غزل..

۱ دقیقه
۲۱۲
آزاد
دستان غم ندیدی بر تیره های باران.
چشمان یار بینم در بند زلف یاران.
بر تیره های حسرت فریاد اشک بارد.
در ناله های باران آواز کشت زاران.
پاییز بی مروت با کوله بار حسرت.
گاهی پیاده آید گاهی شود سواران.
در نیش مار افعی زهری چو غم نباشد.
غم یار عاشقی شد نامش شده بهاران.
درگیر دام دردم ، چشمم اسیر افسوس.
افسوس می خورم من هم لیل و هم نهاران.
راحت شدن ندارم از دست درد نامرد.
افسوس دل نرنجان! دارم گله هزاران.
۰

نظرات (۰)

Ctrl+Enter برای ارسال سریع ۰ / ۲۰٬۰۰۰
5 + 1 = ?

نظر شما پس از تایید نمایش داده می‌شود