می خواهم روستا نشین چشمانت شوم

چمدان بسته ام
به مقصد چشمانت!
آن سوی  برکه ی خیالت
برکه ای که ماهیانش از همه جا  عاشق ترند
دلم می خواهد کلبه ی ساده ی کنار برکه را ساکن شوم...
می خواهم
 روستا نشینی باشم
در قلب جنگل آرزو هایت...
که درختان عجیب و بلند افکارت همه جای آن را پر کرده اند...
عجایب زیاد است در این جنگل
اینجا آدم ها صید غمزه ی  غزال ها می شوند!
و رنگ ها
که ملایم تر شده اند
و دلنشین تر
چشم نواز تر از همیشه به آغوش اجسام رفته اند...
این جا بر عکس جایی که می گویند:
نیست بالاتر از سیاهی رنگ،
جایی برای سیاهی نیست!
آسمانی دارد
بدون ابرهای تیره و دل شکسته!
ابرهایش از شوق اشک می ریزند...
نه از بغض های سخت و زجرآور
این گونه است که
همه چیز رنگ و بوی دیگری به خود می گیرد
و می شود:
دنیای آرمانی من و تو...
جایی که عشق در ذرات هوایش  هم احساس می شود...
جایی که دیگر نفست از دو رویی انسان ها بند نمی آید...
جایی که اثری از درندگان در آن نیست...
جایی که اقتضای طبیعت عقرب هایش هم نیش زدن نیست...
و سر نوشت پرندگانش
طعم تلخ قفس را نمی دهد...