کسی چون من نمی داند غم کوچ پرستو را
نمی فهمد سَر و سرِّ من و گلدان شبو را
نمی گیرد دلم آرام حتی پیش اقیانوس
مگر در بر بگیرد یک شب آن آشفته گیسو را
# # #
...
پلنگی را زمینگیر نگاهش کرد و می رقصید
خدا هرگز نمی بخشد نگاه مست آهو را
کشید از شرمگاهش تیغ و در پیش رقیبانم
کمی خندید و بر جانم نشاند آن تیغ ابرو را
به خوناب دوچشمم پای کوبان نمی فهمید
که این خون نیست چخماق است آتش میزند او را
مگر رنگی بگیرد دست و دامان تو از خونم
بیا بالا بگیر امشب صبا دامان بانو را
شب است و بیشه ام تاریک و من در حال جان کندن
دوباره جغد می خواند همین کاکا و کوکو را
محمد امین علی اکبر پائیز1390
---------------------------------------
شرمگاه=پیشانی
نمی فهمد سَر و سرِّ من و گلدان شبو را
نمی گیرد دلم آرام حتی پیش اقیانوس
مگر در بر بگیرد یک شب آن آشفته گیسو را
# # #
...
پلنگی را زمینگیر نگاهش کرد و می رقصید
خدا هرگز نمی بخشد نگاه مست آهو را
کشید از شرمگاهش تیغ و در پیش رقیبانم
کمی خندید و بر جانم نشاند آن تیغ ابرو را
به خوناب دوچشمم پای کوبان نمی فهمید
که این خون نیست چخماق است آتش میزند او را
مگر رنگی بگیرد دست و دامان تو از خونم
بیا بالا بگیر امشب صبا دامان بانو را
شب است و بیشه ام تاریک و من در حال جان کندن
دوباره جغد می خواند همین کاکا و کوکو را
محمد امین علی اکبر پائیز1390
---------------------------------------
شرمگاه=پیشانی
نظرات (۰)