درود بی پایان بر دوستان عزیز انجمن 😇
سالهاست که از خلق منظومه های بزرگ عاشقانه میگذرد.منظومه های جاودان که در عرصه هنر بی بدیل بوده اند و نام آنها پس از گذشت هزاران سال بر زبان اهل هنر و هنر دوستان جاریست. و هر چه زمان می گذرد نه تنها کهنه نمی شوند بلکه بر ارزش و اعتبارشان افزوده می شود.همچون منظومه عشق شیرین و فرهاد که پس از گذشت 17 قرن هنوز تازگی دارد و هنوز زخم تیشه فرهاد بر دل کوه پا برجاست و دل هر عاشقی را به درد می آورد.
برگردیم به زبان محاوره خودمون(دیگه داشتم کم می آوردم) 💡
دوستان عزیزم با توجه با اینکه اهالی این انجمن همگی دارای ذوق هنری و زبان شاعرانه هستند و بدون توجه از کنار هیچ موضوعی رد نمی شن یه پیشنهاد برای یه کار دسته جمعی(البته هر یک از عزیزانی که مایل باشن) دارم:
من چند روز پیش در مورد یک موضوع و حادثه عاشقانه که بر می گرده به 35 سال پیش حرف های زیبایی شنیدم البته مثه همه عشقایی که کورن این بار هم عشق کور بوده و سرانجام بسیار بدی داشته که در نهایت به علت نامردی پسر در برابر عشقی که خود او بوجود آورنده بود سرنوشت تلخ دیوانگی را برای دختر رقم می زند..در حال حاضر همان دختر که 55 سال دارد کوچه به کوچه در شهر می گرده بدون اینکه آن عشق نافرجام رو از یاد ببره...........................
دلیل اینکه من این اطلاعیه رو گذاشتم این هست که اگه ما بتونیم به همکاری هم داستان عشق این دونفر رو به نظم در بیاریم می تونیم یه مجموعه زیبا ،یه منظومه عاشقانه (ثریا و ایوب) توو انجمن به یادگار بذاریم که به نظر من با این کار ،یک اثر هنری زیبا و البته جاودان خواهیم داشت و البته حرفی برای گفتن.
اگه دوستان عزیزم و صد البته مدیریت محترم انجمن با این پیشنهاد موافق باشن(کار پشتکار و همدلی اعضای انجمن رو می طلبه)
من داستان کامل این اتفاق رو توو سایت قرار می دم برای شروع کار.
مطمئنم بچه های انجمن توانایی و قابلیت این کار رو دارن چون پیشتر از اینها امتحان خودشون رو پس دادن.
اگر شد چه زیبا و باعث افتخار ،اگر هم نشد در پناه خدا.
چشم انتظارتون هستم(در انتظار افشاندن گوهر هایتان) حتما این اطلاعیه رو بخونید.
سپاس فراوان
*************درود بر دوستان پاک و با احساس انجمن
دوستان عزیزم طبق قولی که اینجانب بهتون داده بودم.داستان عشق ایوب و ثریا رو با پرس و جو از عزیزانی که در زمان رخداد این واقعه شاهد ماجرا بودند و هم اکنون در قید حیات هستند به طور دقیق نوشتم و در خدمت شما عزیزان قرار میدم تا ایشالا شروعی باشه برای انجام یه کار ماندنی و زیبا.
داستان رو با این بیت سنایی آغاز می کنم که حق مطلب به زیبایی در همین بیت ادا شده:
"عاشق مشوید اگر توانید//تا در غم عاشقی نمانید"
سیری می کنیم بر ماجرای عشق دختر و پسری به نام ثریا و ایوب از همین خاک.
ماجرا برمی گردد به 35 سال پیش.آن زمان که پای پسری به نام ایوب به ولایتی در( ...) باز می شود.ایوب پسری 25 ساله است که به عنوان سرباز معلم جهت خدمت در این روستا شروع به زندگی می کند.روزها در پی هم می روند و ایوب هر روز بیشتر و بیشتر با روستا و اهالی روستا آشنا می شود.این آشنایی صفحه ای تازه در دفتر عمر ایوب می گشاید و ایوب دل به دختری زیبا به نام ثریا می دهد.چنانکه دیگر نه خواب دارد نه خوراک.روز و شبهایش یکی می شود که یا ثریا یا هیچ!!
ثریا دختری زیبا از اهالی همین روستاست.20 سال دارد و کدبانویی است تمام عیار.نجابتی که در ثریا وجود دارد در هیچ دختر ی نیست و همین نجابت او باعث می شود که خواب از چشمان ایوب ربوده شود.ای کاش!ای کاش!ای کاش!ایوب با انسانیت پیش می رفت .ای کاش!نیتش یک نیت انسانی می بود .ای کاش در پس آن همه تزویر یک وجدان بیدار می بود تا ایوب را از انجام افکار پلیدش باز می داشت و صدها ای کاش دیگر.افسوس آب رفته به جوی باز نگردد و نه آبروی ریخته به صاحبش.
ثریا از آنجائیکه دختری با اصل و نصب بود و به هیچ غریبه ای روی خوش نشان نمی داد و در همه کار پابند عقل و البته احساس بود پس از رفت و آمدهای بی حد و اندازه ایوب به خانه پدرش و بارها پیش کشیدن حرف ازدواج در حضور خانواده دل به عشق دروغین ایوب می دهد.او نمی دانست که ایوب انسانیت را زیر پا خواهد گذاشت و شخصیت انسانی را لگد مال خواهد کرد.
القصه،حادثه عشق رخ می دهد و ثریا به نامزدی ایوب در می آید.روزهای اول سایه بان عشق بر روایط این دو جوان سایه می افکند تا روزی که ایوب آهنگ سفر می کند به شهر خودش.ثریا برای رفتن ایوب تردید دارد و می خواهد او را در این سفر همراهی کند اما ایوب نمی پذیرد و قول می دهد که هر چه زودتر برخواهد گشت.آب در دل ثریا تکان خورده بود و اشوبی به پا شده بود به همین دلیل ثریا به دنبال ایوب بدون اینکه او با خبر شود به راه می افتد. ایوب در راه شهر خود و ثریا همچون سایه ایوب پا در راهی بی بازگشت نهاده اند.
ایوب به شهرش می رسد و ثریا که همچون سایه او را تعقیب می کرد نیز پا در این شهر بی الفت می گذارد.نمی دانم چهاتفاقی می افتد و دست روزگار راه ثریا را کج می کند.آه!!!!!!!!!!!!
ثریا در حومه شهر ایوب را گم می کند و این آغازی می شود برای درماندگی و دیوانگی.
**************
در ادامه/ /
ناگفته نماند عشق ثریا به ایوب چنان بر جان و روحش ریشه دوانده بود که او بارها به ایوب گفته بود بدون عشق تو دیوانه ای بیش نخواهم بود
"دیوانه عشقت من بیچاره ثریا"
همین عشق باعث می شود ثریا تنها پس از گذشت یک هفته از این عشق بی فرجام در پی ایوب راهی شهری نا آشنا شود.
بر می گردیم به حومه شهر:
ثریا ایوب را گم می کند و چون در آن شهر غریب است آواره شهر می شود.ثریا تمام شهر را زیر پا می گذارد به دنبال عشق گمشده اش.یک ماه می گذرد تا اینکه ثریا در بازار شهر چشمش به چشمان نا پاک ایوب می افتد (ایوب تنها نبود به همراهش دختری بود).بدون اینکه ثریا خود را به او نشان دهد ایوب را تعقیب می کند تا اینکه جلوی در خانه ایوب می رسد.آنقدر حوصله می کند تا اصل داستان را بفهمد اینکه آن دختر کیست که دست در دستان عشق ثریا دارد. تا دم غروب در نزدیکی خانه ایوب کمین می کند .در کمال ناباوری و حیرت پرده از روی این حقیقت کثیف برداشته می شود که ایوب ،داماد این خانه آذین بسته شده است.ثریا تاب و توان خود را از دست می دهد و در یک آن همچون دیوانگان به سمت در می شتابد و در شب عروسی در خانه را به سنگ می بندد.باز هم افسوس!!!
ایوب با تمام عشقی که در چشمان ثریا می دید پشت به او و عشق او می کند و ثریا را از خود می راند.دیگر ثریا همان ثریا نبود.عقل از کف داده و تنها به نقطه ای خیره می شود.حالا خانه ثریا شده روبروی خانه ایوب.صبح تا شام و شام تا صبح برروی یک تکه قالی کهنه روبروی خانه ایوب می نشیند تا هر روز و شبش به دیدار ایوب طلوع و غروب کند.دلی از جنس سنگ که امیدی به نرمی اش نیست.روزها در پی هم می آیند و می روند و ثریا همچنان تکیه بر در خانه ایوب زده.این احوال ثریا، دل شهناز(همسر جدید ایوب) را به درد می آورد تا جائیکه به ایوب پیشنهاد می کند تا ثریا را نیز به همسری خود در بیاورد .شهناز هم مثل هر زن دیگری می خواهد یک زندگی عادی داشته باشد اما احساسی که نسبت به ثریا دارد حس حسادت زنانه نیست.شهناز هر روز مرگ عشق را به چشم می بیند و این برایش قابل تحمل نیست. با این همه ایوب پیشنهاد شهناز را رد می کند.باعث می شود ثریا روز به روز مرده تر و عشق او هر روز کشته شود.
"بیرون شده از خویشم با عشق تو در گیرم
بیدار نخواهم شد با عشق تو می میرم"
زبانم قاصر است از بیان این درد بی درمان..از این جاده ای که دور برگردان ندارد. از این عشق کور.
روزگار به همین منوال می گذرد.در حال حاضر ثریا در همان شهر بی الفت ،شهر نامردمی ها،شهر ایوب زندگی می کند.او تنها یک روز با عشق زندگی کرد ،بقیه عمرش با عشق سوخت. او 55 سال دارد و هنوز در همان بازارچه ای که ایوب را دیده بود می گردد.................
ثریا دیوانه عشق شد،ثریا قربانی یک عشق کور شد.او می خواست دنیا را با عشق ببیند بی خبر از انکه عشق کور بود!!!!!!
سالهاست که از خلق منظومه های بزرگ عاشقانه میگذرد.منظومه های جاودان که در عرصه هنر بی بدیل بوده اند و نام آنها پس از گذشت هزاران سال بر زبان اهل هنر و هنر دوستان جاریست. و هر چه زمان می گذرد نه تنها کهنه نمی شوند بلکه بر ارزش و اعتبارشان افزوده می شود.همچون منظومه عشق شیرین و فرهاد که پس از گذشت 17 قرن هنوز تازگی دارد و هنوز زخم تیشه فرهاد بر دل کوه پا برجاست و دل هر عاشقی را به درد می آورد.
برگردیم به زبان محاوره خودمون(دیگه داشتم کم می آوردم) 💡
دوستان عزیزم با توجه با اینکه اهالی این انجمن همگی دارای ذوق هنری و زبان شاعرانه هستند و بدون توجه از کنار هیچ موضوعی رد نمی شن یه پیشنهاد برای یه کار دسته جمعی(البته هر یک از عزیزانی که مایل باشن) دارم:
من چند روز پیش در مورد یک موضوع و حادثه عاشقانه که بر می گرده به 35 سال پیش حرف های زیبایی شنیدم البته مثه همه عشقایی که کورن این بار هم عشق کور بوده و سرانجام بسیار بدی داشته که در نهایت به علت نامردی پسر در برابر عشقی که خود او بوجود آورنده بود سرنوشت تلخ دیوانگی را برای دختر رقم می زند..در حال حاضر همان دختر که 55 سال دارد کوچه به کوچه در شهر می گرده بدون اینکه آن عشق نافرجام رو از یاد ببره...........................
دلیل اینکه من این اطلاعیه رو گذاشتم این هست که اگه ما بتونیم به همکاری هم داستان عشق این دونفر رو به نظم در بیاریم می تونیم یه مجموعه زیبا ،یه منظومه عاشقانه (ثریا و ایوب) توو انجمن به یادگار بذاریم که به نظر من با این کار ،یک اثر هنری زیبا و البته جاودان خواهیم داشت و البته حرفی برای گفتن.
اگه دوستان عزیزم و صد البته مدیریت محترم انجمن با این پیشنهاد موافق باشن(کار پشتکار و همدلی اعضای انجمن رو می طلبه)
من داستان کامل این اتفاق رو توو سایت قرار می دم برای شروع کار.
مطمئنم بچه های انجمن توانایی و قابلیت این کار رو دارن چون پیشتر از اینها امتحان خودشون رو پس دادن.
اگر شد چه زیبا و باعث افتخار ،اگر هم نشد در پناه خدا.
چشم انتظارتون هستم(در انتظار افشاندن گوهر هایتان) حتما این اطلاعیه رو بخونید.
سپاس فراوان
*************درود بر دوستان پاک و با احساس انجمن
دوستان عزیزم طبق قولی که اینجانب بهتون داده بودم.داستان عشق ایوب و ثریا رو با پرس و جو از عزیزانی که در زمان رخداد این واقعه شاهد ماجرا بودند و هم اکنون در قید حیات هستند به طور دقیق نوشتم و در خدمت شما عزیزان قرار میدم تا ایشالا شروعی باشه برای انجام یه کار ماندنی و زیبا.
داستان رو با این بیت سنایی آغاز می کنم که حق مطلب به زیبایی در همین بیت ادا شده:
"عاشق مشوید اگر توانید//تا در غم عاشقی نمانید"
سیری می کنیم بر ماجرای عشق دختر و پسری به نام ثریا و ایوب از همین خاک.
ماجرا برمی گردد به 35 سال پیش.آن زمان که پای پسری به نام ایوب به ولایتی در( ...) باز می شود.ایوب پسری 25 ساله است که به عنوان سرباز معلم جهت خدمت در این روستا شروع به زندگی می کند.روزها در پی هم می روند و ایوب هر روز بیشتر و بیشتر با روستا و اهالی روستا آشنا می شود.این آشنایی صفحه ای تازه در دفتر عمر ایوب می گشاید و ایوب دل به دختری زیبا به نام ثریا می دهد.چنانکه دیگر نه خواب دارد نه خوراک.روز و شبهایش یکی می شود که یا ثریا یا هیچ!!
ثریا دختری زیبا از اهالی همین روستاست.20 سال دارد و کدبانویی است تمام عیار.نجابتی که در ثریا وجود دارد در هیچ دختر ی نیست و همین نجابت او باعث می شود که خواب از چشمان ایوب ربوده شود.ای کاش!ای کاش!ای کاش!ایوب با انسانیت پیش می رفت .ای کاش!نیتش یک نیت انسانی می بود .ای کاش در پس آن همه تزویر یک وجدان بیدار می بود تا ایوب را از انجام افکار پلیدش باز می داشت و صدها ای کاش دیگر.افسوس آب رفته به جوی باز نگردد و نه آبروی ریخته به صاحبش.
ثریا از آنجائیکه دختری با اصل و نصب بود و به هیچ غریبه ای روی خوش نشان نمی داد و در همه کار پابند عقل و البته احساس بود پس از رفت و آمدهای بی حد و اندازه ایوب به خانه پدرش و بارها پیش کشیدن حرف ازدواج در حضور خانواده دل به عشق دروغین ایوب می دهد.او نمی دانست که ایوب انسانیت را زیر پا خواهد گذاشت و شخصیت انسانی را لگد مال خواهد کرد.
القصه،حادثه عشق رخ می دهد و ثریا به نامزدی ایوب در می آید.روزهای اول سایه بان عشق بر روایط این دو جوان سایه می افکند تا روزی که ایوب آهنگ سفر می کند به شهر خودش.ثریا برای رفتن ایوب تردید دارد و می خواهد او را در این سفر همراهی کند اما ایوب نمی پذیرد و قول می دهد که هر چه زودتر برخواهد گشت.آب در دل ثریا تکان خورده بود و اشوبی به پا شده بود به همین دلیل ثریا به دنبال ایوب بدون اینکه او با خبر شود به راه می افتد. ایوب در راه شهر خود و ثریا همچون سایه ایوب پا در راهی بی بازگشت نهاده اند.
ایوب به شهرش می رسد و ثریا که همچون سایه او را تعقیب می کرد نیز پا در این شهر بی الفت می گذارد.نمی دانم چهاتفاقی می افتد و دست روزگار راه ثریا را کج می کند.آه!!!!!!!!!!!!
ثریا در حومه شهر ایوب را گم می کند و این آغازی می شود برای درماندگی و دیوانگی.
**************
در ادامه/ /
ناگفته نماند عشق ثریا به ایوب چنان بر جان و روحش ریشه دوانده بود که او بارها به ایوب گفته بود بدون عشق تو دیوانه ای بیش نخواهم بود
"دیوانه عشقت من بیچاره ثریا"
همین عشق باعث می شود ثریا تنها پس از گذشت یک هفته از این عشق بی فرجام در پی ایوب راهی شهری نا آشنا شود.
بر می گردیم به حومه شهر:
ثریا ایوب را گم می کند و چون در آن شهر غریب است آواره شهر می شود.ثریا تمام شهر را زیر پا می گذارد به دنبال عشق گمشده اش.یک ماه می گذرد تا اینکه ثریا در بازار شهر چشمش به چشمان نا پاک ایوب می افتد (ایوب تنها نبود به همراهش دختری بود).بدون اینکه ثریا خود را به او نشان دهد ایوب را تعقیب می کند تا اینکه جلوی در خانه ایوب می رسد.آنقدر حوصله می کند تا اصل داستان را بفهمد اینکه آن دختر کیست که دست در دستان عشق ثریا دارد. تا دم غروب در نزدیکی خانه ایوب کمین می کند .در کمال ناباوری و حیرت پرده از روی این حقیقت کثیف برداشته می شود که ایوب ،داماد این خانه آذین بسته شده است.ثریا تاب و توان خود را از دست می دهد و در یک آن همچون دیوانگان به سمت در می شتابد و در شب عروسی در خانه را به سنگ می بندد.باز هم افسوس!!!
ایوب با تمام عشقی که در چشمان ثریا می دید پشت به او و عشق او می کند و ثریا را از خود می راند.دیگر ثریا همان ثریا نبود.عقل از کف داده و تنها به نقطه ای خیره می شود.حالا خانه ثریا شده روبروی خانه ایوب.صبح تا شام و شام تا صبح برروی یک تکه قالی کهنه روبروی خانه ایوب می نشیند تا هر روز و شبش به دیدار ایوب طلوع و غروب کند.دلی از جنس سنگ که امیدی به نرمی اش نیست.روزها در پی هم می آیند و می روند و ثریا همچنان تکیه بر در خانه ایوب زده.این احوال ثریا، دل شهناز(همسر جدید ایوب) را به درد می آورد تا جائیکه به ایوب پیشنهاد می کند تا ثریا را نیز به همسری خود در بیاورد .شهناز هم مثل هر زن دیگری می خواهد یک زندگی عادی داشته باشد اما احساسی که نسبت به ثریا دارد حس حسادت زنانه نیست.شهناز هر روز مرگ عشق را به چشم می بیند و این برایش قابل تحمل نیست. با این همه ایوب پیشنهاد شهناز را رد می کند.باعث می شود ثریا روز به روز مرده تر و عشق او هر روز کشته شود.
"بیرون شده از خویشم با عشق تو در گیرم
بیدار نخواهم شد با عشق تو می میرم"
زبانم قاصر است از بیان این درد بی درمان..از این جاده ای که دور برگردان ندارد. از این عشق کور.
روزگار به همین منوال می گذرد.در حال حاضر ثریا در همان شهر بی الفت ،شهر نامردمی ها،شهر ایوب زندگی می کند.او تنها یک روز با عشق زندگی کرد ،بقیه عمرش با عشق سوخت. او 55 سال دارد و هنوز در همان بازارچه ای که ایوب را دیده بود می گردد.................
ثریا دیوانه عشق شد،ثریا قربانی یک عشق کور شد.او می خواست دنیا را با عشق ببیند بی خبر از انکه عشق کور بود!!!!!!
نظرات (۱۰۱)