به نام تو...
سلام به همه ی دوستان ترانه سرا....پیشاپیش سال 91 رو تبریک میگم...بعد از مدتها به خونه ی دومم اومدم تا سال نو رو با نقدهای شما جشن بگیرم بادوترانه که با هردوی این ترانه ها زندگی کردم...
...منتظر قلم رنجه ی گرم نقد های شما هستم...
ترانه ی اول دکلمه هم داره دوس دارم نظرتونو در مورد دکلمه بدونم...
*ترانه ی اول جزو آخرین ترانه های بنده و اسمش "آوارگی" هست و ترانه ی دوم"هیچم" درست مال یکسال پیشه!
خستم از تنهایی و آغوش درد،تکیه گاه اشکم این آغوش نیست
گفته بودم باتوام تا آسمون،خاک دلسرد زمین آغوش نیست
پشت این تنهاییا ویرونیه،پشت این ویرونیا پنهون شدم
من یه عمره توی این بی سنگری،سنگردردای بی درمون شدم
پشتمو آوارگی خالی نکرد،لحظه هامو باجنون پر می کنم
هیچکس باور نداره بی تو من،زنده بودن رو تظاهر می کنم
پشتموآوارگی خالی نکرد،باوفا تر بود از چشمای تو
باز با این حال میگم بهترین،عشق بی جرم و غرض چشمای تو
من برای عصمت چشمای تو،عمریه که لاف ایمان می زنم
گرچه با اعجاز تو کافر شدم، من به این کافرشدنها مومنم
گفته بودی از دل من توبه کن،توبه کن تا از عذابت کم بشه
جای توبه سجده کردم روبه تو،تا مث کعبه دلت محکم بشه
بوسه هامو نذر گونت می کنم،تاهوای بوسه هات ابری بشه
موج دلتنگیو از توو صورتم،بوسه بارون تو بیرون میکشه
خیلی وقته این همه رویا رو من،تاسپیده باخودم طی می کنم
هرشب این حرفو به رویات میزنم،اونکه فردا از تودل کنده منم
پستی و بلندیای زندگیم،شکل آغوش تو تن سوزه برو
هرشب این حرفو به رویات میزنم، ماه من پیشم نمون روزه برو
باوجود کوهی از رویا ببین،پشتمو آوارگی خالی نکرد
درد من هرگز عذاب عشق نیست،خستم از تنهایی و آغوش درد
دکلمه ی ترانه ی آوارگی
چه ساده از من و عشقم گذشتی
چه سخته یاد اون حرفا نیفتم
همه دنیا شنیدن بی تو هیچم
همه دیدن به یک دیوار گفتم
به دیواری که رخت دل تنش داشت
به احساسی که با سرما عجین بود
میون آسمون بودم به عشقت
نفهمیدم دلت اهل زمین بود!
به عمق اون سیاهی شک نکردم
که شاید چشم تو عین یه چاهه
منو گم میکنی وقتی میونه
دل و رنگ چشای تو یه راهه
نمیدونستم این شعرا تمومش
برات اغراق و تشبیه و کنایه س
نگو من یادگاری مینوشتم
رو دیوار دلی که شکل سایه س
بهت گفتم که بی چشمات هیچم
چرا فک کردی من اغراق کردم
منو تنها گذاشتی لحظه ای که
یه عمری رو به تو مشتاق کردم
مسیر عمر خالی از تورو عشق
چه بی رحمانه با تشویش پر کرد
تپش های دلم رنگ صدای
سکوت کهنمو میگیره برگرد!
ببین دنیامو دادم دست تردید
نشستم بین خواب و واقعیت
شبا همسنگ رویای تو میشم
تموم روز تنها با یه حسرت!
محسن شعبانی
سلام به همه ی دوستان ترانه سرا....پیشاپیش سال 91 رو تبریک میگم...بعد از مدتها به خونه ی دومم اومدم تا سال نو رو با نقدهای شما جشن بگیرم بادوترانه که با هردوی این ترانه ها زندگی کردم...
...منتظر قلم رنجه ی گرم نقد های شما هستم...
ترانه ی اول دکلمه هم داره دوس دارم نظرتونو در مورد دکلمه بدونم...
*ترانه ی اول جزو آخرین ترانه های بنده و اسمش "آوارگی" هست و ترانه ی دوم"هیچم" درست مال یکسال پیشه!
خستم از تنهایی و آغوش درد،تکیه گاه اشکم این آغوش نیست
گفته بودم باتوام تا آسمون،خاک دلسرد زمین آغوش نیست
پشت این تنهاییا ویرونیه،پشت این ویرونیا پنهون شدم
من یه عمره توی این بی سنگری،سنگردردای بی درمون شدم
پشتمو آوارگی خالی نکرد،لحظه هامو باجنون پر می کنم
هیچکس باور نداره بی تو من،زنده بودن رو تظاهر می کنم
پشتموآوارگی خالی نکرد،باوفا تر بود از چشمای تو
باز با این حال میگم بهترین،عشق بی جرم و غرض چشمای تو
من برای عصمت چشمای تو،عمریه که لاف ایمان می زنم
گرچه با اعجاز تو کافر شدم، من به این کافرشدنها مومنم
گفته بودی از دل من توبه کن،توبه کن تا از عذابت کم بشه
جای توبه سجده کردم روبه تو،تا مث کعبه دلت محکم بشه
بوسه هامو نذر گونت می کنم،تاهوای بوسه هات ابری بشه
موج دلتنگیو از توو صورتم،بوسه بارون تو بیرون میکشه
خیلی وقته این همه رویا رو من،تاسپیده باخودم طی می کنم
هرشب این حرفو به رویات میزنم،اونکه فردا از تودل کنده منم
پستی و بلندیای زندگیم،شکل آغوش تو تن سوزه برو
هرشب این حرفو به رویات میزنم، ماه من پیشم نمون روزه برو
باوجود کوهی از رویا ببین،پشتمو آوارگی خالی نکرد
درد من هرگز عذاب عشق نیست،خستم از تنهایی و آغوش درد
دکلمه ی ترانه ی آوارگی
چه ساده از من و عشقم گذشتی
چه سخته یاد اون حرفا نیفتم
همه دنیا شنیدن بی تو هیچم
همه دیدن به یک دیوار گفتم
به دیواری که رخت دل تنش داشت
به احساسی که با سرما عجین بود
میون آسمون بودم به عشقت
نفهمیدم دلت اهل زمین بود!
به عمق اون سیاهی شک نکردم
که شاید چشم تو عین یه چاهه
منو گم میکنی وقتی میونه
دل و رنگ چشای تو یه راهه
نمیدونستم این شعرا تمومش
برات اغراق و تشبیه و کنایه س
نگو من یادگاری مینوشتم
رو دیوار دلی که شکل سایه س
بهت گفتم که بی چشمات هیچم
چرا فک کردی من اغراق کردم
منو تنها گذاشتی لحظه ای که
یه عمری رو به تو مشتاق کردم
مسیر عمر خالی از تورو عشق
چه بی رحمانه با تشویش پر کرد
تپش های دلم رنگ صدای
سکوت کهنمو میگیره برگرد!
ببین دنیامو دادم دست تردید
نشستم بین خواب و واقعیت
شبا همسنگ رویای تو میشم
تموم روز تنها با یه حسرت!
محسن شعبانی
نظرات (۴)