درود بر دوستان ترانه سرا...(مخصوصا رضا رحمانی عزیز...)من غزل پست مدرن میگم اما خوب فکر نمیکنم خیلی عروض را رعایت کنم....به هر حال خوشحال میشم مشکلات شعرمو بگید...
تلویزیون
آخرش همین بود..بوق..جیغ..کات
تصویر زندگی پشت شیشه ی مات
شیشه ای که هیچ گاه شکسته نشد
گریه...مشت...فحش...لگد های پات
شیشه ای که از پشتش تو را میبینند
که میجنگی دیوانه وار با رویات
و پشت مبل نشسته به تو میخندند
که لگد میزنی به بطری فردات
بی هدف..پرسه در خیابان تنهایی
سکانس آخر..تو در برابر دنیات
نه تو میبری و نه دنیا می میرد
فقط کارگردان عصبی..لعنت..کات
نظرات (۰)