نشونه

نشونه

دونه دونه قطره های اشکِ سردِ چشمِ خیسم
می چکن رو کاغذ هر وقت،راجع به تو می نویسم

میونِ خطّای دفتر،پیِ ردّ پای اسمِت
می رنو می ریزن آخرسر توی دریای اسمت

همینه که جای اسمت توی دفترم سفیده
اشکِ من هرجا که چشمم اسمتو دیده،چکیده

من چرا باید با اسمت اینجوری گریَم بگیره؟
چرا این حسّ غم انگیز از تو اسمِ تو نمی ره؟

قطره قطره های اشکِ گریه های بی ارادم
جاری می شن روی کاغذ،دنبال ردّ مدادم

توی تاریکیِ دفتر،طرفِ فانوسِ اسمت
می رنو می ریزن آخر توی اقیانوس اسمت

همینه که جات همیشه ،خالیه میون دفتر
اسم تو پاک شده اما،دفترم مونده معطّر

وقتی عطرِ گلِ اسمت می پیچه توی اتاقم
بیخودی می شکنه بغضم،گریه باز میاد سراغم

قطره های اشکم انگار،یه نشونه ان که هربار
یه چیزی می خوان بگن بِم،اما بی فایِدس اینکار

می خوان حالیم کنن اما،انگاری حالیم نمی شه؛
جای تو، تو دفترِ من،خالی می مونه همیشه

نمی خوام باور کنم تو،تا همیشه دوری از من،
اشکایی که روی اسمت می ریزن یه جور نشونن(نشونه ان)