نمیدونم داستان شد اخر یا نه.سعی کردم گفتگویی هم توش داشته باشه بنا بر تکلیف خانوم اختصاری
به نظرات همه هم احتیاج دارم.ممنونم.اسم کار هست"مرگ پشت مرا گرم می کنم"
و اما داستان
.....
دلم نمی خواست از جایم جم بخورم.مادر دستم را گرفت و تا در حمام ارام اوردم بالا
"برو زخمات یکم بخیس ه خوبه واست"
دوست نداشتم این دم اخری دلش را بشکنم.من که قرار بود بمیرم حداقل این طور وقتی با ان دماغ گوشتی و کک مکی اش داشت توی کپه ی دستمال کاغذی هایی که مشت کرده بود فین می کرد رویش را می چرخواند سمت اقام و می گفت:
"حاجی... این اخریا خیلی حرف گوش کن شده بود".
دست استخوانی اش را زدم سمت سینه اش و در حمام را باز کردم.
"حاجی تازه رفته دوش گرفته. حتمی اب یخ میشه روت .می چایی یوخت.بزا اب گرم کنو زیاد کنم"
و دستش را به کمرش می گیرد
می خواهم بگویم
"اخه ننه ارواح خاک من بیخیال شو.مردن که اب گرم و سرد نداره"
اما نه این طور حتما می فهمید نقشه ای توی کله ام دارم وگرنه من دختری نبودم که ازین حرف ها بزنم الکی دلش هم می شکست این دم مرگی مراعاتش را بکنم چیزی ازم کم نمی شود
تازه الان هم که خوب فکر می کنم مردن توی وان حمام وقتی ابش بخار داشته باشد تصویربهتری دارد.
این صحنه را قبلا توی فیلم"می خواهم زنده بمانم"دیده بودم.لوکیشن فیلم درست مثل بیشترفیلم های اول انقلابی بود که تویشان یک زن با کلاه کوتاه و بافتنی دارند که می خواهد خودکشی کند.
در را کوب می بندم.صدای ضعیف اقام می اید:
"زن حالا بزار اب یخ شه بعد بیف به جون اون اب گرم کن سگ مصب.استغفرالله"
مادر صدایش را بالاتر می برد:
"بعد یه هفته س طفلی می ره حموم.تو، دور از جون ،دو زار پول اضاف ندی جا گازا. طفلی بچا از سرما غمت نیاد یوختی. تو فقط،بزن بچه تو ناقص کن".
مانده بودم مادرم با ان زبان تند و تیزه اش چطور تا حالا حریف اقام نشده بود.البته حق داشت .
اقام تا خمار می شد کسی را نمیشناخت.حمله می کرد و پاچه می گرفت.
می دانستم اخرش مادرم حرف اقام را طی می کند.گوش دادن فایده نداشت.
کف پاهایم لیز است نمیخواهم دمپایی بپوشم اما اگر سر بخورم و کوب بیفتم زمین و مغزم بپاشد کف حمام اصلا تصویر پردازی خوبی ندارد.
دمپایی پلاستیکی سفید را میپوشم. شیر وان را باز می کنم.انگشتم را زیر اب میبرم .از سرما موهای بدنم سیخ شده و مور مور می شود.میرم سمت در. میخواهم خبر این پیروزی بزرگ را به او بدهم که حرف او درست بود نه اقام.من که قرار است بمیرم. تا الان که نتوانستم برایش کاری کنم حداقل بگذارم دم اخری یکم کیفور باشد که حرفش به کرسی نشسته
در را نیم لا باز می کنم.
"ماماااان ماماااان اب یخه.."
اقام داد می زند:
" بگو اب سرد و تا ته ببنده"
مادرم نزدیک پله می اید و می گوید
اقات می گه...
حرفش را نزده قطع می کنم
"بگو ا صن اب سردو باز نکردم"
منتظر بودم برگردد سمت اقام بگوید"دیدی گفتم...."
اما از لبه پله کنار می رود و داد می زند"باهاس بمونی اب بره ...خودش گرم می شه"
اگر این،مادرم، نبود همان لحظه توی سرش جیغ می زدم:
"زن خیلی احمقی.همه تان احمقید . یکی تو ؛یکی ان دکتر اورژانس بی عرضه ،که از تو ساده تر، فرق بین ادم کتک خورده و تصادف کرده را نمی فهمد و دروغ هایی که تو می ریزی توی حلقش را باور می کند.
نمی دانم اگر این نبود که روی کارهای اقام ماله بکشد کی می خواست بلا هایی که سر من میاورد را ماسمالی کند و هی آبروی نداشته اش را به رخ بقیه نکشد.
همین را یاد گرفته بود که گوش هایش را تیز کند و حرف بزند. خیال کرده بود نفهمیدم تا دیده زن همسایمان به شوهرش می گوید "حاجی" چطور خر کیف می شود و پره های بینی اش باز و بسته می شوند.
فردایش برداشته اقایم را حاجی صدا می کند.هی خواستم بگویم، اخر زن ،ان شوهر مکه نرفته ی تو، تاحالا یک نماز درست حسابی زده تو کمرش؟!
جز انکه بشیند گوشه ی خانه چپق دود کند وعین اسب جفتک بیندازد کار دیگری بلد است ؟
نه این طور نمی شود.این زن هنوز باید درست شود
شیر را می بندم.حوله را بر می دارم و می پیچم دور خودم.جای زخمم می سوزد.در حمام را باز می کنم و می روم بیرون.
به نظرات همه هم احتیاج دارم.ممنونم.اسم کار هست"مرگ پشت مرا گرم می کنم"
و اما داستان
.....
دلم نمی خواست از جایم جم بخورم.مادر دستم را گرفت و تا در حمام ارام اوردم بالا
"برو زخمات یکم بخیس ه خوبه واست"
دوست نداشتم این دم اخری دلش را بشکنم.من که قرار بود بمیرم حداقل این طور وقتی با ان دماغ گوشتی و کک مکی اش داشت توی کپه ی دستمال کاغذی هایی که مشت کرده بود فین می کرد رویش را می چرخواند سمت اقام و می گفت:
"حاجی... این اخریا خیلی حرف گوش کن شده بود".
دست استخوانی اش را زدم سمت سینه اش و در حمام را باز کردم.
"حاجی تازه رفته دوش گرفته. حتمی اب یخ میشه روت .می چایی یوخت.بزا اب گرم کنو زیاد کنم"
و دستش را به کمرش می گیرد
می خواهم بگویم
"اخه ننه ارواح خاک من بیخیال شو.مردن که اب گرم و سرد نداره"
اما نه این طور حتما می فهمید نقشه ای توی کله ام دارم وگرنه من دختری نبودم که ازین حرف ها بزنم الکی دلش هم می شکست این دم مرگی مراعاتش را بکنم چیزی ازم کم نمی شود
تازه الان هم که خوب فکر می کنم مردن توی وان حمام وقتی ابش بخار داشته باشد تصویربهتری دارد.
این صحنه را قبلا توی فیلم"می خواهم زنده بمانم"دیده بودم.لوکیشن فیلم درست مثل بیشترفیلم های اول انقلابی بود که تویشان یک زن با کلاه کوتاه و بافتنی دارند که می خواهد خودکشی کند.
در را کوب می بندم.صدای ضعیف اقام می اید:
"زن حالا بزار اب یخ شه بعد بیف به جون اون اب گرم کن سگ مصب.استغفرالله"
مادر صدایش را بالاتر می برد:
"بعد یه هفته س طفلی می ره حموم.تو، دور از جون ،دو زار پول اضاف ندی جا گازا. طفلی بچا از سرما غمت نیاد یوختی. تو فقط،بزن بچه تو ناقص کن".
مانده بودم مادرم با ان زبان تند و تیزه اش چطور تا حالا حریف اقام نشده بود.البته حق داشت .
اقام تا خمار می شد کسی را نمیشناخت.حمله می کرد و پاچه می گرفت.
می دانستم اخرش مادرم حرف اقام را طی می کند.گوش دادن فایده نداشت.
کف پاهایم لیز است نمیخواهم دمپایی بپوشم اما اگر سر بخورم و کوب بیفتم زمین و مغزم بپاشد کف حمام اصلا تصویر پردازی خوبی ندارد.
دمپایی پلاستیکی سفید را میپوشم. شیر وان را باز می کنم.انگشتم را زیر اب میبرم .از سرما موهای بدنم سیخ شده و مور مور می شود.میرم سمت در. میخواهم خبر این پیروزی بزرگ را به او بدهم که حرف او درست بود نه اقام.من که قرار است بمیرم. تا الان که نتوانستم برایش کاری کنم حداقل بگذارم دم اخری یکم کیفور باشد که حرفش به کرسی نشسته
در را نیم لا باز می کنم.
"ماماااان ماماااان اب یخه.."
اقام داد می زند:
" بگو اب سرد و تا ته ببنده"
مادرم نزدیک پله می اید و می گوید
اقات می گه...
حرفش را نزده قطع می کنم
"بگو ا صن اب سردو باز نکردم"
منتظر بودم برگردد سمت اقام بگوید"دیدی گفتم...."
اما از لبه پله کنار می رود و داد می زند"باهاس بمونی اب بره ...خودش گرم می شه"
اگر این،مادرم، نبود همان لحظه توی سرش جیغ می زدم:
"زن خیلی احمقی.همه تان احمقید . یکی تو ؛یکی ان دکتر اورژانس بی عرضه ،که از تو ساده تر، فرق بین ادم کتک خورده و تصادف کرده را نمی فهمد و دروغ هایی که تو می ریزی توی حلقش را باور می کند.
نمی دانم اگر این نبود که روی کارهای اقام ماله بکشد کی می خواست بلا هایی که سر من میاورد را ماسمالی کند و هی آبروی نداشته اش را به رخ بقیه نکشد.
همین را یاد گرفته بود که گوش هایش را تیز کند و حرف بزند. خیال کرده بود نفهمیدم تا دیده زن همسایمان به شوهرش می گوید "حاجی" چطور خر کیف می شود و پره های بینی اش باز و بسته می شوند.
فردایش برداشته اقایم را حاجی صدا می کند.هی خواستم بگویم، اخر زن ،ان شوهر مکه نرفته ی تو، تاحالا یک نماز درست حسابی زده تو کمرش؟!
جز انکه بشیند گوشه ی خانه چپق دود کند وعین اسب جفتک بیندازد کار دیگری بلد است ؟
نه این طور نمی شود.این زن هنوز باید درست شود
شیر را می بندم.حوله را بر می دارم و می پیچم دور خودم.جای زخمم می سوزد.در حمام را باز می کنم و می روم بیرون.
نظرات (۲)