((آقای مرد هنوز همان جا ایستاده))
مرد توی داستانم ،سیگار باریگ را گوشه ی لب های کلفتش می گذارد و تک پکی که می زند،نگاهی می اندازد به ساعت طلا.
صفحه ی آن را می مالد به آستری کت روغنی اش.به میله ی داغ پشت سر لم می دهد و دود را از لای دندان می فرستد بیرون.
دستی می کشم به ریش سوزنی و تازه در آمده ام.نمیخواستم این طور شود.قرار بود سیگار را که آتش زد،کام عمیقی بگیرد و دود را حلقه حلقه بفرستد بیرون.
صدای ترمز اتوبوس نگاه مرد توی داستانم را می چرخاند.چندقدم جلو می رود.سوار نمی شود.
شاید ازوقتی که ساعت طلا راگذاشته روی مچ فکر کرده که دیگر نباید با خط واحد این طرف و ان طرف برود و مسیر یک ربعه را نیم ساعته بگذراند
اتوبوس ترتری می کند و راه می افتد
عیبی ندارد شاید توی آن اتوبوس دزدی مال حرام خواری پیدا می شد و ساعت را کش می رفت و آقای مرد را از جلال و جبروتش می انداخت.
هرچه باشد،او بود و همان یک ساعت طلا.اگر ان را نداشت که همه می فهمیدند آقای مرد فقط یک پادوی ساده است که مجبور شده دم به ساعت جلوی همه رقم آدم برود زیر ماشین مردم.
تاکسی چندبار چراغ می زند و انگار که روغنش خوب نسوزد پرسر و صدا می ایستد.مرد یک قدم جلو می رود و ساعت را چک می کند.
سرش را که می آورد بالا زن روبرویش طوری کیسه های سیب و انار را می کشد که انگار هر لحظه می خواهد استخوانش ترق خورد شود.
زن که مطمئن می شود جای توی ماشین را تصاحب کرده تن نحیفش را کنار پلاستیک ها جا می دهد و ماشین حرکت می کند.
راستش قرار نبود این زن توی داستانم باشید اما دستت های چروکش را که دیدم دلم نیامد برایش تاکسی نگیرم و سوارش نکنم.
از آن گذشته, آن طور که آقای مرد بر و بر نگاه می کند، می ترسم فکری شده باشد که دیگر دلش نمی خواهد
ساعت را ببرد ساعت فروشی تا پول خوبی در ازایش به جیب بزند
آقای مرد همه نمی دانند تو چه مرگت شده که عذاب وجدان گرفته ای.این ساعت هم خودش افتاده بود زیر ماشین آن پیرمرد ناخن خشک با آن کله ی تاس و گردن شتری اش که با وجود ان همه زلم زیمبویی که از خودش آویزان کرده از 25تومان باقی پولش هم نمی گذرد.
سکه روی میز چرخ آخر را که می زند جیرینگی صدا می دهد و می ایستد.
صدای خش خش پلاستیک هایی که مادر جابجا می کند با صدای فرت فرت کردنش قاطی می شود حتما الان گوشه لب هاش چین افتاده و سفیدی چشمش قرمز شده و برای اینکه نفمم گریه کرده دارد تند تند با پشت دست آب دماغش را بالا می کشد. صدای هق هقش بلند می شود
"لابد .دیشبی که نبودم باز اون عوضی تا رسیده خونه و آبکی ا کوفتیشو پیدا نکرده بریزه تو حلقش با اون دستا هرزرفته زدش"
دندان ها را فشار می دهم .کاغذ زیر دستم مچاله شده.خودکار را روی میز می گذارم.گریه مادر قطع می شود. کف دست ها می مالم روی شلوار و خودکار را بر می دارم.
هوا دم کرده و کف پاهایش ذق ذق می کند.با زبان قطره های عرق پشت لبش را می گیرد.دور مچش می سوزد.ساعت را باز می کند و می اندازد توی جیب و تلوتلو خوران چند بار مسیر بین میله های ایستگاه را طی می کند و چند قدم ان طرف تر روی نیمکت آرام می گیرد.چشم هایش را ریز تر می کند.نقطه سیاهی نزدیکتر می آید و حجم که می گیرد مردی هم سن و سال خودش بارها را پشت موتور زده به مسجد روبرویش که می رسد چند لحظه می ایستد و بارها را خالی می کند.اگزوز که انگار خفه کرده پت پتی می کند. موتوری بیشتر گاز می دهدو دور می شود
.مرد نفس سنگینش را بیرون می فرستد و دمر می افتد روی نیمکت.
خودکار را روی کاغذهای کاهی ول می کنم و از پشت میز بلند می شوم.
انگشت هایم را لای در نیمه باز می گذارم .بوی دارچین می خورد به دماغم..در باز می شودلبخند می زنم.مادر با سینی چای جلو در مانده.مثل همیشه یکی از آن سیب های سرخ را توی سینی گذاشته که مدام تکان تکان می خورد. . سینی را می گیرم.انگشت های چروکیدش می خورد به دستم.لرزشی زیر پوستم جمع می شود.
"چرا انقده یخی؟ناخوشی؟"
و دستم را روی پیشانی اش می گذارم.
"چیریم نیس.مال سرماست"
سرش را می اندازد پایین و گوشه ی ناخن اش را می کند .هر وقت می خواهد دروغ بگوید همین طور می شود.عرق روی پیشانی ام را با پشت دست می گیرم.
-من ا گرما پختم.اونوقت تو به خیالت سرده !.حالت خوش نیس.بپوش ببرمت درمونگاه.
روسری ضخیم را دور گردنش می کشم و می دهم دستش.نگاهم می افتد روی انگشت های قلمی اش.سیگارهایی که پدر روی دستش خاموش کرده زخم عمری گذاشته .با گوشه چشم ساعت روی دیوار را نگاه می کنم.
"باز با بابا بحثت شده؟"و توی صورتش ذل می زنم.حرفی نمی زند و سرش را تکان می دهد
"الان کجاس؟تاحالا بایستی پیداش میشد"
نگاهم را که مي بيند،لب هاي خشکش را باز مي کند:
"راستیتش نمی دونم....انگاری....."
آب دهانش را قورت می دهد تا لرزش صدایش را نفهمم:
-انگار يه چيزي از صاب کارش دزديدن.معلوم نيس کيه.باهاس بمونن تا تکليف روشن شه
سيني چاي را روي ميز هل مي دهم.گازي به سيب مي زنم و خودکا ر را از روي کاغذ بر مي دارم.
مرد هنوز همان جا لميده و کلي آدم و گدا و جيب بر از کنارش رد شده اند و او حتي نگاهشانم نکرده
کامي مي گيرد و دهنه ي سيگار سرخ مي شود.دود را قورت مي دهد و از سوراخ دماغش مي فرستد بيرون
تاکسي جلويش ترمز مي کند.از روي صندلي بلند مي شود و کمي آنطرف تر در ماشين را باز مي کند.نمیدانم توی آیه آویزان به آیینه ی ماشین چه می بیند که در را می کوبد و می رود آن طرف خیابان. .نگاه سنگين پشت سرش را احساس مي کند.تاکسي راه مي افتد و زير لب يا توي دلش؛ .>>درست نمي فهمم،چند فحش آبدار نثار مرد مي کند که "مگه مرض داری"که(یا)" اگه تودنبال نون حلال واسه زن و بچت نیسی من که هستم"که"مگه همه مردم مث تو علاف و بیکارن"کمي پايين تر مرد دستش را توي جيبش مي برد و ساعت را لمس مي کند.اتوبوس جلوي پايش ترمز مي کند وچند دقيقه ي بعد مرد آن بالا ايستاده و مسير هر روز صبح تا مکانيکي را طي مي کند.
اَه.خودکار را بر ميدارم و چند کلمه ي آخر را خط مي زنم.اتوبوس جلوي پايش ترمز مي کند.مرد براي تاکسي آن طرف خيابان دست تکان مي دهد.تاکسي رد مي شود.راننده اتوبوس از توي آينه نگاهي مي اندازد.مرد سوار مي شود و مسير هر روز تا مکانيکي را می گذراند
ای بر پدر....پشت لبم را مي گزم.مشتم را مي کوبم روي ميز.روي چند جمله ي آخر خط مي کشم و اتوبوس جلوي پاي آقاي مرد ترمز مي کند.
نگاهي به ساعت مي اندازم.از جالباسي پشت در لباس هاي پلوخوری ام را بر مي دارم.شلوار را که مي پوشم؛مي دوم سمت در.مادر از پشت سرم داد مي زند:
"کجا تو این شرجی؟"
"دارم مي رم جايي"
و بند کتانی ام را می بندم.
"کار دارم"
چند دقیقه که منتظر می مانم تاکسی جلویم ترمز می کند.پنجره را می کشم پایین.بوی توی ماشین حالم را بهم می زند.دو تا دکمه ی بالای پیراهنم را باز می کنم.چند دقیقه بعد "قربون دست آقایی" می گویم و ماشین نگه می دارد.پیاده می شوم
آقای مرد یک قدم جلو می رود تا سوار شود
"هی آقا"
می دانم اگر یک دقیقه دیگر نگهش دارم اتوبوس راه میفتد
"جسارتا من شما رو جایی زیارت نکردم؟"
مرد با چشم های پف کرده نوک کفش ها را رد می کند و به موهای بهم ریخته ام که می رسد شانه هایش را بالا می اندازد.
"چرا لالمونی گرفته؟"تقصیر خودم است.از اول به جمله هایش لحنی ندادم که الان بلد باشد جوابم را بدهد
.این طور بهتر است دیگر مجبور نیستم صدای نکره اش را که هر روز سر مادر خالی می کرد تحمل کنم.
اتوبوس پت پتی می کند و راه می فتد
لبخند می زنم دستش را می گیرم . .مطمئن نیستم دقیقا کدام دست خیابانم. چشم می چرخوانم تا مسجد را پیدا کنم .نیست.اعصابم مگسی می شود. .حوصله ی توضیح ندارم.زیادی برایش وقت گذاشته ام.می کشمش ان طرف خیابان.
روی نیمکت که می تلپد زیر چشمی نگاهم می کندمی دانم که می خواهد ساعت را لمس کند.دست را توی جیب می برد و ساعت طلا را تا نیمه بالا می کشد.پاکت را از جیب بالای پیراهنم در می آورم و تعارف می کنم.یک نخ می کشد بیرون.
سیگارم را اتش می زنم.کام عمیقی می گیرم و دود را حلقه حلقه می فرستم بیرون.دستم را روی شانه اش می گذارم.تاکسی ترمز می کند.
"پاشو بریم بابا.پاشو...."
حدیث میرفیضی تابستان88
.
مرد توی داستانم ،سیگار باریگ را گوشه ی لب های کلفتش می گذارد و تک پکی که می زند،نگاهی می اندازد به ساعت طلا.
صفحه ی آن را می مالد به آستری کت روغنی اش.به میله ی داغ پشت سر لم می دهد و دود را از لای دندان می فرستد بیرون.
دستی می کشم به ریش سوزنی و تازه در آمده ام.نمیخواستم این طور شود.قرار بود سیگار را که آتش زد،کام عمیقی بگیرد و دود را حلقه حلقه بفرستد بیرون.
صدای ترمز اتوبوس نگاه مرد توی داستانم را می چرخاند.چندقدم جلو می رود.سوار نمی شود.
شاید ازوقتی که ساعت طلا راگذاشته روی مچ فکر کرده که دیگر نباید با خط واحد این طرف و ان طرف برود و مسیر یک ربعه را نیم ساعته بگذراند
اتوبوس ترتری می کند و راه می افتد
عیبی ندارد شاید توی آن اتوبوس دزدی مال حرام خواری پیدا می شد و ساعت را کش می رفت و آقای مرد را از جلال و جبروتش می انداخت.
هرچه باشد،او بود و همان یک ساعت طلا.اگر ان را نداشت که همه می فهمیدند آقای مرد فقط یک پادوی ساده است که مجبور شده دم به ساعت جلوی همه رقم آدم برود زیر ماشین مردم.
تاکسی چندبار چراغ می زند و انگار که روغنش خوب نسوزد پرسر و صدا می ایستد.مرد یک قدم جلو می رود و ساعت را چک می کند.
سرش را که می آورد بالا زن روبرویش طوری کیسه های سیب و انار را می کشد که انگار هر لحظه می خواهد استخوانش ترق خورد شود.
زن که مطمئن می شود جای توی ماشین را تصاحب کرده تن نحیفش را کنار پلاستیک ها جا می دهد و ماشین حرکت می کند.
راستش قرار نبود این زن توی داستانم باشید اما دستت های چروکش را که دیدم دلم نیامد برایش تاکسی نگیرم و سوارش نکنم.
از آن گذشته, آن طور که آقای مرد بر و بر نگاه می کند، می ترسم فکری شده باشد که دیگر دلش نمی خواهد
ساعت را ببرد ساعت فروشی تا پول خوبی در ازایش به جیب بزند
آقای مرد همه نمی دانند تو چه مرگت شده که عذاب وجدان گرفته ای.این ساعت هم خودش افتاده بود زیر ماشین آن پیرمرد ناخن خشک با آن کله ی تاس و گردن شتری اش که با وجود ان همه زلم زیمبویی که از خودش آویزان کرده از 25تومان باقی پولش هم نمی گذرد.
سکه روی میز چرخ آخر را که می زند جیرینگی صدا می دهد و می ایستد.
صدای خش خش پلاستیک هایی که مادر جابجا می کند با صدای فرت فرت کردنش قاطی می شود حتما الان گوشه لب هاش چین افتاده و سفیدی چشمش قرمز شده و برای اینکه نفمم گریه کرده دارد تند تند با پشت دست آب دماغش را بالا می کشد. صدای هق هقش بلند می شود
"لابد .دیشبی که نبودم باز اون عوضی تا رسیده خونه و آبکی ا کوفتیشو پیدا نکرده بریزه تو حلقش با اون دستا هرزرفته زدش"
دندان ها را فشار می دهم .کاغذ زیر دستم مچاله شده.خودکار را روی میز می گذارم.گریه مادر قطع می شود. کف دست ها می مالم روی شلوار و خودکار را بر می دارم.
هوا دم کرده و کف پاهایش ذق ذق می کند.با زبان قطره های عرق پشت لبش را می گیرد.دور مچش می سوزد.ساعت را باز می کند و می اندازد توی جیب و تلوتلو خوران چند بار مسیر بین میله های ایستگاه را طی می کند و چند قدم ان طرف تر روی نیمکت آرام می گیرد.چشم هایش را ریز تر می کند.نقطه سیاهی نزدیکتر می آید و حجم که می گیرد مردی هم سن و سال خودش بارها را پشت موتور زده به مسجد روبرویش که می رسد چند لحظه می ایستد و بارها را خالی می کند.اگزوز که انگار خفه کرده پت پتی می کند. موتوری بیشتر گاز می دهدو دور می شود
.مرد نفس سنگینش را بیرون می فرستد و دمر می افتد روی نیمکت.
خودکار را روی کاغذهای کاهی ول می کنم و از پشت میز بلند می شوم.
انگشت هایم را لای در نیمه باز می گذارم .بوی دارچین می خورد به دماغم..در باز می شودلبخند می زنم.مادر با سینی چای جلو در مانده.مثل همیشه یکی از آن سیب های سرخ را توی سینی گذاشته که مدام تکان تکان می خورد. . سینی را می گیرم.انگشت های چروکیدش می خورد به دستم.لرزشی زیر پوستم جمع می شود.
"چرا انقده یخی؟ناخوشی؟"
و دستم را روی پیشانی اش می گذارم.
"چیریم نیس.مال سرماست"
سرش را می اندازد پایین و گوشه ی ناخن اش را می کند .هر وقت می خواهد دروغ بگوید همین طور می شود.عرق روی پیشانی ام را با پشت دست می گیرم.
-من ا گرما پختم.اونوقت تو به خیالت سرده !.حالت خوش نیس.بپوش ببرمت درمونگاه.
روسری ضخیم را دور گردنش می کشم و می دهم دستش.نگاهم می افتد روی انگشت های قلمی اش.سیگارهایی که پدر روی دستش خاموش کرده زخم عمری گذاشته .با گوشه چشم ساعت روی دیوار را نگاه می کنم.
"باز با بابا بحثت شده؟"و توی صورتش ذل می زنم.حرفی نمی زند و سرش را تکان می دهد
"الان کجاس؟تاحالا بایستی پیداش میشد"
نگاهم را که مي بيند،لب هاي خشکش را باز مي کند:
"راستیتش نمی دونم....انگاری....."
آب دهانش را قورت می دهد تا لرزش صدایش را نفهمم:
-انگار يه چيزي از صاب کارش دزديدن.معلوم نيس کيه.باهاس بمونن تا تکليف روشن شه
سيني چاي را روي ميز هل مي دهم.گازي به سيب مي زنم و خودکا ر را از روي کاغذ بر مي دارم.
مرد هنوز همان جا لميده و کلي آدم و گدا و جيب بر از کنارش رد شده اند و او حتي نگاهشانم نکرده
کامي مي گيرد و دهنه ي سيگار سرخ مي شود.دود را قورت مي دهد و از سوراخ دماغش مي فرستد بيرون
تاکسي جلويش ترمز مي کند.از روي صندلي بلند مي شود و کمي آنطرف تر در ماشين را باز مي کند.نمیدانم توی آیه آویزان به آیینه ی ماشین چه می بیند که در را می کوبد و می رود آن طرف خیابان. .نگاه سنگين پشت سرش را احساس مي کند.تاکسي راه مي افتد و زير لب يا توي دلش؛ .>>درست نمي فهمم،چند فحش آبدار نثار مرد مي کند که "مگه مرض داری"که(یا)" اگه تودنبال نون حلال واسه زن و بچت نیسی من که هستم"که"مگه همه مردم مث تو علاف و بیکارن"کمي پايين تر مرد دستش را توي جيبش مي برد و ساعت را لمس مي کند.اتوبوس جلوي پايش ترمز مي کند وچند دقيقه ي بعد مرد آن بالا ايستاده و مسير هر روز صبح تا مکانيکي را طي مي کند.
اَه.خودکار را بر ميدارم و چند کلمه ي آخر را خط مي زنم.اتوبوس جلوي پايش ترمز مي کند.مرد براي تاکسي آن طرف خيابان دست تکان مي دهد.تاکسي رد مي شود.راننده اتوبوس از توي آينه نگاهي مي اندازد.مرد سوار مي شود و مسير هر روز تا مکانيکي را می گذراند
ای بر پدر....پشت لبم را مي گزم.مشتم را مي کوبم روي ميز.روي چند جمله ي آخر خط مي کشم و اتوبوس جلوي پاي آقاي مرد ترمز مي کند.
نگاهي به ساعت مي اندازم.از جالباسي پشت در لباس هاي پلوخوری ام را بر مي دارم.شلوار را که مي پوشم؛مي دوم سمت در.مادر از پشت سرم داد مي زند:
"کجا تو این شرجی؟"
"دارم مي رم جايي"
و بند کتانی ام را می بندم.
"کار دارم"
چند دقیقه که منتظر می مانم تاکسی جلویم ترمز می کند.پنجره را می کشم پایین.بوی توی ماشین حالم را بهم می زند.دو تا دکمه ی بالای پیراهنم را باز می کنم.چند دقیقه بعد "قربون دست آقایی" می گویم و ماشین نگه می دارد.پیاده می شوم
آقای مرد یک قدم جلو می رود تا سوار شود
"هی آقا"
می دانم اگر یک دقیقه دیگر نگهش دارم اتوبوس راه میفتد
"جسارتا من شما رو جایی زیارت نکردم؟"
مرد با چشم های پف کرده نوک کفش ها را رد می کند و به موهای بهم ریخته ام که می رسد شانه هایش را بالا می اندازد.
"چرا لالمونی گرفته؟"تقصیر خودم است.از اول به جمله هایش لحنی ندادم که الان بلد باشد جوابم را بدهد
.این طور بهتر است دیگر مجبور نیستم صدای نکره اش را که هر روز سر مادر خالی می کرد تحمل کنم.
اتوبوس پت پتی می کند و راه می فتد
لبخند می زنم دستش را می گیرم . .مطمئن نیستم دقیقا کدام دست خیابانم. چشم می چرخوانم تا مسجد را پیدا کنم .نیست.اعصابم مگسی می شود. .حوصله ی توضیح ندارم.زیادی برایش وقت گذاشته ام.می کشمش ان طرف خیابان.
روی نیمکت که می تلپد زیر چشمی نگاهم می کندمی دانم که می خواهد ساعت را لمس کند.دست را توی جیب می برد و ساعت طلا را تا نیمه بالا می کشد.پاکت را از جیب بالای پیراهنم در می آورم و تعارف می کنم.یک نخ می کشد بیرون.
سیگارم را اتش می زنم.کام عمیقی می گیرم و دود را حلقه حلقه می فرستم بیرون.دستم را روی شانه اش می گذارم.تاکسی ترمز می کند.
"پاشو بریم بابا.پاشو...."
حدیث میرفیضی تابستان88
.
نظرات (۰)