توجه:گمان نمیکنم که این دلنوشته بار عاطفی دربر داشته باشد.من این دلنوشته رو بصورت یک متن اعتراض و خشم میدونم.امیدوارم شما بار عاطفی این دلنوشته رو حس کنید.
عادت کردم.....
عادت کردم به
به گريه هاي شبونه
به خدايي که دردهامو ميدونه
به نا اميدي و پشيموني
به بغض بعد گفتن ميري و نميموني
عادت کردم به
اين روزاي تکراري
به بيخوابي به شب بيداري
به ناله هاي هر شبم
به حرفهايي که تو دلم هست و مجبورم که نگم
عادت کردم به
تنهايي به جدايي
به حرفهاي مردم،به خدايي
که تو تنهايي کنارمه
به زمستوني که ميگه بهارمه
عادت کردم به
اين صداي خستم
به چشمهايي که رو همه بستم
به رفتن و رفتن و رفتن اما به تو نرسيدن
به قدم زدن با پاي پياده و ترسيدن
از اين روزاي تاريک و شبهاي غمگينتر
به لحظه هاي از درد هم سنگينتر
عادت کردم به
اين غصه به اين قصه
هرچي که کشيدم بسه
عادت کردم به دوست نداشتن
به حس نفرت داشتن
به دروغهاي راست به واقعيتهاي دروغ
به مردم شهر به اين کوچه هاي شلوغ
عادت کردم
به توهين مردم به سکوت خودم
به ايني که هستم و خودم خواستم که شدم
به زجه هاي بچه ها به ناله هاي مادرا
به جنگهاي بي هدف به خون مردگي صدف
به رگبار و به موشک به باران خون
به صدايي که ميگه کنارمن بمون
به خون شهيدان به بزرگي مردان
به ناله ي شيران به سربلندي ايران
عادت کردم به
سه رنگ سبز و سفيد و سرخي لاله ها
به جنگ آوري و رشادت سيزده ساله ها
به مبارزه سنگ و گلوله/به دنيايي که مثل سلوله
به ديواراي بلند به ش م ر
به گلويي که کارش پيش گلوله گيره
به اعدام و حبس و اعتراض
به مرگهاي با چشم باز
عادت کردم به
ترکش هاي تو سينم
به زشتي هايي که زيبا ميبينم
به ولفجر و مرصاد و فتح المبين
خدايا دردهامو تو ديدي حالا هم ببين
دلنوشته:اسفندیار پیوند
عادت کردم به
به گريه هاي شبونه
به خدايي که دردهامو ميدونه
به نا اميدي و پشيموني
به بغض بعد گفتن ميري و نميموني
عادت کردم به
اين روزاي تکراري
به بيخوابي به شب بيداري
به ناله هاي هر شبم
به حرفهايي که تو دلم هست و مجبورم که نگم
عادت کردم به
تنهايي به جدايي
به حرفهاي مردم،به خدايي
که تو تنهايي کنارمه
به زمستوني که ميگه بهارمه
عادت کردم به
اين صداي خستم
به چشمهايي که رو همه بستم
به رفتن و رفتن و رفتن اما به تو نرسيدن
به قدم زدن با پاي پياده و ترسيدن
از اين روزاي تاريک و شبهاي غمگينتر
به لحظه هاي از درد هم سنگينتر
عادت کردم به
اين غصه به اين قصه
هرچي که کشيدم بسه
عادت کردم به دوست نداشتن
به حس نفرت داشتن
به دروغهاي راست به واقعيتهاي دروغ
به مردم شهر به اين کوچه هاي شلوغ
عادت کردم
به توهين مردم به سکوت خودم
به ايني که هستم و خودم خواستم که شدم
به زجه هاي بچه ها به ناله هاي مادرا
به جنگهاي بي هدف به خون مردگي صدف
به رگبار و به موشک به باران خون
به صدايي که ميگه کنارمن بمون
به خون شهيدان به بزرگي مردان
به ناله ي شيران به سربلندي ايران
عادت کردم به
سه رنگ سبز و سفيد و سرخي لاله ها
به جنگ آوري و رشادت سيزده ساله ها
به مبارزه سنگ و گلوله/به دنيايي که مثل سلوله
به ديواراي بلند به ش م ر
به گلويي که کارش پيش گلوله گيره
به اعدام و حبس و اعتراض
به مرگهاي با چشم باز
عادت کردم به
ترکش هاي تو سينم
به زشتي هايي که زيبا ميبينم
به ولفجر و مرصاد و فتح المبين
خدايا دردهامو تو ديدي حالا هم ببين
دلنوشته:اسفندیار پیوند
نظرات (۲)