به پیشنهاد المیرا ی عزیز که اسم کتاب رو در یکی از سرمشق هاش دیدم مشغول خوندن داستان "دروغ" از ریموند کارور که از تکلیف های این ماه هم هست شدم.
اول که اسم داستان را دیدم انگار با سرنگ بهم تزریق شد که "هی مخاطب من؛تو داری یک داستان کلاسیک با اسمی یک کلمه ای می خوانی"
وارد داستان که میشویم دیالوگ اول توی داستان چنگ می اندازد: زنم گفت : ((دروغ می‌گوید....))
ما با یک شروع صابونی مواجه هستیم .نویسنده مخاطب را هول می دهد توی ماجرا و اصل قضیه را در همان جمله اول می گوید.در کل داستان گفتگو بین زن و شوهری را می بینیم که بر سر قضیه"دروغ "با هم گفتگو(نه بحث)می کنند.
در کل داستان زن سعی دارد به مرد القا کند که راست می گوید و صحنه ای که فضای خطی کار را می شکند اظهار پشیمانی زن(استفاده به عنوان صلاح)است که می گوید:
"اون راست می گفت".....
و مرد روی صندلی نزدیک پنجره می شیند(عجز شخصیت).
در اینجا پای چند چیز وسط می اید .با توجه به دید روانشناختی نویسنده دیدگاه علمی و روانکاوی را در مورد دروغ در طول داستان مطرح کرده.اصل دروغ مهم نیست مهم نفسِ "دروغگویی" هست. به همین دلیل نویسنده در طول داستان به این که چه دروغی شنیده است اصرار نمی کند و می گوید: «پس چرا حاشا کردی؟ ما که هیچ وقت به هم دروغ نمی گوییم. مگر نه اینکه همه اش به هم راست گفته ایم؟»
زن در جواب فقط می گوید: "متاسفم"
دروغ دوم برای تبرئه شدن.
تاسفی که حقیقت نداشت و زنی که عکس این حرفش را در خط اخر می بینیم .
دروغ به معنای درست وارونه جلوه دادن حقیقت است.دروغ ریشه ی تمام جنایت هایی هست که همه ی ما در طول تاریخ با اون ها مواجه بودیم .مثل جنگ جهانی که ناشی از دروغی بود که هیتلر در مورد برتری نژادی و ساخت جامعه ی آرمانی به خورد مردمش داده بود و این قضیه در طول داستان با اشاره بر کتاب ها و فیلم ها تاکیید میشود.شخصیت زن در بعضی جاها دودل هست و مدام روی حرفش تاکیید می کند(مثل ادمی که به خودش شک داره)
در واقع در روانشناسی حالتی وجود دارد به نام((بصیرت مضاعف))که در طی آن شخصیت در "یک لحظه" دو موضوع را در ذهن خود مرور می کند.یکی مربوط به آرزو هاش در زندگی ایده آل هست و دیگری زندگی حقیقی.
که در اغلب موارد مورد اولی انتخاب می شود.
زن در طول داستان انگار دارد با گام های مختلف شخصیتیش می جنگد.فروید یک نظریه ای دارد که می گوید:
(( ما یک بخش "فرا خود" داریم که تشکیل شده از ایده ال های درونی ما وباید ها و نباید های اکتسابی .این بخش بیشتر در سرکوب کردن" نهاد" سعی می کند))
در واقع"نهاد" یک مولفه شخصیتی هست که شامل انرژی می شود تا ما بخواهیم احساس ها و میل های اولیه ای که اصلیت ان بر پایه لذت هست را بر طرف کنیم.کارکرد گرایان عقیده دارن زمانی یک امر در جامعه تکرار می شود که کارکرد مثبت داشته باشد.با این تفسیر ایا دروغ مثبت است ?یا شاید فقط باید دقیقتر بود.با کمی دروغ مخاطب بیشتر جذب می شود.عیب ها کم تر دیده می شود.جنس ها بیشتر فروش می رود و...
یک رفتار زمانی بین مردم کاربرد میابد که عکس ان کاربرد مثبت نداشته باشد .زن زمانی که باری چند لحظه حقیقت را می گوید مرد در جواب می گوید((می فهمم.به گمانم))
نبود فرهنگ فکرکردن در ميان گروه هاي مخاطب دروغ سبب مي شود تا شنونده در مورد صحت سخني که مي شنود فکر نکند و در این داستان به محض انکه مرد دارد فکر می کند زن دروغ خود را بر ملا می سازد...
مرد بیان گر ان دسته از مردمی است که ساده اند
گروه هايي از مردم که با ساده انديشي، راوي سخن را به جاي سلامت سخن معيار قرار مي دهند و با اعتماد کردن کورکورانه به زننده حرف زحمت فکر کردن درست را به خود نمی دهند.مرد در طول داستان حرف های کسانی که دروغ می گویند را مقایسه نمی کند بلکه شخصیت گوینده های دروغ را مقایسه می کند...
در اخر داستان با چالش حقیقت در مقابل دروغ مواجه ایم انگار که زاویه دید از وسط داستان عوض شده باشد شنونده ی دروغ که دیگر ساده نیست جواب تمام هیجانات زن را یک کلمه ای می دهد و زن که باز هم میبیند حقیقت کار ساز نیست نقش مادر برای بچه ای را بازی می کند که دارد تازه راه رفتن یاد می گیرد و باز هم با دروغ می خواهد "نهاد" ان بچه ی نوپا را تغییر دهد همان طور که در اخر داستان داریم:
"پاشای کوچولو، بیا اینجا، خنگ خدا! جداً آن دروغ را باور کردی؟ بیا اینجا سرت را بگذار روی سینه ی ماما. آهان.چشمت را ببند. خیلی خوب. آخر آدم این قدر ساده. از تو ناامید شده‌ام. تو که باید بهتر از این من را بشناسی. دروغ گفتن برای بعضی‌ها تفریح است"
و در جمله اخر میخ را می کوبد و اشاره به بیماری دروغگویی از دید روانشناسان می کند که دروغگویی همان نداشتن حس و درک درست از خوب و بد و نداشتن حس پشیمانی پس از فریب یا ازار دادن دیگران است. زن با اینکه گفته متاسفم اما احساس پشیمانی ندارد
تمام این چرخش تغییرات که باعث می شود ما این دیالوگ را باور کنیم از لحظه ای است که مرد فکر می کند.پس شاید بشود گفت تمام دروغ مطرح شده ناشی از ضعف در تفکر ی است که امروزه به ان مبتلاییم
حدیث میرفیضی
بخشی از تکلیف 2
اول که اسم داستان را دیدم انگار با سرنگ بهم تزریق شد که "هی مخاطب من؛تو داری یک داستان کلاسیک با اسمی یک کلمه ای می خوانی"
وارد داستان که میشویم دیالوگ اول توی داستان چنگ می اندازد: زنم گفت : ((دروغ می‌گوید....))
ما با یک شروع صابونی مواجه هستیم .نویسنده مخاطب را هول می دهد توی ماجرا و اصل قضیه را در همان جمله اول می گوید.در کل داستان گفتگو بین زن و شوهری را می بینیم که بر سر قضیه"دروغ "با هم گفتگو(نه بحث)می کنند.
در کل داستان زن سعی دارد به مرد القا کند که راست می گوید و صحنه ای که فضای خطی کار را می شکند اظهار پشیمانی زن(استفاده به عنوان صلاح)است که می گوید:
"اون راست می گفت".....
و مرد روی صندلی نزدیک پنجره می شیند(عجز شخصیت).
در اینجا پای چند چیز وسط می اید .با توجه به دید روانشناختی نویسنده دیدگاه علمی و روانکاوی را در مورد دروغ در طول داستان مطرح کرده.اصل دروغ مهم نیست مهم نفسِ "دروغگویی" هست. به همین دلیل نویسنده در طول داستان به این که چه دروغی شنیده است اصرار نمی کند و می گوید: «پس چرا حاشا کردی؟ ما که هیچ وقت به هم دروغ نمی گوییم. مگر نه اینکه همه اش به هم راست گفته ایم؟»
زن در جواب فقط می گوید: "متاسفم"
دروغ دوم برای تبرئه شدن.
تاسفی که حقیقت نداشت و زنی که عکس این حرفش را در خط اخر می بینیم .
دروغ به معنای درست وارونه جلوه دادن حقیقت است.دروغ ریشه ی تمام جنایت هایی هست که همه ی ما در طول تاریخ با اون ها مواجه بودیم .مثل جنگ جهانی که ناشی از دروغی بود که هیتلر در مورد برتری نژادی و ساخت جامعه ی آرمانی به خورد مردمش داده بود و این قضیه در طول داستان با اشاره بر کتاب ها و فیلم ها تاکیید میشود.شخصیت زن در بعضی جاها دودل هست و مدام روی حرفش تاکیید می کند(مثل ادمی که به خودش شک داره)
در واقع در روانشناسی حالتی وجود دارد به نام((بصیرت مضاعف))که در طی آن شخصیت در "یک لحظه" دو موضوع را در ذهن خود مرور می کند.یکی مربوط به آرزو هاش در زندگی ایده آل هست و دیگری زندگی حقیقی.
که در اغلب موارد مورد اولی انتخاب می شود.
زن در طول داستان انگار دارد با گام های مختلف شخصیتیش می جنگد.فروید یک نظریه ای دارد که می گوید:
(( ما یک بخش "فرا خود" داریم که تشکیل شده از ایده ال های درونی ما وباید ها و نباید های اکتسابی .این بخش بیشتر در سرکوب کردن" نهاد" سعی می کند))
در واقع"نهاد" یک مولفه شخصیتی هست که شامل انرژی می شود تا ما بخواهیم احساس ها و میل های اولیه ای که اصلیت ان بر پایه لذت هست را بر طرف کنیم.کارکرد گرایان عقیده دارن زمانی یک امر در جامعه تکرار می شود که کارکرد مثبت داشته باشد.با این تفسیر ایا دروغ مثبت است ?یا شاید فقط باید دقیقتر بود.با کمی دروغ مخاطب بیشتر جذب می شود.عیب ها کم تر دیده می شود.جنس ها بیشتر فروش می رود و...
یک رفتار زمانی بین مردم کاربرد میابد که عکس ان کاربرد مثبت نداشته باشد .زن زمانی که باری چند لحظه حقیقت را می گوید مرد در جواب می گوید((می فهمم.به گمانم))
نبود فرهنگ فکرکردن در ميان گروه هاي مخاطب دروغ سبب مي شود تا شنونده در مورد صحت سخني که مي شنود فکر نکند و در این داستان به محض انکه مرد دارد فکر می کند زن دروغ خود را بر ملا می سازد...
مرد بیان گر ان دسته از مردمی است که ساده اند
گروه هايي از مردم که با ساده انديشي، راوي سخن را به جاي سلامت سخن معيار قرار مي دهند و با اعتماد کردن کورکورانه به زننده حرف زحمت فکر کردن درست را به خود نمی دهند.مرد در طول داستان حرف های کسانی که دروغ می گویند را مقایسه نمی کند بلکه شخصیت گوینده های دروغ را مقایسه می کند...
در اخر داستان با چالش حقیقت در مقابل دروغ مواجه ایم انگار که زاویه دید از وسط داستان عوض شده باشد شنونده ی دروغ که دیگر ساده نیست جواب تمام هیجانات زن را یک کلمه ای می دهد و زن که باز هم میبیند حقیقت کار ساز نیست نقش مادر برای بچه ای را بازی می کند که دارد تازه راه رفتن یاد می گیرد و باز هم با دروغ می خواهد "نهاد" ان بچه ی نوپا را تغییر دهد همان طور که در اخر داستان داریم:
"پاشای کوچولو، بیا اینجا، خنگ خدا! جداً آن دروغ را باور کردی؟ بیا اینجا سرت را بگذار روی سینه ی ماما. آهان.چشمت را ببند. خیلی خوب. آخر آدم این قدر ساده. از تو ناامید شده‌ام. تو که باید بهتر از این من را بشناسی. دروغ گفتن برای بعضی‌ها تفریح است"
و در جمله اخر میخ را می کوبد و اشاره به بیماری دروغگویی از دید روانشناسان می کند که دروغگویی همان نداشتن حس و درک درست از خوب و بد و نداشتن حس پشیمانی پس از فریب یا ازار دادن دیگران است. زن با اینکه گفته متاسفم اما احساس پشیمانی ندارد
تمام این چرخش تغییرات که باعث می شود ما این دیالوگ را باور کنیم از لحظه ای است که مرد فکر می کند.پس شاید بشود گفت تمام دروغ مطرح شده ناشی از ضعف در تفکر ی است که امروزه به ان مبتلاییم
حدیث میرفیضی
بخشی از تکلیف 2
نظرات (۸)