از آن وقتی که گفتید شما:(میروم)

از ازدیاد قرصهام به کما میروم 
از همان وقتی که گفتید شما "میروم"

بعد از آن شب خودکشی کردم
ثابت کنم مثل شما مردم ....!!

وبطری هایی که خالی کردمشان
پرسه های نیمه شبم در تهران ...

و من ...پونه ... درگیریک حس گیج آور
رفت و آمد قطاری در ایستگاه چیتگر !

چیزی مرا آرام نکرد بعد از رفتنتان
بعد از ترانه هایی که پاره کردیشان

از ازدیاد قرصهام به کما میروم
ودر مسیر بد شدنم تا شما میروم

فرار میکنم از تهران به آغوشی ...
از تمام آن شبهام به فراموشی...!

فرار میکنم از حسی که به من دارید
وتکرار میکنم (( شما بیمارید )) !!!

فرار میکنم از عشق اساطیری
و کم کم در سینه ام میمیری ....!

.
.
.
.

از پونه حدادیان

این یه شعر طولانیه .... کلی ترانه جدید دارم ! توی فضای ترانه های همیشگیم که
اکثر دوستام میشناسن ترانه های خوب که کلی باشون اشک ریختم
اما این شعرها خیلی میتونه آرومم کنه !

*بخشی از یه شعر بلند بود با تمام وجودم ... حس میکنم یه چیزیمه !😢