عرضی نیست
از اونجایی که این ترانه در آستانۀ واگذاری ِ و از اونجایی که توو این چندوقتی که نبودم ، دوستان ( بعضی ها ! ) بسیــــــــار لطف داشتن ؛ خواستم با یه ترانۀ جدید ( نسبتا ) توو این بروزرسانی کنار دوستان باشم و از نظراتشون استفاده کنم ( قول میدم سوء استفاده نکنم ! )
اونقدری هم که دلیل دوم مهم ِ ، اولی مهم نیست !
از اونجایی که این ترانه در آستانۀ واگذاری ِ و از اونجایی که توو این چندوقتی که نبودم ، دوستان ( بعضی ها ! ) بسیــــــــار لطف داشتن ؛ خواستم با یه ترانۀ جدید ( نسبتا ) توو این بروزرسانی کنار دوستان باشم و از نظراتشون استفاده کنم ( قول میدم سوء استفاده نکنم ! )
اونقدری هم که دلیل دوم مهم ِ ، اولی مهم نیست !
« میز ِ شام »
کسی رو ندارم من ُ چک کنه ، بپرسه کجا میرم و کی میام
بپرسه چی میخوام که حاضر کنه ، کنارم بشینه سر ِ میز ِ شام !
کسی رو ندارم بپرسه ازم ، که سیگار ِ رو طاقچه مال ِ کیه ؟
بخندم به احساس ِ دلواپسیش ، ولی اون با اخمش بگه : جدیه !
کسی رو ندارم بهش شک کنم ، که عکساش ُ دست رقیبم بده
تو میری و بی تو من ِ ساده لوح ، کسی رو ندارم فریبم بده !
تو میری و بعد از تو دیگه کسی ، نمی تونه جای ِ تو رو پر کنه
توو عمرم ندیدم کسی مثل ِتو ، به این خوبی عشق ُ تظاهر کنه !
هنوز مات و مبهوت ِ این بازیم ، حقیقت هنوزم برام مبهم ِ
یه چیزی تو این ماجرا گم شده ! یه احساسی بین ِ من و تو کم ِ ؛
که سیگارم ُ پیش تو می کشم ، ولی دیگه تو بی خیال ِ منی
نمی خوام حقیقت رو باور کنم ، با اخمت بگو فکر ِ حال ِ منی !
بذار باورم شه که دلواپسی ، که احساس و عشقت یه بازی نبود
که اون شاخه گل های ِ رو میز ِ شام ، فقط واسۀ صحنه سازی نبود !
احسان رعیت
سلام !
کسی رو ندارم من ُ چک کنه ، بپرسه کجا میرم و کی میام
بپرسه چی میخوام که حاضر کنه ، کنارم بشینه سر ِ میز ِ شام !
کسی رو ندارم بپرسه ازم ، که سیگار ِ رو طاقچه مال ِ کیه ؟
بخندم به احساس ِ دلواپسیش ، ولی اون با اخمش بگه : جدیه !
کسی رو ندارم بهش شک کنم ، که عکساش ُ دست رقیبم بده
تو میری و بی تو من ِ ساده لوح ، کسی رو ندارم فریبم بده !
تو میری و بعد از تو دیگه کسی ، نمی تونه جای ِ تو رو پر کنه
توو عمرم ندیدم کسی مثل ِتو ، به این خوبی عشق ُ تظاهر کنه !
هنوز مات و مبهوت ِ این بازیم ، حقیقت هنوزم برام مبهم ِ
یه چیزی تو این ماجرا گم شده ! یه احساسی بین ِ من و تو کم ِ ؛
که سیگارم ُ پیش تو می کشم ، ولی دیگه تو بی خیال ِ منی
نمی خوام حقیقت رو باور کنم ، با اخمت بگو فکر ِ حال ِ منی !
بذار باورم شه که دلواپسی ، که احساس و عشقت یه بازی نبود
که اون شاخه گل های ِ رو میز ِ شام ، فقط واسۀ صحنه سازی نبود !
احسان رعیت
سلام !
نظرات (۲۶)