پشت سکوتِ شهرِ خوابالود
کوه بلندِ درد، بیداره
سوز صدای گریه ی یک زن
روی تمامِ شهر،آواره
حسِ زنی که داره له می شه
کنجِ خیال گریه آلودی
زیرِ نگاهِ هرزه ی یک مرد
پشتِ یه قابِ خسته ی دودی
حسِ یه زن که بی کسی شو شب
توی هجومِ دردها دیده
بغضِ خودش رُ بارها کشته
با نفسای سرد، خوابیده
زخمِ تمومِ لحظه ها از اون
داره یه کوهِ درد می سازه
مثلِ یه زن که داره فرداشو
پیشِ سکوتِ شهر می بازه...
غزل شریعتی
کوه بلندِ درد، بیداره
سوز صدای گریه ی یک زن
روی تمامِ شهر،آواره
حسِ زنی که داره له می شه
کنجِ خیال گریه آلودی
زیرِ نگاهِ هرزه ی یک مرد
پشتِ یه قابِ خسته ی دودی
حسِ یه زن که بی کسی شو شب
توی هجومِ دردها دیده
بغضِ خودش رُ بارها کشته
با نفسای سرد، خوابیده
زخمِ تمومِ لحظه ها از اون
داره یه کوهِ درد می سازه
مثلِ یه زن که داره فرداشو
پیشِ سکوتِ شهر می بازه...
غزل شریعتی
نظرات (۱۳)