وی یکی از بزرگ ترین و تاثیر گذارترین شخصیت های موسیقی در دوران کلاسیک و آغاز دوره رومانتیک بود. بتهوون به عنوان بزرگ ترین موسیقیدان تاریخ همیشه مورد ستایش قرار گرفته. آوازه او موسیقیدانان ، آهنگسازان و شنوندگانش را در تمام دوران تحت تاثیر عمیق قرار داده.
در میان آثار شناخته شده وی می توان از سمفونی نهم ، سمفونی پنجم ، سمفونی سوم ، سونات پیانو پاتتیک ،سونات مهتاب و سونات هامرکلاویر ، اپرای فیدلیو و میسا سولمنیس نام برد.
بتهوون در شهر بن آلمان متولد شد. پدرش یوهان وان بتهوون اهل هلند (فلاندر آن زمان) بود و مادرش ماگدالفنا کفوفریچ وان بتهوون تبار اسلاو داشت.
نخستین آموزگار موسیقی بتهوون پدرش بود. پدرش یوهان یکی از موسیقیدانان دربار بن بود. او مردی الکلی بود که سعی می کرد بتهوون را به زور کتک ، به عنوان کودکی اعجوبه همانند موتزارت به نمایش بگذارد. هر چند استعداد بتهوون بزودی بر همه آشکار شد.
پس از آن بتهوون تحت آموزش کریستین گوت لوب نیفه قرار گرفت. همچنین بتهوون تحت حمایت مالی شاهزاده افلفکتور (همان درباری که پدرش در آن کار می کرد) قرار گرفت. بتهوون در سن ۱۷ سالگی مادر خود را از دست داد و با درآمد اندکی که از دربار می گرفت مسئولیت دو برادر کوچک ترش را بر عهده داشت.
بتهوون در سال ۱۷۹۲ به وین نقل مکان کرد و تحت آموزش ژوزف هایدن قرار گرفت. ولی هایدن پیر در آن زمان در اوج شهرت بود و به قدری گرفتار ، که زمان بسیار کمی را می توانست صرف بتهوون بکند. به همین دلیل بتهوون را به دوستش یوهان آلبرشت برگر معرفی کرد. از سال ۱۷۹۴ بتهوون به صورت جدی و با علاقه شدید نوازندگی پیانو و آهنگسازی را شروع کرد و به سرعت به عنوان نوازنده چیره دست پیانو و نیز کم کم به عنوان آهنگسازی توانا ، سرشناس شد.
بتهوون بالاخره شیوه زندگی خود را انتخاب کرد و تا پایان عمر به همین شیوه ادامه داد : به جای کار برای کلیسا یا دربار (کاری که اکثر موسیقیدانان پیش از او می کردند) به کار آزاد پرداخت و خرج زندگی خود را از برگذاری اجراهای عمومی و فروش آثارش و نیز دستمزدی که عده ای از اشراف که به توانایی او پی برده بودند و به او می دادند ، تأمین می کرد.
زندگی او به عنوان موسیقیدان به سه دوره «آغازی»، «میانی» و «پایانی» تقسیم می شود:
دوره آغازی
در دوره آغازین (که کم و بیش از سال ۱۸۰۲ آغاز می شود) کارهای بتهوون تحت تأثیر هایدن و موتزارت بود ، در حالی که در همان زمان مسیر های جدیدتر و به تدریج دید وسیع تری در کارهایش را کشف می کرد. برخی از آثار مهم وی در دوران آغازی : سمفونی های شماره ۱ و ۲ ، شش کوارتت زهی ، دو کنسرتو پیانو ، دوازده سونات پیانو (شامل سوناتهای مشهور پاتٿتیک و مهتاب).
دوران میانی
دوران میانی (۱۸۰۳-۱۸۱۶) مدتی پس از بحران روحی بتهوون که به خاطر ناشنوایی اش در او ایجاد شده بود، شروع شد.بر خی بر این باورند که ناشنوایی وی بر اثر باس زیاد سمفونی ۵ بوجود آمد. این در حالی است که مطالعات اخیر پزشکی نشان می دهند ناشنوایی وی بر اثر وجود سرب در پیانو شخصی وی بوده است. آثار بسیار برجسته ای که درون مایه اکثر آنها شجاعت، نبرد و ستیز است، در این دوران شکل گرفتند. این آثار بزرگ ترین و مشهورترین آثار موسیقی کلاسیک را شامل می شود. در این هنگام بتهوون، از لحاظ تمپو، چالاکی انگشتان و قدرت توقعات زیادتری از نوازندگان داشت؛ در تغییر مقام یا مدولاسیون راه خود را از لطف و نرمی تا صلابت و قدرت پیمود؛ ابتکار خود را در واریاسیون و سلیقه خود را در بدیهه سازی آزاد گذاشت، اما این هر دو را تابع منطق همبستگی و تکامل کرد. سونات و سمفونی را تغییر جنسیت داد و آنها را از لطافت و احساسات زنانه به اراده و جسارت مردانه سوق داد. او در این دوره در حرکت (موومان) سوم سمفونی یا سونات به جای مینوئه (که معمول آن دوران بود) یک سکرتسو سرشار از نت های شاد می آورد که گویی به چهره تقدیر می خندید. تقریبا همه آثار این دوره به صورت کلاسیک درآمده و طی نسل ها، پی در پی در رپرتوارهای ارکستری جلوه کرده است.
دوره پایانی
دوره پایانی فعالیت های بتهوون در سال ۱۸۱۶ آغاز شد. آثار دوران پایانی بسیار قابل ستایشند و آنها را می توان عمیقاً متفکرانه و بسیار بیانگر سیمای شخصی بتهوون توصیف کرد. همچنین بیشترین ساختار شکنی های بتهوون را در آثار این دوره می توان یافت (برای نمونه کوارتت زهی شماره ۱۴ در دو دیز مینور دارای ۷ موومان است ، همچنین بتهوون در آخرین موومان سمفونی شماره ۹ خود از گروه کر استفاده کرده). آثار برجسته این دوره : سونات پیانوی شماره ۲۹ هامرکلاویر ، میسا سولمنیس ، سمفونی شماره ۹ ، آخرین کواتت های زهی (۱۲ - ۱۶) و آخرین سونات های پیانو (۲۰ - ۳۲). بتهوون در این زمان شنوایی خود را به طور کامل از دست داده بود.
با توجه به عمق و وسعت مکاشفات هنری بتهوون، همچنین موفقیت وی در قابل درک بودن برای دامنه وسیعی از شنوندگان، هانس کلر، موسیقیدان و نویسنده انگلیسی اتریشی تبار، بتهوون را اینچنین توصیف می کند: «برترین ذهن در کل بشریت».
مرگ بتهوون
بتهوون از سلامت کمی برخوردار بود ، مخصوصاً بعد از سن ۲۰ سالگی ، زمانی که درد شکم شروع به آزار دادنش کرد. اما علاوه بر این مشکلات جسمی ، او درگیر چندین مشکل روحی نیز بود ، که ناکامی در یک سری روابطه عشقی از جمله آن ها بود. در سال ۱۸۲۶ سلامت وی به شدت وخیم شده بود ، تا اینکه یک سال بعد در ۲۶ مارس ۱۸۲۷ از دنیا رفت. در آن زمان تصور می شد مرگش به دلیل مرض کبد بوده است ، اما تحقیقات اخیر بر اساس دسته ای از موهای بتهوون که پس از مرگش باقی مانده ، نشان می دهد که مسمومیت سرب باعث بیماری و مرگ نابهنگام وی بوده (مقدار سرب خون بتهوون ۱۰۰ برابر بیشتر از مقدار سرب در خون یک فرد سالم بود). احتمالاً منبع این سرب از ماهیهای رودخانه آلوده دانوب و ترکیبی از سرب که برای شیرین کردن شراب استفاده می شود بوده. بعید است ناشنوایی بتهوون به خاطر مسمومیت از سرب بوده باشد ، برخی از تحقیقات نشان می دهد که اختلال در پادتن سیستم دفاعی بدن و دچار شدن به بیماری لوپوس منتشر ، عامل آن بوده است.
منبع:خلاصه شده :www.1doost.com و دایره المعارف موسیقی جهان
در میان آثار شناخته شده وی می توان از سمفونی نهم ، سمفونی پنجم ، سمفونی سوم ، سونات پیانو پاتتیک ،سونات مهتاب و سونات هامرکلاویر ، اپرای فیدلیو و میسا سولمنیس نام برد.
بتهوون در شهر بن آلمان متولد شد. پدرش یوهان وان بتهوون اهل هلند (فلاندر آن زمان) بود و مادرش ماگدالفنا کفوفریچ وان بتهوون تبار اسلاو داشت.
نخستین آموزگار موسیقی بتهوون پدرش بود. پدرش یوهان یکی از موسیقیدانان دربار بن بود. او مردی الکلی بود که سعی می کرد بتهوون را به زور کتک ، به عنوان کودکی اعجوبه همانند موتزارت به نمایش بگذارد. هر چند استعداد بتهوون بزودی بر همه آشکار شد.
پس از آن بتهوون تحت آموزش کریستین گوت لوب نیفه قرار گرفت. همچنین بتهوون تحت حمایت مالی شاهزاده افلفکتور (همان درباری که پدرش در آن کار می کرد) قرار گرفت. بتهوون در سن ۱۷ سالگی مادر خود را از دست داد و با درآمد اندکی که از دربار می گرفت مسئولیت دو برادر کوچک ترش را بر عهده داشت.
بتهوون در سال ۱۷۹۲ به وین نقل مکان کرد و تحت آموزش ژوزف هایدن قرار گرفت. ولی هایدن پیر در آن زمان در اوج شهرت بود و به قدری گرفتار ، که زمان بسیار کمی را می توانست صرف بتهوون بکند. به همین دلیل بتهوون را به دوستش یوهان آلبرشت برگر معرفی کرد. از سال ۱۷۹۴ بتهوون به صورت جدی و با علاقه شدید نوازندگی پیانو و آهنگسازی را شروع کرد و به سرعت به عنوان نوازنده چیره دست پیانو و نیز کم کم به عنوان آهنگسازی توانا ، سرشناس شد.
بتهوون بالاخره شیوه زندگی خود را انتخاب کرد و تا پایان عمر به همین شیوه ادامه داد : به جای کار برای کلیسا یا دربار (کاری که اکثر موسیقیدانان پیش از او می کردند) به کار آزاد پرداخت و خرج زندگی خود را از برگذاری اجراهای عمومی و فروش آثارش و نیز دستمزدی که عده ای از اشراف که به توانایی او پی برده بودند و به او می دادند ، تأمین می کرد.
زندگی او به عنوان موسیقیدان به سه دوره «آغازی»، «میانی» و «پایانی» تقسیم می شود:
دوره آغازی
در دوره آغازین (که کم و بیش از سال ۱۸۰۲ آغاز می شود) کارهای بتهوون تحت تأثیر هایدن و موتزارت بود ، در حالی که در همان زمان مسیر های جدیدتر و به تدریج دید وسیع تری در کارهایش را کشف می کرد. برخی از آثار مهم وی در دوران آغازی : سمفونی های شماره ۱ و ۲ ، شش کوارتت زهی ، دو کنسرتو پیانو ، دوازده سونات پیانو (شامل سوناتهای مشهور پاتٿتیک و مهتاب).
دوران میانی
دوران میانی (۱۸۰۳-۱۸۱۶) مدتی پس از بحران روحی بتهوون که به خاطر ناشنوایی اش در او ایجاد شده بود، شروع شد.بر خی بر این باورند که ناشنوایی وی بر اثر باس زیاد سمفونی ۵ بوجود آمد. این در حالی است که مطالعات اخیر پزشکی نشان می دهند ناشنوایی وی بر اثر وجود سرب در پیانو شخصی وی بوده است. آثار بسیار برجسته ای که درون مایه اکثر آنها شجاعت، نبرد و ستیز است، در این دوران شکل گرفتند. این آثار بزرگ ترین و مشهورترین آثار موسیقی کلاسیک را شامل می شود. در این هنگام بتهوون، از لحاظ تمپو، چالاکی انگشتان و قدرت توقعات زیادتری از نوازندگان داشت؛ در تغییر مقام یا مدولاسیون راه خود را از لطف و نرمی تا صلابت و قدرت پیمود؛ ابتکار خود را در واریاسیون و سلیقه خود را در بدیهه سازی آزاد گذاشت، اما این هر دو را تابع منطق همبستگی و تکامل کرد. سونات و سمفونی را تغییر جنسیت داد و آنها را از لطافت و احساسات زنانه به اراده و جسارت مردانه سوق داد. او در این دوره در حرکت (موومان) سوم سمفونی یا سونات به جای مینوئه (که معمول آن دوران بود) یک سکرتسو سرشار از نت های شاد می آورد که گویی به چهره تقدیر می خندید. تقریبا همه آثار این دوره به صورت کلاسیک درآمده و طی نسل ها، پی در پی در رپرتوارهای ارکستری جلوه کرده است.
دوره پایانی
دوره پایانی فعالیت های بتهوون در سال ۱۸۱۶ آغاز شد. آثار دوران پایانی بسیار قابل ستایشند و آنها را می توان عمیقاً متفکرانه و بسیار بیانگر سیمای شخصی بتهوون توصیف کرد. همچنین بیشترین ساختار شکنی های بتهوون را در آثار این دوره می توان یافت (برای نمونه کوارتت زهی شماره ۱۴ در دو دیز مینور دارای ۷ موومان است ، همچنین بتهوون در آخرین موومان سمفونی شماره ۹ خود از گروه کر استفاده کرده). آثار برجسته این دوره : سونات پیانوی شماره ۲۹ هامرکلاویر ، میسا سولمنیس ، سمفونی شماره ۹ ، آخرین کواتت های زهی (۱۲ - ۱۶) و آخرین سونات های پیانو (۲۰ - ۳۲). بتهوون در این زمان شنوایی خود را به طور کامل از دست داده بود.
با توجه به عمق و وسعت مکاشفات هنری بتهوون، همچنین موفقیت وی در قابل درک بودن برای دامنه وسیعی از شنوندگان، هانس کلر، موسیقیدان و نویسنده انگلیسی اتریشی تبار، بتهوون را اینچنین توصیف می کند: «برترین ذهن در کل بشریت».
مرگ بتهوون
بتهوون از سلامت کمی برخوردار بود ، مخصوصاً بعد از سن ۲۰ سالگی ، زمانی که درد شکم شروع به آزار دادنش کرد. اما علاوه بر این مشکلات جسمی ، او درگیر چندین مشکل روحی نیز بود ، که ناکامی در یک سری روابطه عشقی از جمله آن ها بود. در سال ۱۸۲۶ سلامت وی به شدت وخیم شده بود ، تا اینکه یک سال بعد در ۲۶ مارس ۱۸۲۷ از دنیا رفت. در آن زمان تصور می شد مرگش به دلیل مرض کبد بوده است ، اما تحقیقات اخیر بر اساس دسته ای از موهای بتهوون که پس از مرگش باقی مانده ، نشان می دهد که مسمومیت سرب باعث بیماری و مرگ نابهنگام وی بوده (مقدار سرب خون بتهوون ۱۰۰ برابر بیشتر از مقدار سرب در خون یک فرد سالم بود). احتمالاً منبع این سرب از ماهیهای رودخانه آلوده دانوب و ترکیبی از سرب که برای شیرین کردن شراب استفاده می شود بوده. بعید است ناشنوایی بتهوون به خاطر مسمومیت از سرب بوده باشد ، برخی از تحقیقات نشان می دهد که اختلال در پادتن سیستم دفاعی بدن و دچار شدن به بیماری لوپوس منتشر ، عامل آن بوده است.
منبع:خلاصه شده :www.1doost.com و دایره المعارف موسیقی جهان
نظرات (۰)