آینه در آینه انداختم
قرعه به نام دل خود باختم
دست جنون نامه دل باز کرد
پرده شادی به برش سازکرد
هر چه نبود از نگهش بود شد
هر چه زیان از کرمش سود شد
قافله عشق به منزل نشست
از غم و محنت به نگاهش برست
فاش بگویم دل من رام شد
همنفس حافظ و خیام شد
آتش دل کوه غمم آب کرد
رو به چراغ رخ مهتاب کرد
دست به دامان نگاهش شدم
در طلب عشق چو آتش شدم
ظرف نگاهم پر احساس شد
هر نفسم عطر گل یاس شد
جلوه خواهش به تنم خو گرفت
غنچه ز زیبایی او رو گرفت
خواست ببوسد لبم آن روی را
طره آن سلسله گیسوی را
آه... که این هرزه گی خواب بود
هر چه کشیدم همه بر آب بود
قرعه به نام دل خود باختم
دست جنون نامه دل باز کرد
پرده شادی به برش سازکرد
هر چه نبود از نگهش بود شد
هر چه زیان از کرمش سود شد
قافله عشق به منزل نشست
از غم و محنت به نگاهش برست
فاش بگویم دل من رام شد
همنفس حافظ و خیام شد
آتش دل کوه غمم آب کرد
رو به چراغ رخ مهتاب کرد
دست به دامان نگاهش شدم
در طلب عشق چو آتش شدم
ظرف نگاهم پر احساس شد
هر نفسم عطر گل یاس شد
جلوه خواهش به تنم خو گرفت
غنچه ز زیبایی او رو گرفت
خواست ببوسد لبم آن روی را
طره آن سلسله گیسوی را
آه... که این هرزه گی خواب بود
هر چه کشیدم همه بر آب بود
نظرات (۵)