختی بود برایش...
و عشق نوزادی بود که سینه ی قلبم را به دهان گرفت وآرام شیره اش را مکیدو آرام آرام پا گرفت...
زمین ها خورد و راه رفتن را بلد شد و بالغ شد و مرد شد...
من حواسم به هیچ کدام از این ها نبوداولین بار وقتی پرنده های سادگی اش را دیدم که یک به یک دانه برچیدند و پریدند حواسم جمعش شد به خودم آمدم...
حالا او مانده بود و حیله گری های روباه جوانی اش...
حالا او مانده بود و جایی که می پنداشت دیگر برایش تنگ است...
به قلبم که مادرش بود فشار می آورد برای رهایی...
و در نبردی عشق آلود، خود را از آغوشش بیرون کشید و رفت...
مدت هاست جای بزرگتری دارد
جایی به سبک و سیاق دنیا ...
بزرگ است
اما دیگرقلب نیست
حالا نوبت او بود که به خودش بیاید
آمد
وقتی که سرمای جای جدید بدنش را در آغوش کشید...
با اولین خنجری که از پشت به او زدند گرمای عجیبی بدنش را فرا گرفت
گرمایی که از دنیا بعید بود...
او به گرمای نمناک از خون عادت داشت...
اما خون دل ،نه خون جنگ و دشمنی...
حالا جایی دارد که روی در و دیوارش رد خون است،خون دل نه ، که خون دشمنی و کینه...
جایی دارد با دیوارهای سنگی
نه دیوار هایی از جنس دل...
حالا می خواهد برگردد
حالا که دیگر آنقدر بزرگ شده که قلبم هرکاری می کند جایش نمی شود...
نظرات (۰)