قرار بر این بود که اینبار نقد و بررسی ، ترانه ی دیگه ای رو توو دستاش بگیره و اون هم ترانه ی « تو باور نکن» از زهرا عاملی با صدای مهدی یراحی؛ اما به دلایلی منصرف شدم..
اول اینکه ترانه به قدری خوب خونده شده و محبوبه که اگه مشکلی هم وجود داشته باشه به چشم نمیاد... دوم اینکه ترانه قدیمی هست و صحبت در موردش لطف چندانی نداره ... نکته ی دیگه این که در سطحی نوشته شده که مخاطب های عام و خاص به طور تقریبا یکسانی ازش لذت می برن ... به هر حال گمان کردم در مورد ترانه ی دیگه ای صحبت کنیم بهتر باشه و تصمیم گرفتم از بردن اسم ترانه سرا خود داری کنم! هرچند خیلی راحت می شه با سرچ توی گوگل ترانه سرا رو پیدا کرد اما ترجیحا از دوستان می خوام کسایی که نمی دونن این اثر نوشته ی کی هست این کار و نکنن و صرفا بر اساس ترانه نظر هامون و بنویسیم و در موردش صحبت کنیم...
و اما ترانه
باید برای زندگی جنگید...باید واسه آینده کاری کرد
تو فرصتِ از دست دادن ها...تنها نباید سوگواری کرد
هر گوشه از دلمردگی هاتو...تا زنده ای با زندگی پُر کن
آینده ی تو آرزوهاته...پس آرزوهاتو تصور کن
من به هر چیزی که می خوام می رسم...حس این جمله بَرام مقدسه
آخرش فرقی نداره چی بشه...این که می جنگم واسه قلبم بسه
باید برای زندگی جنگید...پیروزِ این میدون یه خوشبخته
هر چی که ارزش داره تو دنیا...آسون به دست آوردنش سخته
من به هر چیزی که تو خیالمه...شده حتی تهِ دنیام می رسم
با خودت روزی هزار دفعه بگو...من به هر چیزی که می خوام می رسم
شروع ترانه با فعل امری و باید ...( در حال و هوای این روز ها... )
مشخصا این ترانه ، نه بطور مستقیم اما رگه های زیادی از اتفاقات پیر امونمون و بهمراه داره ... وقتی در ترانه ای می خواهیم پیامی که مد نظرمون هست و منتقل کنیم و برای انتقال اندیشه و حس بنویسیم مشخصا باید از کلمات کارساز استفاده کنیم... اولین نکته این هست که در شعر «ما» تشکیل بدیم و از کلماتی مثل باید ، حتما، میشه و ... امثالهم استفاده کنیم و به جمله هام ویژگی امری بودن و اضافه کنیم. با همه ی این نکات به مطلع این ترانه خوب می رسیم
باید برای زندگی جنگید ...
مخاطب با خوندن این مصرع به تمام چیزی که در ذهن نویسنده هست می تونه دست پیدا کنه و باقی ترانه این حس تعمیم پیدا می کنه ، از طرفی با یک کلام خیلی ساده و روتین و دم دستی رو به رو هستیم! نه کلامی شاعرانه!
اشتباهه اگه اسم این قلم و ترانه های اجرایی بذاریم که مشخصا این نیست .. بلکه این زبان ، بازاری ست.
دو مصرع آخر مطلع ... ( ها ، تنها نباید ، سوگواری ) بی شباهت با زبان بازاری که در سراسر کار موج می زنه و یا مقبوله؟
در بند بعدی هم شاهد همون امری بودن جملات و انتقال امیدواری به مخاطب هستیم!
ـ هر گوشه از دلمردگی هاتو...تا زنده ای با زندگی پُر کن
آینده ی تو آرزوهاته...پس آرزوهاتو تصور کن»
با دو قافیه پر و تصور که هم میتونه جدید باشه و هم میتونه نباشه ... نظرتون و دوست دارم بدونم ؟؟؟؟ اما این بند می تونه از نظر خیلی ها یه مشکل مفهومی داشته باشه که خیلی ها با اسم «شعار زدگی» ازش یاد می کنن... بنظرتون اینطوره یا نیست؟
این قالب از شعر رو ترکیب بند می گن... دلیلش بندهایی هست که از نظر وزن متفاوته و قراره که تکرار و اوج ترانه باشه اما این بند ها از نظر وزن یکی هستن اما با هم متفاوتن و عینن تکرار نمی شن و به این دو بند ترکیب می گن
و اما اولین بند ترکیب
« من به هر چیزی که می خوام می رسم...حس این جمله بَرام مقدسه
آخرش فرقی نداره چی بشه...این که می جنگم واسه قلبم بسه»
نقد محتوایی !!! منتظر نظراتتون هستم !!!
بند بعدی که گمان می کنم بهترین قسمت کار باشه...
«باید برای زندگی جنگید...پیروزِ این میدون یه خوشبخته
هر چی که ارزش داره تو دنیا...آسون به دست آوردنش سخته»
این که شرط لازم و کافی خوشبختی رو جنگیدن با زندگی در نظر گرفته شده و استفاده از تضاد در بند چهارم که خیلی به مفهوم کمک کرده
بند بعدی ترکیب
« من به هر چیزی که تو خیالمه...شده حتی تهِ دنیام می رسم
با خودت روزی هزار دفعه بگو...من به هر چیزی که می خوام می رسم»
باز هم استفاده از فضای جمعی «ما» و یک جمله ی امری در مصراع سوم... و نقش پر رنگ امید در مصراع چهارم
در یک جمع بندی کلی باید گفت
نکات مثبت بیشتر در استفاده از زبان عوام پسند و بازاری ترانه ست که استفاده از این زبان گاهی وقت ها میتونه منفی باشه !این بستگی به انتخاب ترانه سرا داره که چه فضایی رو با چه بستر سازی واژگان انتخاب می کنه
و مسئله ی اصلی اینه که ما شاهد ایراد های وزنی نبودیم
و اما نکات منفی کار تا حدی شعار زدگی کار ! کوتاه بودن کار و تکراری بودن اندیشه ها و صحبت های ترانه ست...
گمان کنم لا به لای توضیحات نظر شخصی خودم هم در ارتباط با ترانه نوشته شده ان... بریم سراغ حرف های شما دوستانم و در نهایت ازتون ممنونم که قول میدین قبل از نقدتون دنبال اسم ترانه سرا نباشین 🙂
اول اینکه ترانه به قدری خوب خونده شده و محبوبه که اگه مشکلی هم وجود داشته باشه به چشم نمیاد... دوم اینکه ترانه قدیمی هست و صحبت در موردش لطف چندانی نداره ... نکته ی دیگه این که در سطحی نوشته شده که مخاطب های عام و خاص به طور تقریبا یکسانی ازش لذت می برن ... به هر حال گمان کردم در مورد ترانه ی دیگه ای صحبت کنیم بهتر باشه و تصمیم گرفتم از بردن اسم ترانه سرا خود داری کنم! هرچند خیلی راحت می شه با سرچ توی گوگل ترانه سرا رو پیدا کرد اما ترجیحا از دوستان می خوام کسایی که نمی دونن این اثر نوشته ی کی هست این کار و نکنن و صرفا بر اساس ترانه نظر هامون و بنویسیم و در موردش صحبت کنیم...
و اما ترانه
باید برای زندگی جنگید...باید واسه آینده کاری کرد
تو فرصتِ از دست دادن ها...تنها نباید سوگواری کرد
هر گوشه از دلمردگی هاتو...تا زنده ای با زندگی پُر کن
آینده ی تو آرزوهاته...پس آرزوهاتو تصور کن
من به هر چیزی که می خوام می رسم...حس این جمله بَرام مقدسه
آخرش فرقی نداره چی بشه...این که می جنگم واسه قلبم بسه
باید برای زندگی جنگید...پیروزِ این میدون یه خوشبخته
هر چی که ارزش داره تو دنیا...آسون به دست آوردنش سخته
من به هر چیزی که تو خیالمه...شده حتی تهِ دنیام می رسم
با خودت روزی هزار دفعه بگو...من به هر چیزی که می خوام می رسم
شروع ترانه با فعل امری و باید ...( در حال و هوای این روز ها... )
مشخصا این ترانه ، نه بطور مستقیم اما رگه های زیادی از اتفاقات پیر امونمون و بهمراه داره ... وقتی در ترانه ای می خواهیم پیامی که مد نظرمون هست و منتقل کنیم و برای انتقال اندیشه و حس بنویسیم مشخصا باید از کلمات کارساز استفاده کنیم... اولین نکته این هست که در شعر «ما» تشکیل بدیم و از کلماتی مثل باید ، حتما، میشه و ... امثالهم استفاده کنیم و به جمله هام ویژگی امری بودن و اضافه کنیم. با همه ی این نکات به مطلع این ترانه خوب می رسیم
باید برای زندگی جنگید ...
مخاطب با خوندن این مصرع به تمام چیزی که در ذهن نویسنده هست می تونه دست پیدا کنه و باقی ترانه این حس تعمیم پیدا می کنه ، از طرفی با یک کلام خیلی ساده و روتین و دم دستی رو به رو هستیم! نه کلامی شاعرانه!
اشتباهه اگه اسم این قلم و ترانه های اجرایی بذاریم که مشخصا این نیست .. بلکه این زبان ، بازاری ست.
دو مصرع آخر مطلع ... ( ها ، تنها نباید ، سوگواری ) بی شباهت با زبان بازاری که در سراسر کار موج می زنه و یا مقبوله؟
در بند بعدی هم شاهد همون امری بودن جملات و انتقال امیدواری به مخاطب هستیم!
ـ هر گوشه از دلمردگی هاتو...تا زنده ای با زندگی پُر کن
آینده ی تو آرزوهاته...پس آرزوهاتو تصور کن»
با دو قافیه پر و تصور که هم میتونه جدید باشه و هم میتونه نباشه ... نظرتون و دوست دارم بدونم ؟؟؟؟ اما این بند می تونه از نظر خیلی ها یه مشکل مفهومی داشته باشه که خیلی ها با اسم «شعار زدگی» ازش یاد می کنن... بنظرتون اینطوره یا نیست؟
این قالب از شعر رو ترکیب بند می گن... دلیلش بندهایی هست که از نظر وزن متفاوته و قراره که تکرار و اوج ترانه باشه اما این بند ها از نظر وزن یکی هستن اما با هم متفاوتن و عینن تکرار نمی شن و به این دو بند ترکیب می گن
و اما اولین بند ترکیب
« من به هر چیزی که می خوام می رسم...حس این جمله بَرام مقدسه
آخرش فرقی نداره چی بشه...این که می جنگم واسه قلبم بسه»
نقد محتوایی !!! منتظر نظراتتون هستم !!!
بند بعدی که گمان می کنم بهترین قسمت کار باشه...
«باید برای زندگی جنگید...پیروزِ این میدون یه خوشبخته
هر چی که ارزش داره تو دنیا...آسون به دست آوردنش سخته»
این که شرط لازم و کافی خوشبختی رو جنگیدن با زندگی در نظر گرفته شده و استفاده از تضاد در بند چهارم که خیلی به مفهوم کمک کرده
بند بعدی ترکیب
« من به هر چیزی که تو خیالمه...شده حتی تهِ دنیام می رسم
با خودت روزی هزار دفعه بگو...من به هر چیزی که می خوام می رسم»
باز هم استفاده از فضای جمعی «ما» و یک جمله ی امری در مصراع سوم... و نقش پر رنگ امید در مصراع چهارم
در یک جمع بندی کلی باید گفت
نکات مثبت بیشتر در استفاده از زبان عوام پسند و بازاری ترانه ست که استفاده از این زبان گاهی وقت ها میتونه منفی باشه !این بستگی به انتخاب ترانه سرا داره که چه فضایی رو با چه بستر سازی واژگان انتخاب می کنه
و مسئله ی اصلی اینه که ما شاهد ایراد های وزنی نبودیم
و اما نکات منفی کار تا حدی شعار زدگی کار ! کوتاه بودن کار و تکراری بودن اندیشه ها و صحبت های ترانه ست...
گمان کنم لا به لای توضیحات نظر شخصی خودم هم در ارتباط با ترانه نوشته شده ان... بریم سراغ حرف های شما دوستانم و در نهایت ازتون ممنونم که قول میدین قبل از نقدتون دنبال اسم ترانه سرا نباشین 🙂
نظرات (۱۹)