......................................
امروز با خود مي گفتم كاش جاي كسي يا چيزي بودم لحظه اي حواسم پي بازي رفت بازي با ساعت روي ديوار من نقش ثانيه را بازي كردم تند و تند از كنار همه ي ساعت ها گذشتم كسايي شبيه خودم بودند ولي نمي شناختمشان من نيز براي آنها آشنا بودم ولي بار ديگر كه دوباره از كنارشان گذشتم باز هم بدون هيچ حرفي و صحبتي همچنان برايم ناشناخته ماندند اين است غصه ي زندگي...
مثل يك خودكار تشريفات روي ميز يك مديرم بدون هيچ كاربردي مثل يك دكمه ي رستارت كه فقط موقع نياز مي فشاريمش مثل يك عقربه ي آبگرمكنم!كه همه از ته خط رسيدنم مي ترسند با اينكه نمي دانند چه خواهد شد مثل يك بستني خسته از ليسيدن مثل يك حلقه جلوي ويترين كه به كسي تعلق ندارد شايدم مثل يك خيابان خسته از عابرين .من مي نويسم من خود آن نوشته ام كه هيچوقت اجازه ي انتشار نيافت و خود آن هيچم پر از تهي!
پر از حس دروغ عاشقانه پر از احساس تنهايي پر از فعل خواستن و نتوانستن من مي رسم به سر آغاز دوست داشتن به نقطه اي به اسم عشق به كسي به اسم راستي و نيرويي به اسم تلاطم من مي روم به سمت آبادي به سمت فرار فرار از وجودم فرار از تو - تو نه شما!و مي گويم تمام خاطراتم را به جسم سردي به اسم كاغذ من درد مي كند دلم با خودكارم و نخواهم ديد تورا پشت يك مانيتور اما احساست مي كنم تورا از سطر سطر نوشتن از تو چهره اي مي سازم با كلمات دوست داشتني از جنس سيم و كابل با اينكه دورند ولي در نقطه اي به هم مي رسند اين است نهايت دوست داشتن
كاش من جاي يك كابل برق بودم تا تمام حس دوست داشتنم را از درونم برايت مي رساندم تا تو در دورترين نقطه ي پايان از وجودم روشن شوي من تورا مي ستايم براي تمام لحظه هايي كه پيشم نبودي!منم آن مثلثي كه با برمودا بي معنيست و ناشناخته.تو سر آغاز زميني ولي از جنس بلور جنسي از حس لطيف حباب لب آب تو همان قاصدكي كه به يك لحظه با نفسم راهي شدي تو رفتي و من همچنان به اميدت به سر آغاز زمين پر مي كشم.من همان سيگارم كه سوختم ولي ساختمش.منم آن ذره گلي كوچك لب يك فرش لطيف كه كسي نيست پا به رويم بگذارد.
مي نويسم من تمام لحظه هاي بي كسي را ديگر جايي برايت در دفترم نيست چون از خاطرات بي كسيم پر شد تو بمان ولي فقط بمان ...
وحيد 5/6/92
..............................
امروز با خود مي گفتم كاش جاي كسي يا چيزي بودم لحظه اي حواسم پي بازي رفت بازي با ساعت روي ديوار من نقش ثانيه را بازي كردم تند و تند از كنار همه ي ساعت ها گذشتم كسايي شبيه خودم بودند ولي نمي شناختمشان من نيز براي آنها آشنا بودم ولي بار ديگر كه دوباره از كنارشان گذشتم باز هم بدون هيچ حرفي و صحبتي همچنان برايم ناشناخته ماندند اين است غصه ي زندگي...
مثل يك خودكار تشريفات روي ميز يك مديرم بدون هيچ كاربردي مثل يك دكمه ي رستارت كه فقط موقع نياز مي فشاريمش مثل يك عقربه ي آبگرمكنم!كه همه از ته خط رسيدنم مي ترسند با اينكه نمي دانند چه خواهد شد مثل يك بستني خسته از ليسيدن مثل يك حلقه جلوي ويترين كه به كسي تعلق ندارد شايدم مثل يك خيابان خسته از عابرين .من مي نويسم من خود آن نوشته ام كه هيچوقت اجازه ي انتشار نيافت و خود آن هيچم پر از تهي!
پر از حس دروغ عاشقانه پر از احساس تنهايي پر از فعل خواستن و نتوانستن من مي رسم به سر آغاز دوست داشتن به نقطه اي به اسم عشق به كسي به اسم راستي و نيرويي به اسم تلاطم من مي روم به سمت آبادي به سمت فرار فرار از وجودم فرار از تو - تو نه شما!و مي گويم تمام خاطراتم را به جسم سردي به اسم كاغذ من درد مي كند دلم با خودكارم و نخواهم ديد تورا پشت يك مانيتور اما احساست مي كنم تورا از سطر سطر نوشتن از تو چهره اي مي سازم با كلمات دوست داشتني از جنس سيم و كابل با اينكه دورند ولي در نقطه اي به هم مي رسند اين است نهايت دوست داشتن
كاش من جاي يك كابل برق بودم تا تمام حس دوست داشتنم را از درونم برايت مي رساندم تا تو در دورترين نقطه ي پايان از وجودم روشن شوي من تورا مي ستايم براي تمام لحظه هايي كه پيشم نبودي!منم آن مثلثي كه با برمودا بي معنيست و ناشناخته.تو سر آغاز زميني ولي از جنس بلور جنسي از حس لطيف حباب لب آب تو همان قاصدكي كه به يك لحظه با نفسم راهي شدي تو رفتي و من همچنان به اميدت به سر آغاز زمين پر مي كشم.من همان سيگارم كه سوختم ولي ساختمش.منم آن ذره گلي كوچك لب يك فرش لطيف كه كسي نيست پا به رويم بگذارد.
مي نويسم من تمام لحظه هاي بي كسي را ديگر جايي برايت در دفترم نيست چون از خاطرات بي كسيم پر شد تو بمان ولي فقط بمان ...
وحيد 5/6/92
..............................
نظرات (۰)