دگر رنگی نمانده
به روی گونه های سرخ این گل ها
آسمان دگر آبی نیست
تیرگی ها جای هر رنگی نشسته
بال پرواز کبوتر دیگر
به سپیدای همین شعر سپید من نیست
در تلاشم که بپاشم
رنگ سبزی را
به روی شاخ و برگ هر درختی
در تلاشم که زمستان همین شعر شود
گرم و فرح بخش چو تابستانی
با حضور گرم عشقی
که وجودش همه سبزی است
آسمانش صاف و آبی
رنگ گل های بهارش سرخ و نارنجی
در تلاشم تا سپیدی را به تاریکی بپاشم
تا برون آید زِ پشت پرده های مشکی
حس زیبایی سپید
که شود باز سپید
روح این شعر سپیدم
در بهار سبز عشقی بی ریا
به روی گونه های سرخ این گل ها
آسمان دگر آبی نیست
تیرگی ها جای هر رنگی نشسته
بال پرواز کبوتر دیگر
به سپیدای همین شعر سپید من نیست
در تلاشم که بپاشم
رنگ سبزی را
به روی شاخ و برگ هر درختی
در تلاشم که زمستان همین شعر شود
گرم و فرح بخش چو تابستانی
با حضور گرم عشقی
که وجودش همه سبزی است
آسمانش صاف و آبی
رنگ گل های بهارش سرخ و نارنجی
در تلاشم تا سپیدی را به تاریکی بپاشم
تا برون آید زِ پشت پرده های مشکی
حس زیبایی سپید
که شود باز سپید
روح این شعر سپیدم
در بهار سبز عشقی بی ریا
نظرات (۰)