فکرتان را روی کانال مورد نظر تنظیم کنید لطفا

خودم را روی صندلی پارک می اندازم و سعی می کنم  غرو لندهای پیرزن های روی نیمکت کناریم را نشنوم.مرد از داخل دکه روبروی م بیرون میاید و صدای تلویزیونش را بالا می برد "ای شاه خائن اواره گشتی...خاک...."خواستم بلند شوم بگویم یکی شاه اواره یکی من که معلوم نیست از صبح چه مرگم شده که از خانه زده ام بیرون و حتی نمی دانم دم بیرون امدن چرا اصرار داشتم رنگ شالم را بافتی که فقط سراستینش از زیر چادر معلوم می شود ست کنم .تا مثلا بلند شوم بیایم توی پارک و زندگی خطی مردم را تماشا کنم؟نمی گویمبوی اسی بلک با عرق تندی قاطی شده و وادارم می کند  سرم را بلند کنم.همیشه فکر می کردم اسی بلک مال این دختر سوسول های لب قلوه ای هست که موهایشان را وحشی زیر شال میبندندو لحظه ای که دارند دود سیگار را میفرستند بیرون چشم هایشان را خمار می کنند.اما این با ان دست های  پر مو و یقه ی باز پیرهن اتو نخورده اش تنها وجه اشتراکی که با دختر ها داشت موهایش بود که دم اسبی بسته بود  و با هر بار دود خالی کردن تکان می خورد.بالای سرم ایستاده و جم نمیخورد.خواستم صدایم را قلدری کنم بلند شوم بگویم:دادا فرمایشی هست؟او هم حتما بعد که با تعجب نگاهم می کند و پیش  خودش به این نتیجه می رسد که" به دختری مثل این با صورت ریز نقش و چشم های درشت و مشکی بیشتر میخورد که مثل کارتون ها حرف بزند تا با صدای قلدری."بعدش هم سری تکان بدهد و برود...ولش کن حوصله اش را نداشتم.تازه تماشا کردن زندگی خطی مردم کم تر زحمت می خواست تا اینکه از جایم بلند شوم و تکانی به خودم بدهم و بادی در گلویم بندازم که چه ؟برود کمی ان طرف تر؟مگر جای مرا تنگ کرده ؟فقط بوی دودش داشت خفه ام می کرد.صدای تلویزیون مرددکه ای با ان صورت صاف کاری نشده و ریش های تک و توکش  باز بلند شد (("من دولت تعیین میکنم.من به واسطه  ی این ملت دولت تعیین می کنم.من تو دهن این دولت می زنم...."صدای تشویق نصفه نیمه  ی مردم با صدای صلواتشان قاطی شده بود.))چشم هایم را بستم تا نفس عمیقی بکشم دود سیگار رفت توی حلقم .انگار از سر ارواره های  گلویم تا ته  معده ام می سوخت.خواستم بلند شوم و بزنم توی دهنش....این کار را نمیکنم.این جور رفتار خشن به من نمیخورد.سرم را برگرداندم تا شاید چشم غره ای بزنم تا طرف از رو برود.سرم را که بلند می کنم پسر سیگارش را می اندازد زمین و با کفش رویش لگد می کند.کفش های مردانه که انگار داشتند  هم ریتم با شعارهای توی تلویزیون  حرکت می کردند از جلوی چشم هایم گم می شدند......حدیث میرفیضی