عصیان

و دوباره سلام...
این شعر نسبت به شعر قبلی جدیدتر و با تجربه تر سروده شده
که امیدوارم نظرتون رو جلب کنه.

آب گل آلوده صفایی نداشت
گل شدم از عرش فرود آمدم

زندگی ام هیچ بهایی نداشت
من به چه علت به وجود آمدم

شعله بدم، دود شدم، سوختم
آرد محیّا، الک آمیخته

هیچ نفهمیدم از این زندگی
تف به تو ای ذهن به هم ریخته

ساز مخالف بزنی ، بیدرنگ
نام تو از لوح قلم میخورد

عشق طبیبیست مسیحا نفس
حالم از این حرف به هم میخورد

گم شده گرمای لب رومئو
در عرق سرد تن ژولیت

صحنه از این صحنه رمانتیک تر؟
بوسه روحی ز لب اسکلت

بی تو مسیحم به صلیب دروغ
معجزه ای کن، دم گیرای من

کودکم، دامان تو را میکشم
مریم قدیسۀ رویای من

باز دو طاووس نر و ماده را
بهر هوس، در قفس انداختند

شهوت شبخورده، نتیجه چه بود؟
کودک زشتی که پس انداختند

منتظر انتقادادتون هستم.

با سپاس
کوروش آریایی