حریق بی مهری تو خرمن خوشبختی مرا سوزاند وقتی اخرین گردو غبار خاطرات تورا از ذهنم تکاندم مانند تک درختی در بیابان که سایبان هیچ رهگذری نیست ریشه ا م خشکید پس ازتووجودم برهوت بی عشقیست هیچ دلداده ای ساکن این برهوت ظلمانی نمیشود تنهایم تنها تنهاتر از سراب تنهاتر از یک مجرم که در مسلخ مکافات اندیشه های پلشت خود ذبح میشود تنهایی مواد مذاب غمهارا را به کامم میریزد...
مرگ در جشن تنهایی من میرقصد لبان منجمد شهوت الودش بوسه های اتشین از لبانم می رباید عطر تنم بد مستش میکند او شراب جان مرا جرعه جرعه مینوشد
در گور وحشت تنهایی هر اغوش با شهوت مرگ هرزه گیها میکنم
نفس کریه اش بر پوست لطیفم میدمد وسایه ی سیاهش بر پیکر سیپید م مینشینداومرا به خوابگاه خاموش و تیره خود میبرد ناله ای از من برنمیخیزد ........
از این پس مرگ معشوق من است ...
مرگ در جشن تنهایی من میرقصد لبان منجمد شهوت الودش بوسه های اتشین از لبانم می رباید عطر تنم بد مستش میکند او شراب جان مرا جرعه جرعه مینوشد
در گور وحشت تنهایی هر اغوش با شهوت مرگ هرزه گیها میکنم
نفس کریه اش بر پوست لطیفم میدمد وسایه ی سیاهش بر پیکر سیپید م مینشینداومرا به خوابگاه خاموش و تیره خود میبرد ناله ای از من برنمیخیزد ........
از این پس مرگ معشوق من است ...
نظرات (۰)