غزلی از خودم
فقط و فقط برای گفتن حرفی
عشق را کاشانه ای دیگر نبود
جز دل ویران من بستر نبود
من چرا با تو هم آوایی کنم؟
گر تو را هم خانه ای بهتر نبود
من چرا باید بسوزم این چنین
در حریق عشق خاکستر نبود؟
من چرا چون لاله خونین دل شوم
هیچ کس از من پریشان تر نبود؟
من چرا آواره ی صحرا شوم
غیر تو ای عشق هم سفر نبود؟
من چرا غمگین و آزرده شوم؟
میهمانم جز دو گونه ی تر نبود
هر دم این بال و پرم را بشکنی
هیچ راهی به یقین برتر نبود
این چنین تب دار و بیمارم نکن
انتهای عشق را خوشتر نبود
فقط و فقط برای گفتن حرفی
عشق را کاشانه ای دیگر نبود
جز دل ویران من بستر نبود
من چرا با تو هم آوایی کنم؟
گر تو را هم خانه ای بهتر نبود
من چرا باید بسوزم این چنین
در حریق عشق خاکستر نبود؟
من چرا چون لاله خونین دل شوم
هیچ کس از من پریشان تر نبود؟
من چرا آواره ی صحرا شوم
غیر تو ای عشق هم سفر نبود؟
من چرا غمگین و آزرده شوم؟
میهمانم جز دو گونه ی تر نبود
هر دم این بال و پرم را بشکنی
هیچ راهی به یقین برتر نبود
این چنین تب دار و بیمارم نکن
انتهای عشق را خوشتر نبود
نظرات (۵)