سلول به سلول قلبم غمه

كسي حق نداره بگه كافرم              اگه شاكيم از خدا حقمه
يه جوري پرم كرده از رحمتش           كه سلول به سلول قلبم غمه
سكوت ميكنم  تا وكيلم بياد            بايد دسته خالي سبكتر بشم
بذار تا قيامت به پا شه برام             ميخوام تا قيامت سبكسر بشم
نه من مطمئن به آتيش اون             نه اون مطمئن به بخشيدنم
يه كافرنماي مسلمون شدم            يه كافر كه اهل پرستيدنم   
به كوه گناهي كه رو شونمه            به احساس پاكم قسم ميخورم
من اينجا بدون پناه گم شدم           من از تكيه گاه خودم دلخورم
شبيه يه روح پر از وحشتم              كه پستش به پست خدا ميخوره
ولي تا به دستش مياد زندگي         يهو زندگيش مثله مو ميبره
شدم مثله ماهي تو درياي آب         كه هرجا بره دريا باز خونشه
شدم توبه كاري كه بخشيده شد     ولي باز گناهش كه رو شونشه