به نام خدا ...
میخوام خودم باشم .. یه ترانه ساز عاشق یه کسی که واسه تو غریبه نیست ! من از بچگیم و یا
روزی که اصلا نبودم از بوم تماشای تو افتادم ..به زمین خوردم ! ضربان مبهم هزار پنجره توی
بغض من شکستو یه احساس از جنس رطوبت پاییزی منو با خودش به شعر برد به ترانه ...
رنگهایی که روی بوم های نقاشیم میپاشیدم به نت هایی که فهمیدم از غم دوریه پنج خط
سوختند وسیاه شدن!
آدما دوره من حلقه زدن حس کردم از جایی افتادم.وقتی به دستام خیره شدم یاد آسمون افتادم
و گریه ی نسترن های مقدس! یادم اومد درست چند دقیقه قبل از سکوت رازقی من از بوم تماشای
تو افتادم ! یادم اومد درست قبل از تن دادن به این غریبی نازنینی که همیشه توی رگ هام جاریه
رفته ! خیلی وقته که رفته ! یادم اومد که زیره این خاک دست پروانه ی من جاموندو ... وسعت
پروانگیمو هیشکی نفهمید ! و حالا من توی ورم کوچه های تنگ حسرت ... لابه لای دستای سرد
باد ...در انتهای تنهای یه اشک سپید ... به اندازه ی یه حس نورانی بارون میخوام !
یعد ار این هجوم ...شاید ... نوازش کردن گلهای گلدون بود ... نوازش کردن گلهای افسوس !
هیچکس میون قطره های هندسیه بادو بارون منو ندید ... منو نفهمید ! ولی من فهمیدمت ! از
چشمای غمگینت خوندم که یه روز یه باغ بزرگ از پونه های وحشی توی دستای بی کران تو
زنده میشه !!! بغض نکردم ... نخواستم بشکنم ... چون لحظه ی بیداریه چشمای تو کسی
جرئت باریدن نداره !
یه پرواز آخرین لحظه ی کوچ ما شد ... که کف دست تو افتاد ... زیره آواره صدای تو خوابیدم ...
توی قلب شکسته ی یه ترانه ی ناب مدفون شدم ...نفهمیدی! پیوند رگ مصنوعیه منو با تلالو یه
قطره شبنم توی دستای نازک شقایق ندیدی ... ندیدی فهمیدمت ! ندیدی لرزش آروم چشمای
منو و غروبی که دمادم با منه ! اون موقع تو نبودی .... هیشکی نبود .....
لبخند تو دور شد ... نگاه من به افق پیوست! توی این گیرودار یه قلب ارغوانی پابه پای سکوت
آبی نیلوفرها شکست ومن .... توی بطن ترانه های تکراریم فهمیدم هنوز مسافر من نیومده !
نفس پنجره ی اتاقم در هم شکست نوسانی توی آینه ی شعرام پیدا شد و دوتا دست نورانی
به سوی من اومد ... یه لحظه مردم ! توی خوابم صدای جیغ هزار خفاش بودو بوی خون !!!
صدای بارونو شنیدم ... گرمایی باور نکردنی منو توی آغوش سرد خودش گرفت ... و این تناقض
عجیب درگیرم کرد ! بوی خاک میداد ... و بوی عطری که برام نا آشنا نبود !
حس کردم زندگیم دیگه تکراری نیست ... حتی اگه تو نباشی ! من چشمامو بستم ... دیگه
فاصله ای نبود ... تو پیشم بودی ... دنبال ردپای تو بودمو ترانه ای از جنس مرداد ! دیگه فاصله
ای نبود ....من توی خوابم منتظر دست های کسی بودم ... پشت سرم سرشار از برگهای
خشکیده و غمناک پاییزی بود و تصنیف بارونیه یه احساس نارنجی که منو مسخ خودش میکرد !
یادم اومد درست چند دقیقه قبل از سکوت رازقی من از بوم تماشای تو افتادم ! ذهنمو متمرکز
به صدات کردم ... ویادم اومد رقص احساسی رو که توی قلبم پایکوبی کرد ... و حادثه ای که
علتش تنها" اسفند" بود !
از پونه حدادیان (متولد ماه مهر )
دلگیرم!
میخوام خودم باشم .. یه ترانه ساز عاشق یه کسی که واسه تو غریبه نیست ! من از بچگیم و یا
روزی که اصلا نبودم از بوم تماشای تو افتادم ..به زمین خوردم ! ضربان مبهم هزار پنجره توی
بغض من شکستو یه احساس از جنس رطوبت پاییزی منو با خودش به شعر برد به ترانه ...
رنگهایی که روی بوم های نقاشیم میپاشیدم به نت هایی که فهمیدم از غم دوریه پنج خط
سوختند وسیاه شدن!
آدما دوره من حلقه زدن حس کردم از جایی افتادم.وقتی به دستام خیره شدم یاد آسمون افتادم
و گریه ی نسترن های مقدس! یادم اومد درست چند دقیقه قبل از سکوت رازقی من از بوم تماشای
تو افتادم ! یادم اومد درست قبل از تن دادن به این غریبی نازنینی که همیشه توی رگ هام جاریه
رفته ! خیلی وقته که رفته ! یادم اومد که زیره این خاک دست پروانه ی من جاموندو ... وسعت
پروانگیمو هیشکی نفهمید ! و حالا من توی ورم کوچه های تنگ حسرت ... لابه لای دستای سرد
باد ...در انتهای تنهای یه اشک سپید ... به اندازه ی یه حس نورانی بارون میخوام !
یعد ار این هجوم ...شاید ... نوازش کردن گلهای گلدون بود ... نوازش کردن گلهای افسوس !
هیچکس میون قطره های هندسیه بادو بارون منو ندید ... منو نفهمید ! ولی من فهمیدمت ! از
چشمای غمگینت خوندم که یه روز یه باغ بزرگ از پونه های وحشی توی دستای بی کران تو
زنده میشه !!! بغض نکردم ... نخواستم بشکنم ... چون لحظه ی بیداریه چشمای تو کسی
جرئت باریدن نداره !
یه پرواز آخرین لحظه ی کوچ ما شد ... که کف دست تو افتاد ... زیره آواره صدای تو خوابیدم ...
توی قلب شکسته ی یه ترانه ی ناب مدفون شدم ...نفهمیدی! پیوند رگ مصنوعیه منو با تلالو یه
قطره شبنم توی دستای نازک شقایق ندیدی ... ندیدی فهمیدمت ! ندیدی لرزش آروم چشمای
منو و غروبی که دمادم با منه ! اون موقع تو نبودی .... هیشکی نبود .....
لبخند تو دور شد ... نگاه من به افق پیوست! توی این گیرودار یه قلب ارغوانی پابه پای سکوت
آبی نیلوفرها شکست ومن .... توی بطن ترانه های تکراریم فهمیدم هنوز مسافر من نیومده !
نفس پنجره ی اتاقم در هم شکست نوسانی توی آینه ی شعرام پیدا شد و دوتا دست نورانی
به سوی من اومد ... یه لحظه مردم ! توی خوابم صدای جیغ هزار خفاش بودو بوی خون !!!
صدای بارونو شنیدم ... گرمایی باور نکردنی منو توی آغوش سرد خودش گرفت ... و این تناقض
عجیب درگیرم کرد ! بوی خاک میداد ... و بوی عطری که برام نا آشنا نبود !
حس کردم زندگیم دیگه تکراری نیست ... حتی اگه تو نباشی ! من چشمامو بستم ... دیگه
فاصله ای نبود ... تو پیشم بودی ... دنبال ردپای تو بودمو ترانه ای از جنس مرداد ! دیگه فاصله
ای نبود ....من توی خوابم منتظر دست های کسی بودم ... پشت سرم سرشار از برگهای
خشکیده و غمناک پاییزی بود و تصنیف بارونیه یه احساس نارنجی که منو مسخ خودش میکرد !
یادم اومد درست چند دقیقه قبل از سکوت رازقی من از بوم تماشای تو افتادم ! ذهنمو متمرکز
به صدات کردم ... ویادم اومد رقص احساسی رو که توی قلبم پایکوبی کرد ... و حادثه ای که
علتش تنها" اسفند" بود !
از پونه حدادیان (متولد ماه مهر )
دلگیرم!
نظرات (۰)