من که مرداب شدم، کاش تودريا بشوی / مهدی فرجی

مهدی فرجی شاعری دوست داشتنی که به نظرم بهترین شعرهای عاشقانه رو تو این زمونه ی بی عشقی ها میگه.بارها با شعرهای مهدی گریه کردم.مخصوصا شعری که پایین می نویسم.امروز وقتی دوباره این شعر رو برام خوند خیلی سخت بود باز گریه نکنم اما الان که کسی کنارم نیست میتونم یه دل سیر با این شاهکار گریه کنم.با این که شک ندارم شما هم این شعر رو خوندید اما باز شما رو دعوت میکنم به خوندنش.
ممنون مهدی فرجی عزیز بابت شعرهات و مخصوصا این شعر...(صابر ساده)

ميتوانی بروی قصه و رويا بشوی
راهی دورترين گوشه ی دنيا بشوی

ساده نگذشتم ازاين عشق،خودت ميدانی
من زمينگيرشدم تا تو،مبادابشوی

آخ مثل خوره اين فکر عذابم ميداد
چوب من را بخوری ؛ ورد زبانها بشوی

من و تو مثل دوتا رود موازی بوديم
من که مرداب شدم، کاش تودريا بشوی

دانه ی برفي و آنقدر ظريفی که فقط
بايد ازاين طرف شيشه تماشا بشوی

گره ی عشق تورا هيچکسی باز نکرد
تو خودت خواسته بودی که معما بشوی

درجهانی که پراز«وامق»و«مجنون»شده است
ميتوانی«عذرا» باشی،«ليلا»بشوی

ميتوانی فقط از زاويهء يک لبخند
در دل سنگ ترين آدمها جا بشوی

بعدازاين، مرگ نفسهای مرا می شمرد
فقط از اين نگرانم که تو تـنها بشوی