توو خیابون شلوغ، چن تا تابلو و فلش
هر چی هستش بی خیال، هر چی که بوده ولش!
سرتُ بکن توو فِر، تیغ ُ آهسته بکش
زیر گریه می زنم، که من ُ مرد می کنه
این چه خورشیدیه که، هوا رو سرد می کنه
گم می شم زیر پتو، همه جام درد می کنه
پنجره قایم شده، ساعتم دیواریه
جای خون توی رگام، سمّ خالص جاریه
همه چی بی معنیه، همه چی تکراریه
حرف آهن پاره ها دوری و نزدیکیه
اون که گم شده چیه؟ اون که میادش کیه؟
چشمام ُ وا می کنم... همه جا تاریکیه
از خودم بدم میاد، از خودم خسته ترم
به کی التماس کنم؟ از چی باید بگذرم؟
بالا میارم رو تخت، داره می ترکه سرم
توو خیابون شلوغ، چن تا تابلو و فلش
هر چی هستش بی خیال، هر چی که بوده ولش!
سرتُ بکن توو فِر، تیغ ُ آهسته بکش
نظرات (۱)