مـــمــتد

۱ دقیقه
۵۱۰
آزاد
رو خط سفید جاده ثابت ماند
چشم هایی که انتظار ثبت می کرد
سرگیجه گرفت حواس او بس که
آن را به گذشته ها پرت می کرد

 
خط های سفید جاده ممتد شد
از ممتد زندگی خود رد شد
تاوان گناهی ک با نیشخند داد
اکنون بین فردایش و او سد شد

 
احساس می کرد کوفته است روحش
گویی که با دنیا زد و خورد کرده
آن مشتی که تقدیر بر دهانش زد
دندان طمعش را خورد کرده

 
بر خوشبختی طمع کرده بود و حال
چندیست انتظار مرگ می کشد
از خزان هم گذشته و دارد
به فصل سرد تگرگ می رسد
 
۰

نظرات (۷)

Ctrl+Enter برای ارسال سریع ۰ / ۲۰٬۰۰۰
5 + 1 = ?

نظر شما پس از تایید نمایش داده می‌شود