در درون باغچه تنهایی
نسترن میلرزید
دلش از رفتن بادش خسته
از علف های هرز
از سرانجامی تلخ
نسترن میترسید
اشک و گریه زاری
شب و روزش شده بود
ولی در گوشه تاریک فراموشی ها
علف کوچک هرزی
دل به او بسته و عاشق شده بود
از غمش غمگین بود
شب و روزش همه با فکر گلش طی میشد
نسترن بی خبر از مهر علف غمگین بود
علف کوچک عاشق میسوخت
آتش عشق گلی زیبا...
اما...
علف با خود میگفت:
او گل زیبائیست...چه نیازش به علف؟!
خبر عشق علف در همه ی باغ پیچید
نسترن هم بشنید
نسترن تنها بود
از علف میترسید
نسترن با خود می گفت:
من گلی زیبایم...چه نیازم به علف؟!
فصل سرد پایان یافت
برفها آب شدند
بلبلان بر سر هر شاخه گل
نغمه ها میخواندند
نسترن هم دیگر
سرخوش و مست بهار...میخندید
نسترن با خود می گفت:
من گلی زیبایم...چه نیازم به علف؟!
نسترن دل به صدای بلبلی زیبا داد
نسترن با نخوت
چشم از عاشق پوشید
و علف هم آرام
در نبود او مُرد...
نسترن بی خبر از مرگ علف سرخوش بود
شایدم میدانست
مردمان میگفتند
نسترن میداند
مردمان میگفتند
او گل زیبائیست...چه نیازش به علف؟!
"م.ن.ا"
نسترن میلرزید
دلش از رفتن بادش خسته
از علف های هرز
از سرانجامی تلخ
نسترن میترسید
اشک و گریه زاری
شب و روزش شده بود
ولی در گوشه تاریک فراموشی ها
علف کوچک هرزی
دل به او بسته و عاشق شده بود
از غمش غمگین بود
شب و روزش همه با فکر گلش طی میشد
نسترن بی خبر از مهر علف غمگین بود
علف کوچک عاشق میسوخت
آتش عشق گلی زیبا...
اما...
علف با خود میگفت:
او گل زیبائیست...چه نیازش به علف؟!
خبر عشق علف در همه ی باغ پیچید
نسترن هم بشنید
نسترن تنها بود
از علف میترسید
نسترن با خود می گفت:
من گلی زیبایم...چه نیازم به علف؟!
فصل سرد پایان یافت
برفها آب شدند
بلبلان بر سر هر شاخه گل
نغمه ها میخواندند
نسترن هم دیگر
سرخوش و مست بهار...میخندید
نسترن با خود می گفت:
من گلی زیبایم...چه نیازم به علف؟!
نسترن دل به صدای بلبلی زیبا داد
نسترن با نخوت
چشم از عاشق پوشید
و علف هم آرام
در نبود او مُرد...
نسترن بی خبر از مرگ علف سرخوش بود
شایدم میدانست
مردمان میگفتند
نسترن میداند
مردمان میگفتند
او گل زیبائیست...چه نیازش به علف؟!
"م.ن.ا"
نظرات (۴)