آزاد

این روزها اگر که کمتر برایت می نویسم مرا ببخش بی دلیل نیست،خدای نکرده زبانم لال یک وقت پیش خودت بی وفایی ام را گمان نکنی ها!نه به خدا این سکوت و سکون این بار به اراده و اختیار ِ من که نیست، خودم هم به نوعی گلایه دارم از این منوال!راستش را بخواهی انگار واژه هایم ناخوش احوالند،نبض  ِ چیدمانشان منظم نیست،گرفتار به نوع  ِ نادری از حیرانی، بسان کودکان ِ ولگرد  ِ خیابانی؛میلشان به سر و سامان گرفتن نیست،با سکوتی غریب درگیرند،ذهنشان از حوصله خالیست،به کلافگی ها مشغولند!من که زیاد سر در نمی آورم امّا دو سه شب پیش دکتر  ِ روانکاوم می گفت: زیاد سر به سر واژه ها نگذار!!بهتر است مدتی به حال ِ خودشان باشند،سکوت آنطورها هم که میگویند بد نیست،می شود گاهی با زبان  ِ سکوت هم فریاد زد!!واژه ها هم خب طفلکی دل دارند، مثل  ِ من ،مثل ِ تو،مثل  ِ هر اتّفاق ِ حاوی  ِ جریان،واژه ها هم حق ِ اعتصاب دارند!حق انتخاب دارند،به اعتصاب یا انتخاب، یا هرچه که نامش هست و من نمی دانم به خواست ِ واژه ها این بار احترام بگذار! نمی دانم شاید حق با دکترم باشد،شاید هم نه، خواسته اینطوری بگوید که مدتی بی خیال باشم!!هر چه هست ونیست دست و دلم که به نوشتن نمی رود به هم می ریزم انگار قسمتی از ادامه ام ناپیداست!این دو سه خط هم به پای شرح حال بگذار،آمدم که بگویم به این دلیل کم رنگم!تو امّا دلت آســـوده و خاطرت آرام بماند جان ِ من،جانان ِ من، به همین زودی ها واژه هایم با دلم آشتی خواهند کردومن از نو از تو برای تو  خواهم نوشت،خواهم خواند!هوای دلت آبی بماند جان ِ من جانان ِ من!