- مهدی رفعتی | کار‌شناس ارشد و مدرس موسیقی
آلبوم «آرامش» با صدای بهنام صفوی و آهنگسازی خودش به همراه تنظیم‌های دوستانی همچون سیروان خسروی، زانیار، امیر عظیمی و... حرف‌های بسیاری برای گفتن داشت اگر که نکات ریزی را رعایت می‌کرد که خیلی هم پر بیراهه نبود.
اولین چیزی که در مورد این آلبوم مطرح است، عنوان آن است. عنوان «آرامش» هر چند عنوان مناسبی است و قطعه‌ای نیز با همین عنوان در آلبوم به عنوان قطعه شروع وجود دارد ولی عنوان مناسبی برای آلبومی نیست که از ابتدا تا انت‌ها به گلایه‌های عاشقانه‌های یک مرد می‌پردازد.
آرامش نامی است که کاملا با محتوای این اثر بی‌ارتباط است. شاید هم چنین چیزی هدف خواننده بوده است. اما موضوع ترانه‌های این آلبوم در خصوص مردی است که عاشق بوده و در حال کشمکش‌های درونی با معشوق و التماس‌های عاشقانه با وی است و از هر گونه آرامش به دور است.
بزرگ‌ترین خصلت و صفتی را که می‌شود به این آلبوم اختصاص داد، تقلیدی بودن صدای خواننده است که پیش از این نیز به آن اشاره می‌شد.
مقوله تقلید در بین خوانندگان ایرانی، درست از آن زمانی شروع شد که موسیقی پاپ در ایران متولد شد. تولد دوباره موسیقی پاپ در ایران شروع تقلید را رقم زد. ابتدا تقلید از خوانندگان آن سوی آب‌ها آغاز شد و به گونه‌ای ناموفق هم نبود. بعداز آن به مرور خوانندگانی که خود آن‌ها از لس آنجلسی‌ها تقلید می‌کردند، دارای مقلد و طرفدار شدند.
البته این یک موضوع فرهنگی در میان ایرانیان است که همیشه و در هر کاری اگر یک نفر موفق شد، بقیه می‌خواهند از همان راه و در کوتاه‌ترین زمان ممکن به همان موفقیت دست یابند.
سوالی که دراین میان مطرح می‌شود این است که این خواننده که با مهارت تمام توانسته خود را به خواننده‌ای دیگر نزدیک کند، آیا نمی‌توانسته راحت‌تر از آن عمل کرده و در واقع خود خودش باشد؟ یعنی چنین امکانی را نداشته است؟
بهنام صفوی از صدا و رنگ صدای خوبی برخوردار بوده و تکنیک‌هایی را که از خواننده‌ای دیگر برگرفته، تکنیک‌های ساده‌ای نبوده و این نشان می‌دهد که وی با فن خواندن نیز آشنایی دارد.
موضوع بعدی در ارتباط با پیش پا افتادگی و یکنواخت بودن ترانه هاست. محتوای ترانه‌ها محتوایی بسیار معمولی دارند. سوال اینجاست که در ۹ قطعه این آلبوم فقط دغدغه‌های عاشقی اهمیت داشته و دیگر هیچ موضوعی برای پرداختن به آن وجود نداشته است؟
خواننده با این کار خود دو چالش اصلی و اساسی برای خود به وجود می‌آورد. چالش اول که در همان ابتدا به آن پرداختیم و بحث تقلید است و چالش دیگر اینکه کسانی که او را با خواننده‌ای دیگر اشتباه می‌گیرند، این تفکر برایشان پیش می‌آید که در جاهایی متفاوت از گذشته خود ظاهر شده و به نوعی معذب می‌خواند. تکنیک‌های استفاده شده در تمام قطعات محدود بوده و بسیار شبیه به هم نیز هستند که باید در این زمینه دقت بیشتری می‌شد.
در قطعه شماره ۳ ضعف وزنی در ترانه وجود دارد در مصرع کنج این خلوت نمی‌خوام مشهود است. آهنگسازی و تنظیم‌ها از سطحی متوسطی برخوردار است. ملودی‌ها تقریبا شبیه به هم هستند و نوع تنظیم‌ها وانتخاب ریتم‌ها از هم فاصله دارند و این موضوع تاحدودی ضعف شباهت ملودی‌ها را برطرف کرده است.
قطعه شماره ۹ نیز که یک اثر ارکسترال است با مقدمه‌ای با شکوه که برداشتی عین به عین از سمفونی‌های کلاسیک است. این در موسیقی پاپ نقطه ضعف نیست اما نیازمند شعری فاخر‌تر بود که باید در انتخاب آن دقت بیشتری می‌شد. می‌توانست
قطعه با توجه به ارکسترال بودن و اجرای با شکوه به موضوع دیگری می‌پرداخت واین سلیقه شخصی نیست که یک آلبوم صرفا در مورد یک موضوع با ملودی‌هایی مشابه به روایت کردن بپردازد.
اما آنچه که می‌توان در مورد کلیت خوانندگی بهنام صفوی گفت این است که خواننده از رنگ صدای خوبی برخوردار بوده و با فن خواندن آشنایی دارد که به کمک آن‌ها می‌توانست به دور از تقلید و با انتخاب ترانه‌هایی با موضوعات متنوع‌تر و همچنین با دقت بیشتر در ساخت آهنگ‌ها وتنوع ملودی‌ها به موفقیت و جایگاه منحصر به خود دست یابد.
آهنگسازی مقوله کاملا تکنیکی بوده و نیاز به دانش بالایی دارد اما در ایران بیشتر بر این عقیده‌اند که آهنگسازی مقوله احساسی است و نیاز به مطالعه و دانش خاصی ندارد و شاید دلیل عمده معضل امروز موزیک پاپ ایران، که همگی این سوال را می‌پرسند که چرا آثار ماندگار تولید نمی‌شود یا بسیار کم شده همین موضوع باشد.
منبع : اختصاصی سایت موسیقی ما
نظرات (۰)