از اين زندگي و از اين روزگار/ همه سهم روزات عذاب و غمه
تو انقد غماتو به دوش مي کشي /که کوه هم جلوي بزرگيت کمه
با اينکه زبونت ميگه چيزي نيس / چشات از درونت حکايت داره
با اينکه به تقدير رضايت دادي / ولي قلبت انگار شکايت داره
مي خندي و ميگي زمان مي گذره / مي خندم واسه اينکه خوشحال بشي
ميون غمو درد مي خندي،بايد / که تو صاحب اسکار سال بشي
غم و درد تو قلبت رسوب مي کنه/ تا لايه به لايه تو رو کوه کنه
مي ترسم يه روز اين همه درد و غم/ همه جسم و روحت رو مجروح کنه
جلوي غمام قد عَلَم مي کني/ مث کوهي از آهن و سخت و سفت
تو به کل دنيا داري ياد ميدي/ که از درد و غم ها ميشه درس گرفت
مي خندي و ميگي زمان مي گذره/ مي خندم واسه اينکه خوشحال بشي
ميون غم و درد مي خندي،بايد/ که تو صاحب اسکار سال بشي
تو انقد غماتو به دوش مي کشي /که کوه هم جلوي بزرگيت کمه
با اينکه زبونت ميگه چيزي نيس / چشات از درونت حکايت داره
با اينکه به تقدير رضايت دادي / ولي قلبت انگار شکايت داره
مي خندي و ميگي زمان مي گذره / مي خندم واسه اينکه خوشحال بشي
ميون غمو درد مي خندي،بايد / که تو صاحب اسکار سال بشي
غم و درد تو قلبت رسوب مي کنه/ تا لايه به لايه تو رو کوه کنه
مي ترسم يه روز اين همه درد و غم/ همه جسم و روحت رو مجروح کنه
جلوي غمام قد عَلَم مي کني/ مث کوهي از آهن و سخت و سفت
تو به کل دنيا داري ياد ميدي/ که از درد و غم ها ميشه درس گرفت
مي خندي و ميگي زمان مي گذره/ مي خندم واسه اينکه خوشحال بشي
ميون غم و درد مي خندي،بايد/ که تو صاحب اسکار سال بشي
نظرات (۸)