عصای من عشق را شفا داد

این روزها افکارم پریشان است،نمی دانم از برای چه!!
می خواهم کاری کنم تا دنیا را تغییر دهم
ولی افسوس!!
افسوس که نمی توانم ،دنیا آنقدر بزرگ است که من ،منی که حتی نمی توانم خود را تغییر دهم ،قدم در این راه بگذارم..
از کجا باید شروع کرد ؟!
از خودم؟!
آری!از خودم..اما ..اما نه،شاید ساعت عمرم لحظه ای دیگر بمیرد و من در حسرت تغییر بمانم!!
فکری در سر دارم ،این کار شدنی است
چوب و اره و کاغذ سمباده...
می خواهم عصایی بسازم برای یک فرد نابینا...سالهاست نابیناست و نابینایی اوست که باعث شده دنیا بر هم بریزد..
می گویند او هیچ گاه نمی میرد
نمی دانم ...نمی دانم تقاص کدامین گناه را پس می دهد!!!
می شناسی اش،بارها نامش را شنیده ای ولی بدون توجه از کنارش رد شده ای
او عشق است
آری!عشق..
عصایی می سازم برای عشق  تا بتواند قدم در راه بگذارد
آن زمان که عشق راه رفتن آموخت ،حال دنیا دگرگون خواهد شد
نمی دانم ان زمان زنده باشم یا نه؟!
گر بودم که افتخاری است نصیبم ..اگر نبودم بر روی سنگ قبرم بنویسید :
"عصای من عشق را شفا داد"