از سکانس اولی که دیدمش
خواندم ز چشمانش
که از درد به تن کرده لباسی
در بهارش بارها
رنگ خزان دیده
و در حادثه چون بید نلرزیده
او در این نقش زمانه
از صدای وحشی طوفان شب
هرگز ندارد هراسی
در سکانس آخر نقشش
ز تن بیرون شده تنپوش دردش
او پر از احساس امید است
او امیدش
خالق آبی ترین آبی ست
خواندم ز چشمانش
که از درد به تن کرده لباسی
در بهارش بارها
رنگ خزان دیده
و در حادثه چون بید نلرزیده
او در این نقش زمانه
از صدای وحشی طوفان شب
هرگز ندارد هراسی
در سکانس آخر نقشش
ز تن بیرون شده تنپوش دردش
او پر از احساس امید است
او امیدش
خالق آبی ترین آبی ست
نظرات (۵)