سلام خدمت دوستان غزلی از استاد و راهنمای عزیزم جناب اقای حبیب الله بخشوده برای دوستان قرار می دهم . که دوستان استفاده ببرند.
می رسم تا خمره ات اما کمی مخمورتر
دارم از خود می روم بالای بالا دورتر
آفتاب افتاده روی داربست زلف تو
زلف تو از هر چه می تابد به من پر نورتر
آتش تو می دود در زردی من سرخ سرخ
زردی من می پرد از روی آتش دورتر
هرچه در آتش نشست آهسته بالا می رود
عشق گاهی می کند ما را زخود منصورتر
شب دراز آمد نیامد ماه روی پشت بام
بامدادا لطف کن آیینه ای پر نور تر
قصه ی زلف تو پیچیده ست بر بازوی من
این گره را وا نکن شاید بماند کورتر
شاعر:استاد حبیب الله بخشوده
می رسم تا خمره ات اما کمی مخمورتر
دارم از خود می روم بالای بالا دورتر
آفتاب افتاده روی داربست زلف تو
زلف تو از هر چه می تابد به من پر نورتر
آتش تو می دود در زردی من سرخ سرخ
زردی من می پرد از روی آتش دورتر
هرچه در آتش نشست آهسته بالا می رود
عشق گاهی می کند ما را زخود منصورتر
شب دراز آمد نیامد ماه روی پشت بام
بامدادا لطف کن آیینه ای پر نور تر
قصه ی زلف تو پیچیده ست بر بازوی من
این گره را وا نکن شاید بماند کورتر
شاعر:استاد حبیب الله بخشوده
نظرات (۴)