نقاب

طوقه هاي زندگي ام وقتي كه تاب بر ميداشت
با سيل اشك روزگارم  رو آب بر ميداشت

آرزو هاي مرده ام را كه دفن ميكردم
باز هم خيال مرا گلاب بر ميداشت

بار سنگين درد ها كمرم را نميشكت اگر
لا اقل يكي آنرا از آزادي تا انقلاب بر ميداشت

سوال هاي بي جواب روي زمين مانده
...ميآمدو از بين سوالها جواب بر ميداشت

لبهاي خشك شده آبهاي گنديده
كاش دست من از دست او سراب بر ميداشت

 زياد رسيده بود و رسيده بودند رسيده ها
نوبت ما كه شدرسيده هاي خراب بر ميداشت

توي ذهنم انفجاري رخ نميداد اگر
مغز بي فكر من با خودش مين ياب بر ميداشت

تازه فهميدم رنگ و لعاب بود همين و بس
وقتي كه او زير باران حجاب بر ميداشت

خوشبختي ميرفت ومن نميرسيدم به او
هر چقدر موتور خسته ام شتاب بر ميداشت

يكبار خوشبختي به خوابم آمدوزود بيدار شدم
بيشتر از اين خوابم بايد قرص خواب بر ميداشت

آخرين بار كه عاشقش شدم زير باد سشوار بود
آنجا كه موهاي او هي پيچ وتاب بر ميداشت

زير فشار عشق بودم كه فشارم يهو افتاد
فشار هم بايد با خودش قنداب بر ميداشت

از ديوار سادگي ام بالاميرفت ومغز مرا ميشست
پس چرا باياد او افكار مرا پساب بر ميداشت

رويش را ميشد ببينم در اين دورو بازار
يكبار اگر از صورتش نقاب بر ميداشت

روزگار او ديگر اينقدر بي روح نبود
كمي غذاي روح اگر از توي بشقاب بر ميداشت

الان دوتايي شادو خرم به بهشت ميرفتيم
اگر كمي هم با خودش ثواب بر ميداشت

اوهم مثل تو شاعر ميشد اگر يكبار
جاي روزنامه با خودش كتاب بر ميداشت

هر وقت خواستم شعري ازاو بنويسم نميدانم چرا
فضاي اتاق مرا بوي فاضلاب بر ميداشت