1- بالاخره بعد از گذشت یک سال و 10 روز، مرکز موسیقی یا همان دفتر جدید موسیقی وزارت ارشاد صاحب مدیر شد. مرکزی که به عنوان اصلی‌ترین نهاد موسیقی کشور فعالیت می‌کند، مجوز آلبوم می‌دهد، مجوز کنسرت می‌دهد، دو تا ارکستر اصلی کشور زیر نظر اوست و خلاصه قرار است که طبق شرح وظایفش گردانندهء موسیقی ایران باشد.
اینکه دفتر موسیقی یکسال بدون داشتن مدیر، کلی کار می‌کند و تصمیم‌های کلان می‌گیرد (خوب یا بدش را کار ندارم)، جشنواره‌ها برگزار می‌شود و آب از آب تکان نمی‌خورد، خودش این شائبه را به وجود می‌آورد که اصلا نیاز به حضور شخصی به نام مدیر برای این مرکز چیست؟ همان آقای علی ترابی که طی این مدت یک سال و اندی سمت سرپرستی دفتر موسیقی را داشته و همه‌کاره مرکز بوده چه کاری را انجام نمی‌داده، چه تصمیمی نمی‌گرفته که مدیر لازم بوده؟ ظاهرا همچنان دعوای سر اسم سمت‌هاست که مثلا «سرپرست» و «مدیر کل» خیلی آدم‌های متفاوتی هستند و این چیزی است که آن یکی نیست!
2- سیدمحمد میرزمانی به عنوان مدیر کل جدید دفتر موسیقی انتخاب شده است. میرزمانی از آن دسته از موسیقیدانانی است که اگرچه طی سال‌های اخیر بیشتر درگیر فعالیت‌های تلویزیونی بوده است، اما آهنگ‌سازی است نام‌آشنا و البته متوسط. میرزمانی یکی از شاخص‌ترین سرودسازان بعد از انقلاب است و در این زمینه سال‌ها فعالیت کرده است.
3- سال‌هاست مدیریت موسیقی ایران دست کسانی است که بویی از موسیقی نبرده‌اند. یا صرفا مدیرانی‌اند که در ارگان‌های مختلف ارشاد و صدا‌و‌سیما از این ساختمان و اداره به ساختمان و اداره‌ای دیگر منتقل شده‌اند. طی این سال‌ها تنها نقطه عطفی که در این زمینه دیده شد، دبیری جشنواره فجر بود که چندسالی است به دست خود اهالی موسیقی سپرده شده است.
اینکه الان محمد میرزمانی به عنوان مدیر کل دفتر موسیقی وزارت ارشاد انتخاب شده است فی‌نفسه اتفاق مبارکی است چرا که بعد از سال‌ها قرار است که زمام امور موسیقی ایران به دست کسی بیفتد که با موسیقی نه تنها بیگانه نیست که سال‌هاست با آن عجین شده، اما اینکه آیا واقعا مسئولیت و تصمیم‌گیری اصلی بر عهده اوست یا قرار است دوستان ارشاد خودشان مستقیما وارد عمل شوند و همچنانکه دفتر موسیقی یک سال و اندی مدیر نداشت و چرخید همچنان بچرخد جای سئوال است.
میرزمانی چند سالی سابقه مدیریت در ارشاد و صدا‌و‌سیما را دارد و در این زمینه بی‌تجربه نیست، اما اینکه تا چه اندازه بتواند دل اهالی موسیقی را به وجودش خوش کند مسئله‌ای است که البته نه خیلی دیر به آن پاسخ داده خواهد شد. میرزمانی می‌تواند با انتخاب‌ها و تصمیم‌های به جا به داد موسیقی ایران برسد و می‌تواند تنها به عنوان نام و امضایی در پایان نامه‌های اداری در سکوت مدیریت کند تا دوره این مدیریتش هم تمام شود و صرفا کارنامه‌اش پربارتر شده باشد.
موسیقی ایران در انبوه کنسرت‌های به دردنخور شبه‌پاپی که هر روز در هر سالنی در حال برگزاری و تیغ زدن جیب مردم است، بیش از آن‌که بشود درباره‌اش حرف زد نیازمند کمک است. نیازمند برخوردهای دور از سلیقه‌های شخصی، نیازمند سیاسی نکردن و نیازمند برنامه‌ریزی‌های طولانی‌مدت.
سمیه قاضی زاده - خبر آنلاین (با تلخیص)
نظرات (۰)