میمردم که میمردم

نمیدونم چرا باز مثل قبلن
چرا دوباره باز مثل همیشه
دل تنگم واسه نا مهربونیت
داره هر لحظه تنگ تر میشه
برای چشمای پر از گناهت
واسه یه لحظه دیگه از نگاهت
همون چشمای رنگ روزگارم
همون چشمای تاریک وسیاهت
همون چشمای تاریکی که انگار
منونمیبینن تو این شبِ محض
چشایی که دیگه از عشق دورن
شدن شبیهِ دو تا علفِ هرز
نمیدونم چرا ، ولی عزیزم
هنوز یه عالمه دوستت دارم
هنوزدارم میمیرم از غم تو
هنوزم که هنوزه من میبارم
نمیدونم چرا هی تنگ میشه
دلم واسه دلِ نا مهربونت
برای اون دروغای قشنگت
واسه این که بشم بازهم زبونت
برای اون روزا که دنیا انگار
داره همش روی سرم میچرخه
روزایی که شیرینم میشه گاهی
ولی بیشترِ وقتا تلخه تلخه
برای اون روزایی که تو گاهی
پیش میاد یه حالی از دلم بپرسی
برای وقتایی که حس میکردم
دیگه داری ازاین کارات میترسی
واسه اون روزاکه روزی هزاربار
من از دستِ بدیایِ تو مُردم
مهم این بود که تو بودی کنارم
نداشت عیبی ، میمردم که میمردم
واسه پیچیدن عطرت تو جونم
واسه اینکه دوباره من بتونم
تورو محکم بغل کنم عزیزم
بری تو پوستو گوشتواستخونم