متاسفانه مدتیست با رواج انواع مختلف موسیقی های غربی در ایران بازار این نوع موسیقی ها بسیار داغ شده اند تا جایی که گوی سبقت را از سایر انواع موسیقی ها ربوده اند . سبک های مختلفی که متعلق به سایر کشورهاست و هر یک دارای پیشینه ای بسیار کوتاه هستند . سبکهایی که آن متانت و وزن موسیقی ایرانی را ندارند آنچنان در میان جوانان رواج یافته اند که روحیات و خلقیات زیبای دوران جوانی و نوجوانی را تحت تاثیر ذات خشن خود در آورده و روحیات جوانان را تسخیر نموده اند .
موسیقی رپ حدود ۱۰۰ سال پیش در بخشی از مناطق آمریکای شمالی بوجود آمد . این نوع موسیقی بسیار ساده و به صورت پاپ بود که تنها گفتارش تغییر پیدا کرده بود ؛ در واقع میتوان موسیقی رپ را نوعی موسیقی اعتراض آمیز خواند که مردمان آمریکای قدیم از طریق آن اعتراض خود را به سیاستها و عملکرد دولت خود نشان میدادند .
این نوع موسیقی بسیار در بین مردم رواج پیدا کرد که بعد هاراک بام نام گرفت ؛ البته نوع موسیقی راک بام آن زمان با راک کنونی تفاوتهای بسیاری دارد . پس از گذشت حدود پنجاه سال از ظهور موسیقی اعتراض آمیز آمریکایی فردی با Topak )۲pac) با اعمال تغییراتی بر روی رپ قدیم پایه گذار سبکی با نام Hip Hap شد و خود را پدر رپ جهان معرفی نمود . از آن زمان به بعد رفته رفته موسیقی رپ به سمت خود پرستی و انتقاد و توهین پیش رفت و حدود ۸۰ درصد از جوانان آمریکا و ۹۰ درصد از اروپا ئیان را به سمت خود جذب نمود .
پس از گسترش این نوع موسیقی در کشورهای آمریکایی و اروپایی از حدود ۱۰ سال پیش نیز رپ جایگاه مخصوصی در میان آسیایی ها برای خود پیدا کرد . جایگاهی که به دلیل نارضایتی مردمان نسبتا فقیرآسیایی با وجود نوپا بودنش محکم تر از سایر کشورها و قاره ها می نمایاند . کشور ما نیز از هجوم این نوع موسیقی در امان نماند و از حدود سال ۱۳۸۳ یعنی حدود پنج سال پیش تا کنون رشدی چشمگیر داشته است رشدی که اکثر جوانان کشور ما را تاثیر خود قرار داده و گوی سبقت را از سایر موسیقی های رواج یافته ربود تا جایی که آمار بسیار بالایی از علاقه مندان به خود را جذب خود نموده است .
اما آنچه که در این میان لازم به ذکر است اینکه این نوع موسیقی ها در ایران عمدتا بی معنی و بدون خاصیت انتقادی هستند و بیشتر به مسئله عشقهای مجازی می پردازند و هدف اصلی خود را گم کرده اند .
رسوخ فرهنگ آمریکایی در کشور ما به اندازه ای چشمگیر است که با کمی دقت در نوع فرهنگ ایرانی و تغییر در آن میتوان آن را مشاهده نمود . ذائقه موسیقایی مردم ایران نیز از این تحت تاثیر این نوع فرهنگ ها (اروپایی آمریکایی )قرار گرفته و تغییری چشمگیر در نوع نگاه مردم و جوانان به موسیقی پیدا شده است .
البته نمیتوان نام این رسوخ فرهنگی را تهاجم فرهنگی نامید که اصولا ذات فرهنگ با تهاجم منافات دارد . اما آنچه پیداست ما ایرانیان استعداد بسیار زیادی در تغییر امیال و برگشت شخصیت خود به شخصیتی کاملا متفاوت داریم .
علاقه بسیار ما ایرانیان به اروپایی بودن و اصطلاحا امروزی بودن یکی از دلایلی است که متاسفانه باعث گردیده است تا گذشته و تاریخ خود را فراموش کرده و زندگی خود را دائم در جهت زندگی و رفتار غربی گونه تغییر دهیم . تغییر روشهای زندگی و نیل به مدرنیته شده نمونه بارز همین زندگی غربی گونه است کافی است به اطراف خود نیم نگاهی بیندازیم تا به راحتی متوجه این تغییرات گردیم . البته در مورد نوع پوشش و ذائقه موسیقی قضیه کمی متفاوت تر می نمایاند میتوان اینگونه برداشت نمود که تغییرات چشمگیر در پوشش و سلیقه های موسیقایی جوانان نشاندهنده نوعی اعتراض و نارضایتی است . در مورد این نوع پوشش به قطع یقین میتوان اذعان نمود که هیچ نقطه ای از دنیا را نمیتوان یافت که طرز آرایش و پوشش ایرانی را داشته باشد ....
برای یافتن علت موضوع و دلایل گرایش جوانان و نوجوانان به موسیقی های غربی از حدود یک ماه پیش اقدام به انجام یکسری تحقیقات در این مورد نمودم که نتایج جالب توجهی نیز بدست آمد . این تحقیق از حدود یکصد نفر از جوانان با میانگین سنی ۲۳.۹ سال انجام گرفت . محلهایی که در آنها نظر سنجی و تحقیقات انجام گرفت با توجه به تنوع جامعه جوان ایرانی متفاوت بودند . دبیرستان ؛ محیط های چت ، دانشگاهها و اماکن عمومی
موسیقی ها نیز به دسته بندی های مختلفی تقسیم شدند : علاقه مندان به موسیقی پاپ ؛ علاقه مندان به موسیقی اصیل ؛ علاقه مندان به موسیقی های رپ و راک و متال و مانند اینها ؛ علاقه مندان به سایر موسیقی ها که شامل موسیقی های کلاسیک غربی و شرقی و بی کلام و ... میگشت
همچنین علاقه افراد به موسیقی ها نیز اولویت بندی شده و اولویت های اول و دوم در آمار گیری تاثیر داده شدند .
۳۷ درصد از افراد علاقه مندی خود را موسیقی پاپ عنوان کرده بودند که از این بین ۲۳ درصد از این سهم متعلق به خانمها و ۱۴ درصد متعلق به آقایان بود . در این نظر سنجی موسیقی پاپ در بین طبقه بندی ها رتبه نخست را بدست آورد .
اما رتبه دوم از آن طبقه موسیقی های غربی همانند رپ و راک و متال و ... گشت که ۳۳ درصد از جمع کل آرا را نصیب خود نموده بودند . در این طبقه بندی پسران از دختران پیشی گرفته و ۱۸ درصد ازکل آرا را در مقابل ۱۵ درصد آرا ء دختران بدست آوردند .
آنچه تعجب و تاسف بنده بیش از پیش نمود اینکه موسیقی اصیل ایرانی تنها توانست رتبه سوم را با کسب ۲۲ درصد آرا نصیب خود نماید که ۱۵ درصد از این آراء متعلق به پسران و تنها ۷ درصد متعلق به خانمها بود .
یعنی از جمع ۱۰۰ درصد دختران تنها حدود ۱۳.۷ درصد از آنها علاقه مند به موسیقی اصیل ایرانی بودند که این خود نیاز به بررسی موشکافانه و دقیق تر و یافتن راهکاری برای افزایش این درصد دارد .
طبقه بندی سایر موسیقی ها هم که شامل موسیقی های کلاسیک غربی و شرقی و موسیقی های بدون کلام میشدند تنها ۸ درصد آرا را نصیب خود نمودند که دختران صاحب ۶ درصد و پسران تنها صاحب ۲ درصد از این آمار بودند .
نکاتی قابل تامل در این آمار و ارقام را میتوان استخراج نمود اول آنکه بالاترین آمار را در بین علاقه مندان به موسیقی ها دختران و در رده بندی موسیقی پاپ با ۲۳ درصد رای از ۳۷ درصد (۶۲ درصد کل آرا) کسب نموده اند که این خود نشان از علاقه این قشر از جوانان به این نوع موسیقی ها دارد . در نقطه مقابل نیز دختران در رده بندی موسیقی اصیل ایرانی با کسب تنها ۷ درصد از کل ( ۱۳.۷ درصد رای از کل دختران ) پائین ترین رای آمار را به خود اختصاص داده اند .
آراء پسران نیز در نوع خود جالب توجه بود . نزدیک بودن تعداد آراء قضاوت را در مورد این گروه مشکل تر مینماید اما آنچه پیداست در بین علاقه مندان به موسیقی های غربی پسران با ۱۸ درصد از کل در رده موسیقی های غربی و ۱۵ درصد از کل در رده موسیقی اصیل بالاتر از دختران بوده اند . میتوان اینگونه استنباط نمود که پسران درک بالایی از موسیقی ها نسبت به دختران داشته و موسیقی را بهتر گوش میدهند .
اما نکاتی نیز در مصاحبت با افرادی که در نظر سنجی شرکت کرده بودند بدست آمد :
هیچکدام از افرادی که به موسیقی های غربی علاقه مند بودند هدف خاصی را از گوش کردن به موسیقی دنبال نمی کردند و نتوانستند دلیل علاقه مندی خود را به این نوع موسیقی بیان نمایند .
مریم ۲۲ ساله میگوید : رپ یعنی بی پرده سخن گفتن ولی در ایران این امکان به دلایلی که یکی از آنان میتواند ترس از دولت باشد وجود ندارد
مهسا ۱۷ ساله نیز اذعان دارد تنها از بیکاری به موسیقی گوش میدهم و به معنی اش اصلا توجه ندارم . میگوید به موسیقی رپ به این دلیل گوش میدهم که در آن کلماتی عاشقانه بکار میبرند و در بین آنها به کلمات عاشقانه ای که ساسی مانکن !! بکار میبرد بیشتر علاقه دارد .
هنگامی که از پسر ۲۶ ساله ای که خود را رپ خوان می نامید دلیل علاقه اش به این نوع
موسیقی را پرسیدم تنها هدفش را از موسیقی را گذراندن وقت بیان نمود و زمانی که سماجت بیشتری در سئوالهایم دید با پرخاش و تند گویی از دادن ادامه پاسخها منصرف گشت .
زمانی که از دختر ۲۲ ساله ای که دانشجو نیز هست در مورد دلیل علاقه اش به این نوع از موسیقی را جویا میشوم میگوید : اصولا از آهنگهای شاد و جدید لذت میبرم . و خواننده محبوب خود را نیز ساسی مانکن و مایکل جکسون نام میبرد .
پسر دانشجوی ۲۱ ساله ای نیز دلیل علاقه اش به متال را گرفتن انرژی مثبت میداند .
پسرجوان ۲۱ ساله دیگری نیز دلیل علاقه اش را به موسیقی های غربی اینگونه بیان میکند :
برای گذراندن وقت بسیار جالب میباشند
اینگونه افراد که به موسیقی ها و ملودی های جدید غربی تمایل و علاقه دارند متاسفانه بسیارند که نمیتوان دلیل قانع کننده ای بر علاقه شان بر موسیقی پیدا نمود . البته نمیتوان اینگونه بیان نمود که تمامی علاقه مندان به موسیقی های غربی هدفی از گوش کردن به موسیقی ندارند و نیز نمیتوان تمامی انواع موسیقی های غربی را پوچ و بی محتوا دانست که با کمی تحقیق در بین آنها میتوان آثار فاخر و قابل تاملی را نیز یافت .
زمانی که از علاقه مندان به موسیقی های اصیل ایرانی دلیل علاقه شان را جویا شدم همگی به یک نکته مشترک اشاره نمودند : " رسیدن به آرامش با گوش کردن به موسیقی " .
علیرضا ۲۷ ساله ای که هم به موسیقی اصیل و هم پاپ علاقه دارد دلیل گوش کردن به موسیقی را زیبایی و آرامش خاص موسیقی اصیل ایرانی و تنوع موسیقی پاپ بیان میکند
خانم ۳۶ ساله ای نیز که کارمند است نظر خود را اینگونه بیان میکند : برای آرامش یافتن به موسیقی گوش میدهم ؛ زمانی که به موسیقی گوش میکنم احساس خوبی دارم .
موسیقی اصیل ایرانی با محتوا با معنی و ارامش بخش است .
جوان ۲۲ ساله ای با نام حسین که دانشجوی رشته مهندسی مکانیک است نیز به نکات جالبی در مورد موسیقی اشاره میکند :
شاید به دلیل اینکه موسیقی به طور نا خود اگاه در درون من ایجاد آرامش میکند و به نظر من گوش نوازتر و خوشایند تر از سایر سبکهاست . همچنین چون در موسیقی اصیل ایرانی از اشعار وزین و با مسما از شعرای بزرگی چون حافظ و مولانا و سعدی بیشتر استفاده میشود .
نظر این جوان نیز در باره موسیقی های غربی جالب بود :
چنین سبکهایی از موسیقی نیز طرفداران بسیاری دارد ولی وقتی من به این نوع موسیقی هاگوش میدهم آرامش روانی و ذهنی مرا دچار تشویش و آشفتگی و اضطراب میکند و متاسفانه اکثر این موسیقی ها دارای محتوای سکولاریزم میباشند . به عنوان مثال مقام عشق را تا حد شهوت محض تنزل میدهند یا مثلا زیبایی را فقط در زیبایی ظاهر (خوشگلی) میبینند .
جوان ۲۳ ساله دیگری نیز که علاقه بسیاری به موسیقی اصیل ایرانی و کلاسیک غربی دارد دلیل خود را از گوش کردن به موسیقی آرامش یافتن بیان کرده و میگوید:
موسیقی های اصیل ایرانی و کلاسیک غربی بار معنایی بسیاری دارند و سطحی ساخته نشه اند بلکه آهنگسازان و نوازندگان آنها با هدف خدمت و اهداف والای انسانی آنها را ساخته اند .
نکته جالب اینکه بسیاری از افرادی که اهل موسیقی های غربی همانند رپ و جاز و. . .بودند موسیقی اصیل ایرانی را خواب آور نامیدند . البته اینگونه میتوان تحلیل نمود که طرفداران این نوع موسیقی ها خود نیزبه آرامشی که موسیقی ایرانی به آدمی القاء مینماید اعتراف میکنند اما به گونه ای دیگر .
وجود اینهمه آمار و ارقام بدون بررسی دلایل و علل گرایش جوانان به موسیقی های غربی فایده ای نداشته و دردی را مداوا نمیکند . اگر بخواهیم دلایل تنزل علاقه جوانان به موسیقی اصیل ایرانی را نسبت به دهه ۵۰ و۶۰ بررسی نمائیم به راحتی میتوان متوجه این قضیه گشت که متولیان این عرصه و حتی خودمان نیز سهمی در این گریز از فرهنگ ایرانی داشته و به نوعی مقصریم .
نکته جالب اینکه بسیاری از افرادی که اهل موسیقی های غربی همانند رپ و جاز و. . .بودند موسیقی اصیل ایرانی را خواب آور نامیدند . البته اینگونه میتوان تحلیل نمود که طرفداران این نوع موسیقی ها خود نیزبه آرامشی که موسیقی ایرانی به آدمی القاء مینماید اعتراف میکنند اما به گونه ای دیگر .وجود اینهمه آمار و ارقام بدون بررسی دلایل و علل گرایش جوانان به موسیقی های غربی فایده ای نداشته و دردی را مداوا نمیکند . اگر بخواهیم دلایل تنزل علاقه جوانان به موسیقی اصیل ایرانی را نسبت به دهه ۵۰ و۶۰ بررسی نمائیم به راحتی میتوان متوجه این قضیه گشت که متولیان این عرصه و حتی خودمان نیز سهمی در این گریز از فرهنگ ایرانی داشته و به نوعی مقصریم .
دلایل بسیاری برای عدم انس با موسیقی ایرانی میتوان متصور گشت . دلایلی که هریک از آنها نیاز به کارشناسی و دقتی ژرف و عمیق دارند . در ادامه مطلب نمونه ای از این موارد را میخوانیم .
متاسفانه شادی و غم واقعی در موسیقی در بین جوانان تعریف نشده است . اکثر افرادی که به موسیقی های غربی علاقه مند هستند به دلیل مجازی بودن این دو مقوله است که جذب این نوع موسیقی گشته اند . به عنوان مثال شاد بودن در موسیقی های پاپ و رپ و امثالهم اکثرا در کنارجنس مخالف بودن و به شادی پرداختن است و غم نیز جدا شدن از یک جنس مخالف ...
میتوان اینگونه متصور گشت که عشقهای تعریف شده در اینگونه موسیقی ها عشقهایی مجازی هستند و درک سریع و راحت مخاطبان عشقهای مجازی در این نوع موسیقی ها دلیلی است بر علاقه مندیشان بر این نوع موسیقی . اما نکته ای که لازم به ذکر است اینکه هیچگاه نمیتوان از عشق مجازی به عشق حقیقی رسید در حالیکه از عشق حقیقی و عرفان به راحتی میتوان به عشق مجازی خود نیز دست یافت که متاسفانه این مسئله در بین بسیاری حل نگشته است . غمی که در موسیقی اصیل ایرانی وجود دارد غمی زیباست غمی که باعث تخلیه روح و روان آدمی گشته و وی را به آرامش روان می رساند در نقطه مقابل غم موسیقی های غربی همواره مخرب بوده و در بسیاری موارد میتوان یافت که اثرات روحی و روانی که این نوع موسیقی ها بر ذهن آدمی گذاشته اند غیر قابل جبران میباشد . این مسئله نیز در مورد شادی در موسیقی ها کاملا مشهود است شادی موسیقی های غربی و تند امروزی بسیار زود گذر بوده و آثار روانی منفی در آدمی ایجاد می نماید. شادی ها یی که بعد از استعمال داروهای مخدر وروان گردان مشاهده میگردد نتیجه استفاده از همین نوع موسیقی هاست .
متاسفانه موسیقی ایرانی در بین مردم و بالاخص جوانان آنطور که باید و شاید معرفی نگشته و مسئولین محترم نیز بدون توجه به وضعیت موسیقی خود را به خوابی عمیق فرو برده اند . عملکرد مسئولان وزارت ارشاد اسلامی , عدم صدور مجوز برای برگزاری کنسرتها و انتشار آثار و همچنین سیاست های مغرضانه صدا و سیما در جهت عدم نمایش سازهای ایرانی بنا به دلایلی که خود نیز توجیه مناسب و پاسخ قانع کننده ای بر آن نمی یابند میتواند ضربه بزرگی را بر پیکره موسیقی وارد سازد . ضربه ای که هم اکنون اثرات آن را میتوان لمس نمود .
سانسور شدید موسیقی ایرانی و عدم صدور مجوز برای اجرای اساتید و و یا انتشار آلبوم موسیقی نیز یکی دیگر از مشکلاتیست که همواره شاهد آن هستیم . ماجرایی که نیاز به توضیح اضافی ندارد و سالیان سال است که چنین مشکلاتی گریبانگیر موسیقی ماست . البته ذکر این نکته نیز لازم است که این مسئله در مورد تمامی انواع موسیقی ها صادق است و نمیتوان آن را تنها مشکل موسیقی ایرانی دانست که البته در مورد موسیقی ایرانی با توجه به عرفانی بودن و نیاز به گسترش در بین جوانان بسیار مشهود و واضح تر می نمایاند.
یکی از دلایل موفقیت موسیقی های غیر ایرانی در کشور ایران سادگی و سبکی اشعار آنهاست که درک آن را برای جوانان ساده تر کرده است . اشعاری به زبان عامیانه که در بسیاری از موارد نمیتوان نام شعر را بر آنها نهاد که جملاتی هستند آهنگین . عدم درک اشعار و ناتوانی در برقراری ارتباط با شعر مشکلی است که برای علاقه مندان و جوانان علاقه مند به موسیقی اصیل ایرانی . رفع این مشکل و برقراری درست ارتباط با اشعار ایرانی و دوستی با شعر ایرانی وظیفه ایست که بر دوش اساتید دانشگاهها و دبیران دبیرستانها ست که متاسفانه چند سالیست دبیران ادبیات وظیفه و رسالت خود را بدرستی انجام نداده و جوانان را با اشعار ناب ایرانی کمتر آشنا نموده و تنها تدریس شان در حد کتاب دبیرستان و یا دانشگاه است . آشنا نمودن دانش آموزان و دانشجویان با شعر و ادبیات ایرانی نه تنها باعث آشتی آنان با فرهنگ کهن ایرانی خواهد شد بلکه استعدادهایی نهفته کشف خواهند گشت تا دوباره شاهد ظهور بزرگانی چون اخوان ثالث ؛ شفیعی کدکنی ؛ هوشنگ ابتهاج و ... باشیم .
با ورود تکنولوژی های جدید همچون اینترنت و ماهواره در خانه ها و به تبع آن معرفی و حضور موسیقی های متعدد و خوانندگان رنگارنگ که اکثرا نیز موسیقی را نمیدانند ( و چهره آن اقلیتی را که موسیقی را نیز میدانند مخدوش می نمایند ) و کسب شهرت و اعتبار آنان تنها به لطف اشعار سخیف و زننده ایست که با همراهی چند رقاصه فاحشه نامی را برای خود دست پا کرده اند با به تصویر کشیدن عشقهای مجازی به گونه ای زشت وزننده و محرک جوانان را از فرهنگ اصیل ایرانی دور کرده و با این روش سعی در خشکاندن ریشه فرهنگ ایرانی دارند . در نقطه مقابل همانطور که در سطور فوقانی نیز بدانها اشاره گردید سیمای جمهوری اسلامی ایران بجای مقابله با این رسوخ فرهنگی در ورود آن کمک شایانی به این نوع فرهنگ نموده است بی آنکه خود بداند و بخواهد .
با توجه به اهمیت موسیقی در کشورهای دیگر و به تبع آن تبلیغات فراوان برای شناساندن موسیقی در آن کشورها و همچنین استعداد ما ایرانیان در تقلید از غرب ؛ موسیقی غربی به راحتی وارد جامعه ایرانی گشته و ناخواسته تبدیل به محبوبترین نوع موسیقی در ایران میگردد .
میتوان در این بین یکی از مهمترین دلایل گرایش به موسیقی های غربی را کمبود موسسات آموزش عالی و دانشگاههای موسیقی در کشور همانند سایر رشته های تحصیلی دانست . متاسفانه نبود امکانات تحصیل حرفه ای در زمینه موسیقی ایرانی در تمام کشور معضلی ست که تاکنون کمتر مسئولی به آن به صورت یک مشکل جدی و حاد نگریسته است . باید این نکته را قبول کرد که هر فردی قادر به تحصیل در دانشگاههای هنر در مرکز با هزینه های سرسام آور نیست و باید مسئولین نیز در مورد این مشکل چاره ای اندیشیده و در صدد رفع این مشکل بر آیند . با توجه به وجود اساتید بسیاری در زمینه موسیقی کمبود مدرس در این زمینه ها چندان هم چشمگیرنیست و تاسیس رشته هنر در دانشگاهها آنقدر هم بعید به نظر نمیرسد .
و اما باید بزرگترین ایراد را بر خود هنرمندان و اهالی هنر گرفت . گرانی اثار منتشر شده از سوی هنرمندان و ناشران و برگزاری کنسرتهایی با مبالغ بسیار بالا در ایران ( و بیشتر در مرکز ) میتواند دلایلی کافی باشد بر گریز از موسیقی اصیل و گرایش به سمت موسیقی غیر ایرانی . آیا از مخاطبی که بر سر دوراهی انتخاب ذائقه موسیقایی خود قرار گرفته است برای خرید یکعدد لوح فشرده حد اقل پنج هزار تومان دریافت کنیم آیا بازهم هوای موسیقی به سرش خواهد زد ؟ علی الخصوص در این سیاه بازار آشفته اقتصادی مملکت ؟
اتهام دیگری که بر هنرمندان رواست اینکه این بزرگان باید پیشرفت و شهرت خود را مدیون مردم و علاقه مندان به خود باشند نه اینکه به محض کسب شهرت و اعتباری سریعا خود را باخته و تسلیم غرور کاذب در هم شکننده شوند. و خود را تنها غرق در مادیات و حاشیه ها بینند . مگر نه اینکه شهرت یک فرد از وجود طرفداران اوست ؟ پس چرا اینگونه بر خود میبالند ؟
براستی که ذات هنر مبرا از چنین غرورهایی است و هر آنکس که خود را در این منجلاب فاسد دیده است تنها هنرمند نمایی بیش نیست ؟
آری با این گونه رفتارها جوانان ما باید هم از فرهنگشان دوری گزینند ....
در این قسمت از مقاله این حقیر که قسمت سوم و پایانی مقاله ام نیز بود به بررسی دلایلی پرداختم که به زعم خود مهمترین دلایل گریز جوانان ما از فرهنگ ایرانی بودند .
برای کشوری که بیشتر جمعیت جوان را دارد باید بیش از این فرهنگ سازی صورت گیرد . برگزاری دوره های آموزشی بسیار و استعداد یابی جوانان و نوجوانان میتواند کمک شایانی به فرهنگ اصیل ایرانی باشد .
نکته ای که در این مقاله لازم دیدم متذکر گردم اینکه ؛ اینجانب به هیچ وجه سعی در تخریب موسیقی غربی و غیر ایرانی نکرده ام و تنها به بررسی علل گرایش جمعیت جوان کشور به این نوع موسیقی پرداخته ام .
این مسئله را نیز نباید نادیده گرفت که موسیقی هر کشوری برای خود قابل احترام و ستایش است و ای را نیزباید در نظر گرفت که نو آوری در موسیقی با لمس آثاری متفاوت حاصل میگردد که ممکن است نشات گرفته از موسیقی های سایر کشورها باشد .
موسیقی رپ حدود ۱۰۰ سال پیش در بخشی از مناطق آمریکای شمالی بوجود آمد . این نوع موسیقی بسیار ساده و به صورت پاپ بود که تنها گفتارش تغییر پیدا کرده بود ؛ در واقع میتوان موسیقی رپ را نوعی موسیقی اعتراض آمیز خواند که مردمان آمریکای قدیم از طریق آن اعتراض خود را به سیاستها و عملکرد دولت خود نشان میدادند .
این نوع موسیقی بسیار در بین مردم رواج پیدا کرد که بعد هاراک بام نام گرفت ؛ البته نوع موسیقی راک بام آن زمان با راک کنونی تفاوتهای بسیاری دارد . پس از گذشت حدود پنجاه سال از ظهور موسیقی اعتراض آمیز آمریکایی فردی با Topak )۲pac) با اعمال تغییراتی بر روی رپ قدیم پایه گذار سبکی با نام Hip Hap شد و خود را پدر رپ جهان معرفی نمود . از آن زمان به بعد رفته رفته موسیقی رپ به سمت خود پرستی و انتقاد و توهین پیش رفت و حدود ۸۰ درصد از جوانان آمریکا و ۹۰ درصد از اروپا ئیان را به سمت خود جذب نمود .
پس از گسترش این نوع موسیقی در کشورهای آمریکایی و اروپایی از حدود ۱۰ سال پیش نیز رپ جایگاه مخصوصی در میان آسیایی ها برای خود پیدا کرد . جایگاهی که به دلیل نارضایتی مردمان نسبتا فقیرآسیایی با وجود نوپا بودنش محکم تر از سایر کشورها و قاره ها می نمایاند . کشور ما نیز از هجوم این نوع موسیقی در امان نماند و از حدود سال ۱۳۸۳ یعنی حدود پنج سال پیش تا کنون رشدی چشمگیر داشته است رشدی که اکثر جوانان کشور ما را تاثیر خود قرار داده و گوی سبقت را از سایر موسیقی های رواج یافته ربود تا جایی که آمار بسیار بالایی از علاقه مندان به خود را جذب خود نموده است .
اما آنچه که در این میان لازم به ذکر است اینکه این نوع موسیقی ها در ایران عمدتا بی معنی و بدون خاصیت انتقادی هستند و بیشتر به مسئله عشقهای مجازی می پردازند و هدف اصلی خود را گم کرده اند .
رسوخ فرهنگ آمریکایی در کشور ما به اندازه ای چشمگیر است که با کمی دقت در نوع فرهنگ ایرانی و تغییر در آن میتوان آن را مشاهده نمود . ذائقه موسیقایی مردم ایران نیز از این تحت تاثیر این نوع فرهنگ ها (اروپایی آمریکایی )قرار گرفته و تغییری چشمگیر در نوع نگاه مردم و جوانان به موسیقی پیدا شده است .
البته نمیتوان نام این رسوخ فرهنگی را تهاجم فرهنگی نامید که اصولا ذات فرهنگ با تهاجم منافات دارد . اما آنچه پیداست ما ایرانیان استعداد بسیار زیادی در تغییر امیال و برگشت شخصیت خود به شخصیتی کاملا متفاوت داریم .
علاقه بسیار ما ایرانیان به اروپایی بودن و اصطلاحا امروزی بودن یکی از دلایلی است که متاسفانه باعث گردیده است تا گذشته و تاریخ خود را فراموش کرده و زندگی خود را دائم در جهت زندگی و رفتار غربی گونه تغییر دهیم . تغییر روشهای زندگی و نیل به مدرنیته شده نمونه بارز همین زندگی غربی گونه است کافی است به اطراف خود نیم نگاهی بیندازیم تا به راحتی متوجه این تغییرات گردیم . البته در مورد نوع پوشش و ذائقه موسیقی قضیه کمی متفاوت تر می نمایاند میتوان اینگونه برداشت نمود که تغییرات چشمگیر در پوشش و سلیقه های موسیقایی جوانان نشاندهنده نوعی اعتراض و نارضایتی است . در مورد این نوع پوشش به قطع یقین میتوان اذعان نمود که هیچ نقطه ای از دنیا را نمیتوان یافت که طرز آرایش و پوشش ایرانی را داشته باشد ....
برای یافتن علت موضوع و دلایل گرایش جوانان و نوجوانان به موسیقی های غربی از حدود یک ماه پیش اقدام به انجام یکسری تحقیقات در این مورد نمودم که نتایج جالب توجهی نیز بدست آمد . این تحقیق از حدود یکصد نفر از جوانان با میانگین سنی ۲۳.۹ سال انجام گرفت . محلهایی که در آنها نظر سنجی و تحقیقات انجام گرفت با توجه به تنوع جامعه جوان ایرانی متفاوت بودند . دبیرستان ؛ محیط های چت ، دانشگاهها و اماکن عمومی
موسیقی ها نیز به دسته بندی های مختلفی تقسیم شدند : علاقه مندان به موسیقی پاپ ؛ علاقه مندان به موسیقی اصیل ؛ علاقه مندان به موسیقی های رپ و راک و متال و مانند اینها ؛ علاقه مندان به سایر موسیقی ها که شامل موسیقی های کلاسیک غربی و شرقی و بی کلام و ... میگشت
همچنین علاقه افراد به موسیقی ها نیز اولویت بندی شده و اولویت های اول و دوم در آمار گیری تاثیر داده شدند .
۳۷ درصد از افراد علاقه مندی خود را موسیقی پاپ عنوان کرده بودند که از این بین ۲۳ درصد از این سهم متعلق به خانمها و ۱۴ درصد متعلق به آقایان بود . در این نظر سنجی موسیقی پاپ در بین طبقه بندی ها رتبه نخست را بدست آورد .
اما رتبه دوم از آن طبقه موسیقی های غربی همانند رپ و راک و متال و ... گشت که ۳۳ درصد از جمع کل آرا را نصیب خود نموده بودند . در این طبقه بندی پسران از دختران پیشی گرفته و ۱۸ درصد ازکل آرا را در مقابل ۱۵ درصد آرا ء دختران بدست آوردند .
آنچه تعجب و تاسف بنده بیش از پیش نمود اینکه موسیقی اصیل ایرانی تنها توانست رتبه سوم را با کسب ۲۲ درصد آرا نصیب خود نماید که ۱۵ درصد از این آراء متعلق به پسران و تنها ۷ درصد متعلق به خانمها بود .
یعنی از جمع ۱۰۰ درصد دختران تنها حدود ۱۳.۷ درصد از آنها علاقه مند به موسیقی اصیل ایرانی بودند که این خود نیاز به بررسی موشکافانه و دقیق تر و یافتن راهکاری برای افزایش این درصد دارد .
طبقه بندی سایر موسیقی ها هم که شامل موسیقی های کلاسیک غربی و شرقی و موسیقی های بدون کلام میشدند تنها ۸ درصد آرا را نصیب خود نمودند که دختران صاحب ۶ درصد و پسران تنها صاحب ۲ درصد از این آمار بودند .
نکاتی قابل تامل در این آمار و ارقام را میتوان استخراج نمود اول آنکه بالاترین آمار را در بین علاقه مندان به موسیقی ها دختران و در رده بندی موسیقی پاپ با ۲۳ درصد رای از ۳۷ درصد (۶۲ درصد کل آرا) کسب نموده اند که این خود نشان از علاقه این قشر از جوانان به این نوع موسیقی ها دارد . در نقطه مقابل نیز دختران در رده بندی موسیقی اصیل ایرانی با کسب تنها ۷ درصد از کل ( ۱۳.۷ درصد رای از کل دختران ) پائین ترین رای آمار را به خود اختصاص داده اند .
آراء پسران نیز در نوع خود جالب توجه بود . نزدیک بودن تعداد آراء قضاوت را در مورد این گروه مشکل تر مینماید اما آنچه پیداست در بین علاقه مندان به موسیقی های غربی پسران با ۱۸ درصد از کل در رده موسیقی های غربی و ۱۵ درصد از کل در رده موسیقی اصیل بالاتر از دختران بوده اند . میتوان اینگونه استنباط نمود که پسران درک بالایی از موسیقی ها نسبت به دختران داشته و موسیقی را بهتر گوش میدهند .
اما نکاتی نیز در مصاحبت با افرادی که در نظر سنجی شرکت کرده بودند بدست آمد :
هیچکدام از افرادی که به موسیقی های غربی علاقه مند بودند هدف خاصی را از گوش کردن به موسیقی دنبال نمی کردند و نتوانستند دلیل علاقه مندی خود را به این نوع موسیقی بیان نمایند .
مریم ۲۲ ساله میگوید : رپ یعنی بی پرده سخن گفتن ولی در ایران این امکان به دلایلی که یکی از آنان میتواند ترس از دولت باشد وجود ندارد
مهسا ۱۷ ساله نیز اذعان دارد تنها از بیکاری به موسیقی گوش میدهم و به معنی اش اصلا توجه ندارم . میگوید به موسیقی رپ به این دلیل گوش میدهم که در آن کلماتی عاشقانه بکار میبرند و در بین آنها به کلمات عاشقانه ای که ساسی مانکن !! بکار میبرد بیشتر علاقه دارد .
هنگامی که از پسر ۲۶ ساله ای که خود را رپ خوان می نامید دلیل علاقه اش به این نوع
موسیقی را پرسیدم تنها هدفش را از موسیقی را گذراندن وقت بیان نمود و زمانی که سماجت بیشتری در سئوالهایم دید با پرخاش و تند گویی از دادن ادامه پاسخها منصرف گشت .
زمانی که از دختر ۲۲ ساله ای که دانشجو نیز هست در مورد دلیل علاقه اش به این نوع از موسیقی را جویا میشوم میگوید : اصولا از آهنگهای شاد و جدید لذت میبرم . و خواننده محبوب خود را نیز ساسی مانکن و مایکل جکسون نام میبرد .
پسر دانشجوی ۲۱ ساله ای نیز دلیل علاقه اش به متال را گرفتن انرژی مثبت میداند .
پسرجوان ۲۱ ساله دیگری نیز دلیل علاقه اش را به موسیقی های غربی اینگونه بیان میکند :
برای گذراندن وقت بسیار جالب میباشند
اینگونه افراد که به موسیقی ها و ملودی های جدید غربی تمایل و علاقه دارند متاسفانه بسیارند که نمیتوان دلیل قانع کننده ای بر علاقه شان بر موسیقی پیدا نمود . البته نمیتوان اینگونه بیان نمود که تمامی علاقه مندان به موسیقی های غربی هدفی از گوش کردن به موسیقی ندارند و نیز نمیتوان تمامی انواع موسیقی های غربی را پوچ و بی محتوا دانست که با کمی تحقیق در بین آنها میتوان آثار فاخر و قابل تاملی را نیز یافت .
زمانی که از علاقه مندان به موسیقی های اصیل ایرانی دلیل علاقه شان را جویا شدم همگی به یک نکته مشترک اشاره نمودند : " رسیدن به آرامش با گوش کردن به موسیقی " .
علیرضا ۲۷ ساله ای که هم به موسیقی اصیل و هم پاپ علاقه دارد دلیل گوش کردن به موسیقی را زیبایی و آرامش خاص موسیقی اصیل ایرانی و تنوع موسیقی پاپ بیان میکند
خانم ۳۶ ساله ای نیز که کارمند است نظر خود را اینگونه بیان میکند : برای آرامش یافتن به موسیقی گوش میدهم ؛ زمانی که به موسیقی گوش میکنم احساس خوبی دارم .
موسیقی اصیل ایرانی با محتوا با معنی و ارامش بخش است .
جوان ۲۲ ساله ای با نام حسین که دانشجوی رشته مهندسی مکانیک است نیز به نکات جالبی در مورد موسیقی اشاره میکند :
شاید به دلیل اینکه موسیقی به طور نا خود اگاه در درون من ایجاد آرامش میکند و به نظر من گوش نوازتر و خوشایند تر از سایر سبکهاست . همچنین چون در موسیقی اصیل ایرانی از اشعار وزین و با مسما از شعرای بزرگی چون حافظ و مولانا و سعدی بیشتر استفاده میشود .
نظر این جوان نیز در باره موسیقی های غربی جالب بود :
چنین سبکهایی از موسیقی نیز طرفداران بسیاری دارد ولی وقتی من به این نوع موسیقی هاگوش میدهم آرامش روانی و ذهنی مرا دچار تشویش و آشفتگی و اضطراب میکند و متاسفانه اکثر این موسیقی ها دارای محتوای سکولاریزم میباشند . به عنوان مثال مقام عشق را تا حد شهوت محض تنزل میدهند یا مثلا زیبایی را فقط در زیبایی ظاهر (خوشگلی) میبینند .
جوان ۲۳ ساله دیگری نیز که علاقه بسیاری به موسیقی اصیل ایرانی و کلاسیک غربی دارد دلیل خود را از گوش کردن به موسیقی آرامش یافتن بیان کرده و میگوید:
موسیقی های اصیل ایرانی و کلاسیک غربی بار معنایی بسیاری دارند و سطحی ساخته نشه اند بلکه آهنگسازان و نوازندگان آنها با هدف خدمت و اهداف والای انسانی آنها را ساخته اند .
نکته جالب اینکه بسیاری از افرادی که اهل موسیقی های غربی همانند رپ و جاز و. . .بودند موسیقی اصیل ایرانی را خواب آور نامیدند . البته اینگونه میتوان تحلیل نمود که طرفداران این نوع موسیقی ها خود نیزبه آرامشی که موسیقی ایرانی به آدمی القاء مینماید اعتراف میکنند اما به گونه ای دیگر .
وجود اینهمه آمار و ارقام بدون بررسی دلایل و علل گرایش جوانان به موسیقی های غربی فایده ای نداشته و دردی را مداوا نمیکند . اگر بخواهیم دلایل تنزل علاقه جوانان به موسیقی اصیل ایرانی را نسبت به دهه ۵۰ و۶۰ بررسی نمائیم به راحتی میتوان متوجه این قضیه گشت که متولیان این عرصه و حتی خودمان نیز سهمی در این گریز از فرهنگ ایرانی داشته و به نوعی مقصریم .
نکته جالب اینکه بسیاری از افرادی که اهل موسیقی های غربی همانند رپ و جاز و. . .بودند موسیقی اصیل ایرانی را خواب آور نامیدند . البته اینگونه میتوان تحلیل نمود که طرفداران این نوع موسیقی ها خود نیزبه آرامشی که موسیقی ایرانی به آدمی القاء مینماید اعتراف میکنند اما به گونه ای دیگر .وجود اینهمه آمار و ارقام بدون بررسی دلایل و علل گرایش جوانان به موسیقی های غربی فایده ای نداشته و دردی را مداوا نمیکند . اگر بخواهیم دلایل تنزل علاقه جوانان به موسیقی اصیل ایرانی را نسبت به دهه ۵۰ و۶۰ بررسی نمائیم به راحتی میتوان متوجه این قضیه گشت که متولیان این عرصه و حتی خودمان نیز سهمی در این گریز از فرهنگ ایرانی داشته و به نوعی مقصریم .
دلایل بسیاری برای عدم انس با موسیقی ایرانی میتوان متصور گشت . دلایلی که هریک از آنها نیاز به کارشناسی و دقتی ژرف و عمیق دارند . در ادامه مطلب نمونه ای از این موارد را میخوانیم .
متاسفانه شادی و غم واقعی در موسیقی در بین جوانان تعریف نشده است . اکثر افرادی که به موسیقی های غربی علاقه مند هستند به دلیل مجازی بودن این دو مقوله است که جذب این نوع موسیقی گشته اند . به عنوان مثال شاد بودن در موسیقی های پاپ و رپ و امثالهم اکثرا در کنارجنس مخالف بودن و به شادی پرداختن است و غم نیز جدا شدن از یک جنس مخالف ...
میتوان اینگونه متصور گشت که عشقهای تعریف شده در اینگونه موسیقی ها عشقهایی مجازی هستند و درک سریع و راحت مخاطبان عشقهای مجازی در این نوع موسیقی ها دلیلی است بر علاقه مندیشان بر این نوع موسیقی . اما نکته ای که لازم به ذکر است اینکه هیچگاه نمیتوان از عشق مجازی به عشق حقیقی رسید در حالیکه از عشق حقیقی و عرفان به راحتی میتوان به عشق مجازی خود نیز دست یافت که متاسفانه این مسئله در بین بسیاری حل نگشته است . غمی که در موسیقی اصیل ایرانی وجود دارد غمی زیباست غمی که باعث تخلیه روح و روان آدمی گشته و وی را به آرامش روان می رساند در نقطه مقابل غم موسیقی های غربی همواره مخرب بوده و در بسیاری موارد میتوان یافت که اثرات روحی و روانی که این نوع موسیقی ها بر ذهن آدمی گذاشته اند غیر قابل جبران میباشد . این مسئله نیز در مورد شادی در موسیقی ها کاملا مشهود است شادی موسیقی های غربی و تند امروزی بسیار زود گذر بوده و آثار روانی منفی در آدمی ایجاد می نماید. شادی ها یی که بعد از استعمال داروهای مخدر وروان گردان مشاهده میگردد نتیجه استفاده از همین نوع موسیقی هاست .
متاسفانه موسیقی ایرانی در بین مردم و بالاخص جوانان آنطور که باید و شاید معرفی نگشته و مسئولین محترم نیز بدون توجه به وضعیت موسیقی خود را به خوابی عمیق فرو برده اند . عملکرد مسئولان وزارت ارشاد اسلامی , عدم صدور مجوز برای برگزاری کنسرتها و انتشار آثار و همچنین سیاست های مغرضانه صدا و سیما در جهت عدم نمایش سازهای ایرانی بنا به دلایلی که خود نیز توجیه مناسب و پاسخ قانع کننده ای بر آن نمی یابند میتواند ضربه بزرگی را بر پیکره موسیقی وارد سازد . ضربه ای که هم اکنون اثرات آن را میتوان لمس نمود .
سانسور شدید موسیقی ایرانی و عدم صدور مجوز برای اجرای اساتید و و یا انتشار آلبوم موسیقی نیز یکی دیگر از مشکلاتیست که همواره شاهد آن هستیم . ماجرایی که نیاز به توضیح اضافی ندارد و سالیان سال است که چنین مشکلاتی گریبانگیر موسیقی ماست . البته ذکر این نکته نیز لازم است که این مسئله در مورد تمامی انواع موسیقی ها صادق است و نمیتوان آن را تنها مشکل موسیقی ایرانی دانست که البته در مورد موسیقی ایرانی با توجه به عرفانی بودن و نیاز به گسترش در بین جوانان بسیار مشهود و واضح تر می نمایاند.
یکی از دلایل موفقیت موسیقی های غیر ایرانی در کشور ایران سادگی و سبکی اشعار آنهاست که درک آن را برای جوانان ساده تر کرده است . اشعاری به زبان عامیانه که در بسیاری از موارد نمیتوان نام شعر را بر آنها نهاد که جملاتی هستند آهنگین . عدم درک اشعار و ناتوانی در برقراری ارتباط با شعر مشکلی است که برای علاقه مندان و جوانان علاقه مند به موسیقی اصیل ایرانی . رفع این مشکل و برقراری درست ارتباط با اشعار ایرانی و دوستی با شعر ایرانی وظیفه ایست که بر دوش اساتید دانشگاهها و دبیران دبیرستانها ست که متاسفانه چند سالیست دبیران ادبیات وظیفه و رسالت خود را بدرستی انجام نداده و جوانان را با اشعار ناب ایرانی کمتر آشنا نموده و تنها تدریس شان در حد کتاب دبیرستان و یا دانشگاه است . آشنا نمودن دانش آموزان و دانشجویان با شعر و ادبیات ایرانی نه تنها باعث آشتی آنان با فرهنگ کهن ایرانی خواهد شد بلکه استعدادهایی نهفته کشف خواهند گشت تا دوباره شاهد ظهور بزرگانی چون اخوان ثالث ؛ شفیعی کدکنی ؛ هوشنگ ابتهاج و ... باشیم .
با ورود تکنولوژی های جدید همچون اینترنت و ماهواره در خانه ها و به تبع آن معرفی و حضور موسیقی های متعدد و خوانندگان رنگارنگ که اکثرا نیز موسیقی را نمیدانند ( و چهره آن اقلیتی را که موسیقی را نیز میدانند مخدوش می نمایند ) و کسب شهرت و اعتبار آنان تنها به لطف اشعار سخیف و زننده ایست که با همراهی چند رقاصه فاحشه نامی را برای خود دست پا کرده اند با به تصویر کشیدن عشقهای مجازی به گونه ای زشت وزننده و محرک جوانان را از فرهنگ اصیل ایرانی دور کرده و با این روش سعی در خشکاندن ریشه فرهنگ ایرانی دارند . در نقطه مقابل همانطور که در سطور فوقانی نیز بدانها اشاره گردید سیمای جمهوری اسلامی ایران بجای مقابله با این رسوخ فرهنگی در ورود آن کمک شایانی به این نوع فرهنگ نموده است بی آنکه خود بداند و بخواهد .
با توجه به اهمیت موسیقی در کشورهای دیگر و به تبع آن تبلیغات فراوان برای شناساندن موسیقی در آن کشورها و همچنین استعداد ما ایرانیان در تقلید از غرب ؛ موسیقی غربی به راحتی وارد جامعه ایرانی گشته و ناخواسته تبدیل به محبوبترین نوع موسیقی در ایران میگردد .
میتوان در این بین یکی از مهمترین دلایل گرایش به موسیقی های غربی را کمبود موسسات آموزش عالی و دانشگاههای موسیقی در کشور همانند سایر رشته های تحصیلی دانست . متاسفانه نبود امکانات تحصیل حرفه ای در زمینه موسیقی ایرانی در تمام کشور معضلی ست که تاکنون کمتر مسئولی به آن به صورت یک مشکل جدی و حاد نگریسته است . باید این نکته را قبول کرد که هر فردی قادر به تحصیل در دانشگاههای هنر در مرکز با هزینه های سرسام آور نیست و باید مسئولین نیز در مورد این مشکل چاره ای اندیشیده و در صدد رفع این مشکل بر آیند . با توجه به وجود اساتید بسیاری در زمینه موسیقی کمبود مدرس در این زمینه ها چندان هم چشمگیرنیست و تاسیس رشته هنر در دانشگاهها آنقدر هم بعید به نظر نمیرسد .
و اما باید بزرگترین ایراد را بر خود هنرمندان و اهالی هنر گرفت . گرانی اثار منتشر شده از سوی هنرمندان و ناشران و برگزاری کنسرتهایی با مبالغ بسیار بالا در ایران ( و بیشتر در مرکز ) میتواند دلایلی کافی باشد بر گریز از موسیقی اصیل و گرایش به سمت موسیقی غیر ایرانی . آیا از مخاطبی که بر سر دوراهی انتخاب ذائقه موسیقایی خود قرار گرفته است برای خرید یکعدد لوح فشرده حد اقل پنج هزار تومان دریافت کنیم آیا بازهم هوای موسیقی به سرش خواهد زد ؟ علی الخصوص در این سیاه بازار آشفته اقتصادی مملکت ؟
اتهام دیگری که بر هنرمندان رواست اینکه این بزرگان باید پیشرفت و شهرت خود را مدیون مردم و علاقه مندان به خود باشند نه اینکه به محض کسب شهرت و اعتباری سریعا خود را باخته و تسلیم غرور کاذب در هم شکننده شوند. و خود را تنها غرق در مادیات و حاشیه ها بینند . مگر نه اینکه شهرت یک فرد از وجود طرفداران اوست ؟ پس چرا اینگونه بر خود میبالند ؟
براستی که ذات هنر مبرا از چنین غرورهایی است و هر آنکس که خود را در این منجلاب فاسد دیده است تنها هنرمند نمایی بیش نیست ؟
آری با این گونه رفتارها جوانان ما باید هم از فرهنگشان دوری گزینند ....
در این قسمت از مقاله این حقیر که قسمت سوم و پایانی مقاله ام نیز بود به بررسی دلایلی پرداختم که به زعم خود مهمترین دلایل گریز جوانان ما از فرهنگ ایرانی بودند .
برای کشوری که بیشتر جمعیت جوان را دارد باید بیش از این فرهنگ سازی صورت گیرد . برگزاری دوره های آموزشی بسیار و استعداد یابی جوانان و نوجوانان میتواند کمک شایانی به فرهنگ اصیل ایرانی باشد .
نکته ای که در این مقاله لازم دیدم متذکر گردم اینکه ؛ اینجانب به هیچ وجه سعی در تخریب موسیقی غربی و غیر ایرانی نکرده ام و تنها به بررسی علل گرایش جمعیت جوان کشور به این نوع موسیقی پرداخته ام .
این مسئله را نیز نباید نادیده گرفت که موسیقی هر کشوری برای خود قابل احترام و ستایش است و ای را نیزباید در نظر گرفت که نو آوری در موسیقی با لمس آثاری متفاوت حاصل میگردد که ممکن است نشات گرفته از موسیقی های سایر کشورها باشد .
مقاله ای از محمد جواد صحافی
نظرات (۱)